gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (tuberculosis meningitis, TBM) to poważna postać gruźlicy pozapłucnej, wywoływana przez prątki Mycobacterium tuberculosis. Choroba rozwija się w wyniku rozsiewu krwiopochodnego prątków z ogniska pierwotnego (najczęściej płucnego) lub reaktywacji utajonego zakażenia. Stanowi 5-15% wszystkich pozapłucnych postaci gruźlicy i jest obarczona wysoką śmiertelnością sięgającą 15-40% mimo dostępności skutecznej terapii.

Proces chorobowy polega na tworzeniu się zmian zapalnych w oponach miękkich mózgu i rdzenia kręgowego, z charakterystycznymi ziarniniakami i obszarami martwicy serowatej. W przebiegu choroby często dochodzi do zapalenia naczyń, tworzenia się wysięku podpajęczynówkowego oraz wodogłowia. Zajęte mogą być również nerwy czaszkowe (najczęściej III, IV, VI, VII i VIII) oraz struktury mózgowia.

Obraz kliniczny TBM obejmuje objawy rozwijające się w ciągu dni lub tygodni: gorączkę, bóle głowy, nudności, wymioty, sztywność karku, zaburzenia świadomości, drgawki i objawy ogniskowe. W klasyfikacji British Medical Research Council wyróżnia się trzy stadia zaawansowania: stadium I (postać wczesna bez zaburzeń świadomości), stadium II (umiarkowane zaburzenia świadomości) i stadium III (śpiączka, porażenia, głębokie zaburzenia neurologiczne).

Diagnostyka obejmuje badanie płynu mózgowo-rdzeniowego (limfocytoza, podwyższone stężenie białka, obniżone stężenie glukozy), badania obrazowe (MRI, CT) oraz metody molekularne i mikrobiologiczne (PCR, posiew). Szybkie wdrożenie leczenia przeciwprątkowego (izoniazyd, ryfampicyna, pirazynamid, etambutol) w połączeniu z kortykosteroidami znacząco poprawia rokowanie. Czas terapii wynosi minimum 9-12 miesięcy.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Gruźlica – Objawy

Gruźlica (TB) to przewlekła choroba zakaźna wywoływana przez Mycobacterium tuberculosis, najczęściej zajmująca płuca (około 90% przypadków), ale mogąca dotyczyć także innych narządów (nerki, kręgosłup, mózg, węzły chłonne). Zakażenie przebiega w trzech stadiach: początkowym (często bezobjawowym lub z łagodnymi objawami grypopodobnymi), utajonym (latent TB) – bezobjawowym i niezakaźnym, oraz aktywnym, w którym bakterie namnażają się i wywołują objawy kliniczne. Aktywna gruźlica rozwija się u około 5-10% zakażonych, najczęściej w ciągu pierwszych 2 lat od zakażenia, a ryzyko wzrasta przy immunosupresji (np. HIV/AIDS, leczenie immunosupresyjne). Typowe objawy gruźlicy płucnej to przewlekły kaszel (>3 tygodni), odkrztuszanie plwociny (czasem z krwiopluciem), ból w klatce piersiowej, gorączka (często wieczorna), nocne poty, utrata masy ciała i osłabienie. Gruźlica pozapłucna (10-15% przypadków) manifestuje się objawami zależnymi od zajętego narządu, np. powiększeniem węzłów chłonnych, bólem pleców, objawami neurologicznymi czy zaburzeniami układu moczowo-płciowego.
aktywna gruźlica, antagonista TNF, drogi oddechowe, gruźlica pierwotna, gruźlica płucna, gruźlica pozapłucna, gruźlica prosówkowa, gruźlica rozsiana, gruźlica układu moczowo-płciowego, gruźlica utajona, gruźlica węzłów chłonnych, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, IGRA, krwioplucie, leczenie immunosupresyjne, Mycobacterium tuberculosis, nocne poty, objawy grypopodobne, odkrztuszanie plwociny, przetoka skórna, test skórny, układ immunologiczny, wysięk opłucnowy, zakażenie HIV, zakażenie pierwotne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Predasol 5 mg

