przetoka odbytniczo-cewkowa
Przetoka odbytniczo-cewkowa to nieprawidłowe połączenie między odbytnicą a cewką moczową, które umożliwia przepływ treści (kał, gazy, mocz) między tymi dwoma układami. To rzadkie, lecz poważne schorzenie, które może prowadzić do nawracających infekcji układu moczowego, zaburzeń oddawania moczu i stolca oraz znacznego pogorszenia jakości życia pacjenta.
Etiologia przetok odbytniczo-cewkowych obejmuje urazy (w tym jatrogenne po zabiegach chirurgicznych w obrębie miednicy mniejszej), chorobę Leśniowskiego-Crohna, nowotwory odbytnicy lub gruczołu krokowego, powikłania radioterapii, a także wady wrodzone. U mężczyzn często związane są z chorobami gruczołu krokowego, podczas gdy u kobiet mogą wynikać z powikłań położniczych.
Diagnostyka przetok odbytniczo-cewkowych opiera się na wywiadzie klinicznym (obecność pneumaturii, fekaturii, nawracających infekcji układu moczowego) oraz badaniach obrazowych. Złotym standardem diagnostycznym jest cystoskopia i proktoskopia, uzupełnione o badania kontrastowe, tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny miednicy.
Leczenie przetok odbytniczo-cewkowych jest zwykle chirurgiczne i wymaga interdyscyplinarnej współpracy urologów i chirurgów. Technika operacyjna zależy od lokalizacji, wielkości i etiologii przetoki. W niektórych przypadkach konieczne jest czasowe wyłonienie stomii jelitowej lub nadłonowe odprowadzenie moczu. Najnowsze metody leczenia obejmują minimalnie inwazyjne techniki endoskopowe oraz stosowanie biomateriałów do zamykania przetoki.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Moczenie kałowe – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Moczenie kałowe (enkopreza) dotyczy 1-4% dzieci po 4. roku życia, częściej chłopców, i charakteryzuje się mimowolnym oddawaniem stolca mimo zakończonego treningu toaletowego. Rokowanie zależy od etiologii, z typem zaparciowym (retentive encopresis) wykazującym lepsze wyniki terapeutyczne, choć nawroty są częste. Po 6-12 miesiącach od zakończenia terapii tylko około 50% dzieci pozostaje bez leków przeczyszczających. Leczenie może trwać od kilku miesięcy do roku, aż do normalizacji rozmiaru jelita grubego i funkcji nerwów okrężnicy. W przypadku niezaparciowego moczenia kałowego (non-retentive encopresis) długoterminowe wyniki są gorsze – po 2 latach terapii tylko 29% dzieci miało mniej niż jeden epizod nietrzymania stolca na 2 tygodnie, a 15% utrzymywało problem do 18. roku życia. Wrodzone wady anorektalne i choroba Hirschsprunga wpływają na rokowanie, które zależy od budowy kości krzyżowej, funkcji mięśni zwieracza oraz typu malformacji. U pacjentów po operacji choroby Hirschsprunga czynniki takie jak wcześniejsze operacje (OR=22,89), subtotalna (OR=3,39) i całkowita kolektomia (OR=11,60) oraz rodzaj zespolenia wpływają na ryzyko pooperacyjnego moczenia kałowego.
całkowita kolektomia, choroba Hirschsprunga, kość krzyżowa, lek przeczyszczający, lek zmiękczający stolec, malformacja anorektalna, mięsień zwieracz, moczenie kałowe, napięcie mięśniowe, nietrzymanie moczu, nietrzymanie stolca, przetoka odbytniczo-cewkowa, subtotalna kolektomia, trening toaletowy, zarośnięcie odbytu