Predasol, zawierający prednizolon, jest glikokortykosteroidem dostępnym w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum chorób wymagających ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidami u dorosłych, dzieci i młodzieży. Wskazania obejmują niewydolność kory nadnerczy, stany stresowe po długotrwałym leczeniu kortykosteroidami oraz liczne choroby reumatologiczne, takie jak układowe zapalenia naczyń (np. guzowate zapalenie tętnic, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic), toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów i inne postacie zapaleń stawów. Predasol jest również stosowany w chorobach układu oddechowego (astma, POChP, śródmiąższowe choroby płuc), schorzeniach skóry i błon śluzowych o ciężkim przebiegu, chorobach hematologicznych i onkologicznych (np. białaczki, chłoniaki, szpiczak mnogi), a także w neurologii (miastenia, stwardnienie rozsiane) oraz w chorobach oczu, gastroenterologicznych i nefrologicznych. Dawkowanie jest dostosowane do rodzaju i ciężkości choroby, często z koniecznością stopniowego zmniejszania dawek i monitorowania parametrów klinicznych.
alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Stilla, choroba Werlhofa, enteropatyczne zapalenie stawów, eozynofilowe zapalenie płuc, eozynofilowe zapalenie powięzi, erytrodermia, gammapatia monoklonalna, glikokortykosteroid, gorączka reumatyczna, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczne zwłóknienie pozaotrzewnowe, kłębuszkowe zapalenie nerek, linijna IgA dermatoza, liszajec opryszczkowaty, łupież czerwony mieszkowy, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, makroglobulinemia Waldenströma, miastenia, mieszana choroba tkanki łącznej, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, napady zgięciowe, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, opryszczka ciążowa, orbitopatia tarczycowa, ostra białaczka limfoblastyczna, osutka krostkowa, pęcherzowe oddzielanie się naskórka, pęcherzyca zwykła, pemfigoid błon śluzowych, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, podgłośniowe zapalenie krtani, pokrzywka, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, prednizolon, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, pyłkowica, reakcja anafilaktoidalna, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, rzekomy guz oczodołu, samoistna plamica małopłytkowa, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty krążkowy, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, układowe zapalenie naczyń, wielopostaciowy rumień wysiękowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, wyprysk bakteryjny, wyprysk kontaktowy, wysypka polekowa, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie nadtwardówki, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Churga-Strauss, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół Melkerssona-Rosenthala, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Westa, zespół zaburzeń oddychania, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarnica złośliwa, ziarniniakowatość Wegenera, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Medoxa 25 mg

Medoxa, zawierająca prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest wskazana do leczenia szerokiego spektrum chorób wymagających ogólnoustrojowej terapii glikokortykosteroidami. Preparat znajduje zastosowanie w substytucyjnym leczeniu niewydolności kory nadnerczy, aktywnych fazach układowych zapaleń naczyń (np. guzkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń), chorób reumatycznych (toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów), chorób pulmonologicznych (astma oskrzelowa, POChP, śródmiąższowe choroby płuc, sarkoidoza), a także w ciężkich postaciach alergicznych, dermatologicznych, hematologicznych i onkologicznych. Medoxa jest również stosowana w profilaktyce i leczeniu powikłań neurologicznych (miastenia, stwardnienie rozsiane), stanów toksycznych w ciężkich chorobach zakaźnych oraz w leczeniu okulistycznym chorób immunologicznych i zapalnych oczu, gdy leczenie miejscowe jest nieskuteczne. Dawkowanie i czas terapii są dostosowywane indywidualnie, z uwzględnieniem wskazań klinicznych i monitorowaniem parametrów, np. OB w zapaleniu tętnicy skroniowej.
artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Waldenströma, dermatoza neutrofilowa, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, erytrodermia, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, kłębuszkowe zapalenie nerek, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostre zapalenie pęcherzyków płucnych, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, plamica małopłytkowa, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, włóknienie zaotrzewnowe, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Sézary’ego, zespół Tolosa-Hunta, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, ziarniniakowe zapalenie warg, zwłóknienie płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – Etiologia i przyczyny

Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych to stan zapalny błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy, wywołany przez różnorodne czynniki zakaźne (bakterie, wirusy, grzyby, pasożyty) oraz niezakaźne (choroby autoimmunologiczne, nowotwory, leki, urazy). Bakteryjne zapalenie opon, choć rzadsze niż wirusowe, jest klinicznie istotne ze względu na ciężki przebieg i wymaga natychmiastowej interwencji. Najczęstsze bakterie to Streptococcus pneumoniae, Neisseria meningitidis, Haemophilus influenzae typu b, Listeria monocytogenes oraz paciorkowce grupy B u noworodków. Wirusowe zapalenie opon, najczęściej wywołane przez enterowirusy (>90% przypadków), HSV, VZV i arbovirusy, zwykle ma łagodniejszy przebieg. Grzybicze i pasożytnicze formy dotyczą głównie pacjentów z immunosupresją. Drogi zakażenia obejmują inwazję przez krew, bezpośrednie przedostanie się z ognisk zakażenia w obrębie czaszki oraz wsteczne drogi neuronalne. Czynniki ryzyka to m.in. wiek (niemowlęta, osoby starsze), immunosupresja, splenektomia, urazy głowy, choroby przewlekłe oraz brak szczepień.
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bariera krew-mózg, choroba Behçeta, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, coccidioides, Cryptococcus neoformans, enterowirus, eozynofilowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, Escherichia coli, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, Haemophilus influenzae typ b, Histoplasma capsulatum, Listeria monocytogenes, meningokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, Mycobacterium tuberculosis, Naegleria fowleri, Neisseria meningitidis, neurosarkoidoza, opona mózgowa, paciorkowiec grupy B, pleocytoza płynu mózgowo-rdzeniowego, płyn mózgowo-rdzeniowy, przerzut oponowy, rdzeń kręgowy, Staphylococcus aureus, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, toczeń rumieniowaty układowy, wirus odry, wirus opryszczki zwykłej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wirus świnki, wirusowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wyrostka sutkowatego, ziarniniakowatość Wegenera
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dexamethasone Krka 4 mg

Dexamethasone Krka, dostępny w dawkach 4 mg i 8 mg, jest glikokortykosteroidem o szerokim spektrum zastosowań klinicznych, obejmującym neurologię, pulmonologię, dermatologię, reumatologię, hematologię, choroby zakaźne, onkologię oraz terapię COVID-19. W neurologii stosowany jest w leczeniu obrzęku mózgu z potwierdzonym wzrostem ciśnienia wewnątrzczaszkowego, m.in. w przebiegu guzów mózgu, ropni oraz po interwencjach neurochirurgicznych. W pulmonologii wskazany jest w zaostrzeniach astmy oraz krupie, natomiast w dermatologii w ostrych, rozległych chorobach skóry takich jak erytrodermia i pęcherzyca zwykła. W chorobach autoimmunologicznych i reumatycznych, w tym w układowym toczniu rumieniowatym, guzkowym zapaleniu tętnic, reumatoidalnym zapaleniu stawów oraz młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów, Dexamethasone Krka pełni funkcję szybkiego opanowania stanu zapalnego. W hematologii jest stosowany w idiopatycznej plamicy małopłytkowej, a w chorobach zakaźnych – jako terapia wspomagająca w gruźliczym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych, wyłącznie w połączeniu z terapią przeciwinfekcyjną. W COVID-19 lek jest wskazany u pacjentów ≥12 lat, o masie ciała ≥40 kg, wymagających tlenoterapii, celem modulacji nadmiernej odpowiedzi zapalnej (burzy cytokinowej).
burza cytokinowa, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, choroba Stilla, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, COVID-19, cytostatyki, erytrodermia, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guz mózgu, guzkowe zapalenie tętnic, idiopatyczna plamica małopłytkowa, kortykosteroid doustny, krup, leczenie wymiotów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, nietolerancja laktozy, obrzęk mózgu, opieka paliatywna, ostra białaczka limfoblastyczna, pęcherzyca zwykła, reumatoidalne zapalenie stawów, ropień mózgu, szpiczak mnogi, tlenoterapia, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wymioty pooperacyjne, zaostrzenie astmy, zapalenie krtani, zapalenie naczyń, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Medoxa 30 mg

Medoxa, zawierająca prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest wskazana do leczenia szerokiego spektrum chorób wymagających ogólnoustrojowej terapii glikokortykosteroidami. Preparat znajduje zastosowanie w substytucyjnym leczeniu niewydolności kory nadnerczy, w tym choroby Addisona i zespołu nadnerczowo-płciowego, oraz w stanach stresowych po długotrwałej terapii kortykosteroidami. Medoxa jest również stosowana w aktywnych fazach układowych zapaleń naczyń (np. guzkowe zapalenie tętnic, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic), chorób reumatycznych (toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów), chorób układu oddechowego (astma, POChP, śródmiąższowe choroby płuc), a także w leczeniu ciężkich postaci chorób skóry, alergii, chorób hematologicznych i onkologicznych oraz schorzeń neurologicznych (miastenia, stwardnienie rozsiane). Dawkowanie należy dostosować indywidualnie do wskazań klinicznych, nasilenia choroby oraz odpowiedzi pacjenta na terapię.
adrenalektomia, alergiczny nieżyt nosa, alveolitis, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Stilla, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, eozynofilowe zapalenie powięzi, erytrodermia, glikokortkosteroid, gorączka reumatyczna, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, katar sienny, kłębuszkowe zapalenie nerek, liniowa dermatoza IgA, łupież czerwony mieszkowy, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, myasthenia gravis, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, obturacyjne zapalenie krtani, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, opryszczka ciężarnych, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, osutka krostkowa, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna martwica naskórka, twardzina układowa, wielopostaciowy rumień wysiękowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, wyprysk kontaktowy, zanikowe zapalenie wielochrzęstne, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Churga i Strauss, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół Melkerssona-Rosenthala, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniakowatość Wegenera, zwłóknienie płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka bcg przeciwko gruźlicy – Zapobieganie i profilaktyka

Szczepionka BCG (Bacillus Calmette-Guérin) jest jedyną zatwierdzoną szczepionką przeciwko gruźlicy, stosowaną od 1921 roku, zawierającą żywy, atenuowany szczep Mycobacterium bovis. Wykazuje wysoką skuteczność (~80%) w zapobieganiu ciężkim postaciom gruźlicy u dzieci poniżej 5 roku życia, takim jak gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i gruźlica rozsiana, oraz zmniejsza śmiertelność związaną z gruźlicą o około 71%. Ochrona może utrzymywać się do 15-20 lat, zwłaszcza gdy szczepienie wykonane jest w wieku szkolnym. Skuteczność w zapobieganiu zakażeniom i chorobie u dorosłych jest zmienna (0-80%) i generalnie niższa, co ogranicza jej wpływ na transmisję gruźlicy w populacji dorosłych. Szczepionka BCG jest podawana najczęściej śródskórnie w pojedynczej dawce, zwykle w górną część lewego ramienia, i jest zalecana przez WHO w krajach o umiarkowanej i wysokiej zapadalności na gruźlicę. W krajach o niskiej zapadalności szczepienie jest stosowane selektywnie u osób z wysokim ryzykiem ekspozycji.
Bacillus Calmette-Guérin, chemoprofilaktyka, ciężki złożony niedobór odporności, gruźlica, gruźlica płuc, gruźlica prosówkowa, gruźlica rozsiana, gruźlica wielolekooporna, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, IGRA, izoniazyd, Mycobacterium bovis, Mycobacterium tuberculosis, owrzodzenie Buruli, płyn z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego, prątki niegruźlicze, próba Mantoux, ryfampicyna, SCID, szczepionka BCG, szczepionka mRNA, szczepionka podjednostkowa, szczepionka wektorowa, test tuberkulinowy, test uwalniania interferonu gamma, trąd, zakażenie mykobakteryjne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Medoxa 10 mg

Medoxa, zawierająca prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest lekiem glikokortykosteroidowym stosowanym w terapii ogólnoustrojowej wielu schorzeń o podłożu zapalnym, autoimmunologicznym i alergicznym. Wskazania obejmują m.in. niewydolność kory nadnerczy, choroby reumatyczne (np. olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, toczeń rumieniowaty układowy), choroby płuc (astma, POChP, śródmiąższowe choroby płuc), schorzenia dermatologiczne (m.in. ciężkie egzemy, dermatozy pęcherzowe, zapalenia naczyń), hematologiczne i onkologiczne (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, białaczki, chłoniaki), neurologiczne (miastenia, stwardnienie rozsiane) oraz choroby zakaźne i okulistyczne. Dawkowanie prednizonu powinno być indywidualnie dostosowane do rodzaju i nasilenia choroby, z uwzględnieniem schematów dawkowania i monitorowania działań niepożądanych terapii glikokortykosteroidowej.
alergiczny nieżyt nosa, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, eozynofilowe zapalenie powięzi, erytrodermia, glikokortykosteroid, gorączka reumatyczna, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, katar sienny, kłębuszkowe zapalenie nerek, leczenie substytucyjne, liniowa dermatoza IgA, liszajec herpetiformis, łupież rubra mieszkowy, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, mieszana choroba tkanki łącznej, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, opryszczka ciężarnych, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, parałuszczyca, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, prednizon, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, włóknienie zaotrzewnowe, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów w sarkoidozie, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół Melkerssona-Rosenthala, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, ziarniniakowe zapalenie warg, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Medoxa 5 mg

Medoxa, zawierająca prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest wskazana do leczenia szerokiego spektrum chorób wymagających ogólnoustrojowej terapii glikokortykosteroidami. Lek stosuje się u dorosłych, dzieci i młodzieży, z różnymi schematami dawkowania (a-e) dostosowanymi do ciężkości i rodzaju schorzenia. Wskazania obejmują m.in. niewydolność kory nadnerczy, aktywne fazy układowych zapaleń naczyń (np. guzkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera), choroby reumatyczne (toczeń, reumatoidalne zapalenie stawów), choroby układu oddechowego (astma, POChP, śródmiąższowe choroby płuc), schorzenia hematologiczne (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, plamica małopłytkowa), nowotwory hematologiczne oraz choroby neurologiczne (miastenia, stwardnienie rozsiane). Medoxa jest również stosowana w chorobach skóry, alergiach, chorobach okulistycznych oraz w schorzeniach nefrologicznych, często w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi lub przeciwdrobnoustrojowymi. Dawkowanie i czas terapii są ściśle uzależnione od wskazań i przebiegu choroby, z możliwością stosowania terapii pulsacyjnej w ciężkich przypadkach.
adrenalektomia, alergiczne zapalenie naczyń, alergiczny nieżyt nosa, alveolitis, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, azatiopryna, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Stilla, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie powięzi, gammapatia monoklonalna, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, hydrokortyzon, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, katar sienny, kłębuszkowe zapalenie nerek, łagodny pemfigoid błony śluzowej, liniowa dermatoza IgA, liszajec herpetiformis, łupież rubra mieszkowy, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, metotreksat, miastenia, mieszana choroba tkanki łącznej, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, opryszczka ciężarnych, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra pokrzywka, ostra przerywana trombocytopenia, ostre zapalenie pęcherzyków płucnych, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, POChP, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, prednizon, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe eozynofilowe zapalenie płuc, przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne, reakcja anafilaktoidalna, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, rzekomy krup, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, układowe zapalenie naczyń, uogólniona ostra osutka krostkowa, wielopostaciowy rumień wysiękowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, wyprysk bakteryjny, wyprysk kontaktowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie rogówki, zapalenie serca w gorączce reumatycznej, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów w sarkoidozie, zapalenie tęczówki, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Churga-Straussa, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół Melkerssona-Rosenthala, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniakowatość Wegenera, ziarniniakowe zapalenie warg, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dexamethasone Krka 8 mg

Deksametazon jest glikokortykosteroidem stosowanym w szerokim spektrum schorzeń, z dawkowaniem indywidualizowanym w zależności od jednostki chorobowej i nasilenia objawów. Standardowe dawki wahają się od 0,5 mg do 10 mg na dobę, z możliwością zwiększenia powyżej 10 mg w cięższych stanach. Przykładowo, w obrzęku mózgu u dorosłych stosuje się 6-16 mg/dobę (maksymalnie do 24 mg), w ostrej astmie u dorosłych 16 mg/dobę przez 2 dni, a u dzieci 0,6 mg/kg mc./dobę przez 1-2 dni. W leczeniu COVID-19 zalecana dawka to 6 mg/dobę doustnie przez maksymalnie 10 dni zarówno u dorosłych, jak i u młodzieży ≥12 lat i ≥40 kg. W gruźliczym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych stosuje się schematy dożylne i doustne z dawkami od 0,1 do 0,4 mg/kg mc./dobę, stopniowo zmniejszanymi w ciągu 8 tygodni. Deksametazon podaje się z posiłkiem, aby zmniejszyć ryzyko podrażnienia przewodu pokarmowego, a tabletki dostępne są w dawkach 4, 8, 20 i 40 mg, z możliwością dzielenia na mniejsze dawki.
astma ostra, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, COVID-19, cukrzyca, deksametazon, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, hipoalbuminemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, krup, nadciśnienie tętnicze, obrzęk mózgu, opieka paliatywna, osłabienie odporności, osteoporoza, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra choroba skóry, ostra niewydolność kory nadnerczy, podrażnienie przewodu pokarmowego, reumatoidalne zapalenie stawów, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, toczeń rumieniowaty układowy, wymioty po chemioterapii, wymioty pooperacyjne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności kory nadnerczy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Solu-Medrol 40 mg

Solu-Medrol (metyloprednizolon w postaci soli sodowej bursztynianu) jest glikokortykosteroidem dostępnym w dawkach 40 mg, 125 mg, 500 mg oraz 1000 mg, stosowanym głównie w leczeniu objawowym różnych schorzeń, z wyjątkiem zaburzeń endokrynologicznych, gdzie pełni rolę terapii substytucyjnej. Wskazania obejmują szeroki zakres chorób endokrynologicznych (np. niedoczynność kory nadnerczy, wrodzony przerost nadnerczy), reumatologicznych (m.in. reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa), dermatologicznych (np. pęcherzyca, ciężka łuszczyca), alergicznych (astma oskrzelowa, reakcje nadwrażliwości), okulistycznych (zapalenia błony naczyniowej, nerwu wzrokowego), hematologicznych (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, idiopatyczna plamica małopłytkowa) oraz neurologicznych (obrzęk mózgu, zaostrzenia stwardnienia rozsianego, ostre urazy rdzenia kręgowego). Ponadto lek jest stosowany w leczeniu paliatywnym nowotworów oraz w celu indukcji diurezy w zespole nerczycowym bez mocznicy. W terapii gruźlicy płuc i gruźliczego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych konieczne jest jednoczesne stosowanie chemioterapeutyku przeciwgruźliczego.
Podczas stosowania Solu-Medrol należy zwrócić uwagę na specyficzne zalecenia, takie jak wyłączne dożylne podawanie w idiopatycznej plamicy małopłytkowej u dorosłych (przeciwwskazane podanie domięśniowe), konieczność rozpoczęcia leczenia ostrego urazu rdzenia kręgowego w ciągu 8 godzin od urazu oraz podanie leku w ciągu pierwszych 72 godzin od rozpoczęcia terapii przeciw Pneumocystis jiroveci u pacjentów z AIDS. W przypadku ostrego obrzęku krtani lekiem pierwszego wyboru pozostaje epinefryna. Preparaty w dawkach 500 mg i 1000 mg zawierają alkohol benzylowy, co wymaga ostrożności szczególnie u noworodków i wcześniaków ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Solu-Medrol jest zatem wszechstronnym lekiem o szerokim spektrum zastosowań, jednak jego stosowanie wymaga uwzględnienia specyficznych przeciwwskazań i zaleceń dotyczących dawkowania oraz monitorowania pacjentów.
alergiczne zapalenie spojówek, aplazja czysto czerwonokrwinkowa, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka, blok podpajęczynówkowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba zwyrodnieniowa stawów, dnawe zapalenie stawów, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, kontaktowe zapalenie skóry, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość wtórna, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, nadwrażliwość na leki, nefropatia toczniowa, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość hipoplastyczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, opryszczkowate zapalenie skóry, ostra białaczka, ostra niedoczynność kory nadnerczy, owrzodzenie rogówki, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, pneumocystozowe zapalenie płuc, półpasiec oczny, przeszczep narządu, reakcja pokrzywkowa, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, uraz rdzenia kręgowego, włośnica, wrodzony przerost nadnerczy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wymioty po chemioterapii, wyprysk kontaktowy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie przedniego odcinka oka, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tęczówki, zapalenie wielomięśniowe, zespół Goodpasture’a, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Predasol 20 mg

Predasol to preparat zawierający prednizolon w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, stosowany jako glikokortykosteroid o szerokim spektrum wskazań klinicznych. Lek jest wykorzystywany w terapii substytucyjnej niewydolności kory nadnerczy, w stanach zapalnych reumatologicznych (np. olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, toczeń rumieniowaty układowy), pulmonologicznych (astma oskrzelowa, POChP, śródmiąższowe choroby płuc), dermatologicznych (ciężkie dermatozy, choroby autoimmunologiczne skóry), hematologicznych i onkologicznych (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, białaczki, chłoniaki), neurologicznych (miastenia, stwardnienie rozsiane) oraz okulistycznych i gastroenterologicznych. Dawkowanie jest dostosowane do schorzenia i może obejmować schematy od a do e, z uwzględnieniem terapii pulsowej lub stopniowego zmniejszania dawek.
alergiczne zapalenie naczyń, alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Stilla, choroba Werlhofa, enteropatyczne zapalenie stawów, eozynofilowe zapalenie płuc, eozynofilowe zapalenie powięzi, erytrodermia, glikokortykosteroid, gorączka reumatyczna, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczne zwłóknienie pozaotrzewnowe, liszaj płaski, liszajec opryszczkowaty, łupież czerwony mieszkowy, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, makroglobulinemia Waldenströma, miastenia, mieszana choroba tkanki łącznej, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, naczyniak krwionośny, napady zgięciowe, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, opryszczka ciążowa, orbitopatia tarczycowa, ostra białaczka limfoblastyczna, ostre zapalenie pęcherzyków płucnych, osutka krostkowa, pęcherzyca zwykła, pemfigoid błon śluzowych, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, POChP, podgłośniowe zapalenie krtani, pokrzywka, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, prednizolon, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, pseudokrup, reakcja anafilaktoidalna, reakcja Jarischa-Herxheimera, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rozplemowe zewnątrzwłośniczkowe kłębuszkowe zapalenie nerek, rumień guzowaty, rumień wysiękowy wielopostaciowy, rzekomy guz oczodołu, samoistna plamica małopłytkowa, sarkoidoza, śródmiąższowe choroby płuc, stwardnienie rozsiane, submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty krążkowy, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna martwica naskórka, twardzina układowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, wyprysk bakteryjny, wyprysk kontaktowy, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie nadtwardówki, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Churga i Strauss, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół Melkerssona-Rosenthala, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Westa, zespół zaburzeń oddychania, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarnica złośliwa, ziarniniakowatość Wegenera, ziarniniakowe zapalenie warg, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Esotkaleno 1 mg

Esotkaleno, zawierający prednizon, jest glikokortykosteroidem o szerokim spektrum działania przeciwzapalnego, immunosupresyjnego i przeciwalergicznego, stosowanym u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w różnych schorzeniach wymagających ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidami. Dostępny w dawkach od 1 mg do 50 mg, umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. Wskazania obejmują m.in. substytucyjne leczenie niewydolności kory nadnerczy (choć preferowane są hydrokortyzon i kortyzon), choroby reumatyczne (np. guzkowe zapalenie tętnic, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera), schorzenia pulmonologiczne (astma oskrzelowa, zaostrzenia POChP, śródmiąższowe choroby płuc), choroby dermatologiczne, hematologiczne i onkologiczne (np. ostra białaczka limfoblastyczna, chłoniaki), neurologiczne (miastenia, stwardnienie rozsiane) oraz okulistyczne i gastroenterologiczne. Dawkowanie jest dostosowywane do ciężkości i rodzaju choroby według schematów SD a-e, obejmujących dawki od niskich do wysokich, w tym dawki pulsacyjne w stanach ostrych.
alergiczny nieżyt nosa, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guz rzekomy oczodołu, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, katar sienny, kłębuszkowe zapalenie nerek, liniowa dermatoza IgA, liszaj ruberowy, łupież rubra mieszkowy, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, mieszana choroba tkanki łącznej, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, opryszczka ciężarnych, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, POChP, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, przewlekła białaczka limfatyczna, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, rumień wysiękowy, rzekomy krup, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, układowe zapalenie naczyń, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielochrzęstne, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, ziarniniakowe zapalenie warg, zwłóknienie płuc
Leksykon substancji czynnych
Pirazynamid – Właściwości farmakokinetyczne

Pirazynamid charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach od podania doustnego. Jego aktywny metabolit, kwas pirazynowy, osiąga szczytowe stężenie po 4-5 godzinach. Lek wykazuje doskonałą penetrację do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do wątroby, płuc oraz płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie stężenia wynoszą od 87% do 105% stężeń w surowicy, co jest kluczowe w terapii gruźliczego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Pirazynamid przenika również do makrofagów oraz osiąga wysokie stężenia w wydzielinie płucnej i oskrzelowej, co warunkuje jego skuteczność przeciw prątkom gruźlicy. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (10-20%), a metabolit kwas pirazynowy wykazuje nieco wyższe wiązanie (~31%), co wpływa na dystrybucję i biodostępność leku. Lek przenika przez łożysko i do mleka matki w niewielkim stopniu, co należy uwzględnić przy stosowaniu u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
białka osocza, deaminaza mikrosomalna, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, kwas 5-hydroksypirazynowy, kwas pirazynowy, makrofag, niewydolność nerek, okres półtrwania biologiczny, oksydaza ksantynowa, pirazynamid, płyn mózgowo-rdzeniowy, prątki gruźlicy, przesączanie kłębuszkowe, wydzielina płucna i oskrzelowa
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Esotkaleno 50 mg

Esotkaleno, zawierający prednizon, jest lekiem glikokortykosteroidowym stosowanym ogólnoustrojowo w szerokim spektrum chorób zapalnych, autoimmunologicznych, hematologicznych, onkologicznych, pulmonologicznych, neurologicznych, okulistycznych oraz dermatologicznych. Preparat dostępny jest w postaci tabletek o dawkach: 1 mg, 2,5 mg, 5 mg, 10 mg, 20 mg, 25 mg, 30 mg oraz 50 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta. Wskazania obejmują m.in. niewydolność kory nadnerczy, aktywne fazy układowych zapaleń naczyń (np. guzkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń), choroby reumatyczne (toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów), astmę oskrzelową, POChP, śródmiąższowe choroby płuc, ciężkie postaci alergicznego nieżytu nosa, choroby skóry i błon śluzowych o nasilonym przebiegu, a także schorzenia hematologiczne i nowotworowe, w tym leczenie paliatywne objawów nowotworów.
adrenalektomia, alergiczny nieżyt nosa, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, erytrodermia, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, hydrokortyzon, idiopatyczna plamica małopłytkowa, katar sienny, kłębuszkowe zapalenie nerek, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, mieszana choroba tkanki łącznej, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, pokrzywka, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, prednizon, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, rumień wysiękowy, rzekomy krup, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, włóknienie zaotrzewnowe, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów w sarkoidozie, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Medoxa 2,5 mg

Medoxa, zawierająca prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest wskazana do leczenia szerokiego spektrum chorób wymagających ogólnoustrojowego stosowania glikokortykosteroidów. Preparat znajduje zastosowanie w substytucyjnym leczeniu niewydolności kory nadnerczy (np. choroba Addisona, zespół nadnerczowo-płciowy), aktywnych fazach układowych zapaleń naczyń (guzkowe zapalenie tętnic, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic), ziarniniakowatości Wegenera, eozynofilowej ziarniniakowatości z zapaleniem naczyń (EGPA), a także w chorobach reumatycznych (toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów). W pulmonologii Medoxa jest stosowana m.in. w astmie oskrzelowej, zaostrzeniach POChP oraz śródmiąższowych chorobach płuc. W dermatologii preparat jest wskazany w ciężkich postaciach egzemy, dermatoz pęcherzowych, zapaleniach naczyń i chorobach autoimmunologicznych skóry. W hematologii i onkologii Medoxa stosowana jest w autoimmunologicznej niedokrwistości hemolitycznej, białaczkach, chłoniakach oraz w terapii paliatywnej nowotworów.
adrenalektomia, alergiczne zapalenie naczyń, alergiczny nieżyt nosa, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie powięzi, erytrodermia, glikokortykosteroid, gorączka reumatyczna, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, katar sienny, kłębuszkowe zapalenie nerek, łagodny pemfigoid błony śluzowej, liniowa dermatoza IgA, liszaj ruberowy, łupież rubra mieszkowy, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, mieszana choroba tkanki łącznej, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, obturacyjne zapalenie krtani podgłośniowej, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra pokrzywka, parałuszczyca, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, prednizon, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe eozynofilowe zapalenie płuc, przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne, reakcja anafilaktoidalna, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, układowe zapalenie naczyń, uogólniona ostra osutka krostkowa, wielopostaciowy rumień wysiękowy, włóknienie zaotrzewnowe, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, wyprysk bakteryjny, wyprysk kontaktowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół Melkerssona-Rosenthala, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, zwłóknienie płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka bcg przeciwko gruźlicy – Etiologia i przyczyny

Szczepionka Bacillus Calmette-Guerin (BCG) zawiera żywe, atenuowane prątki Mycobacterium bovis i jest stosowana od 1921 roku w profilaktyce gruźlicy, zwłaszcza u niemowląt i małych dzieci. BCG indukuje odpowiedź immunologiczną poprzez aktywację limfocytów T CD4+ i CD8+ oraz produkcję IFN-γ, co zwiększa aktywność makrofagów przeciwmykobakteryjną. Skuteczność szczepionki wynosi około 50% w zapobieganiu gruźlicy, z ochroną przekraczającą 70% przed ciężkimi postaciami choroby u dzieci, takimi jak gruźlica prosówkowa i gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Szczepionka nie zapobiega zakażeniu prątkami M. tuberculosis, ale ogranicza rozwój aktywnej choroby. Ochrona zmniejsza się z wiekiem, a skuteczność u dorosłych w zapobieganiu gruźlicy płuc jest zmienna i może zanikać po 20 latach od szczepienia. BCG jest przeciwwskazana u osób z obniżoną odpornością, kobiet w ciąży oraz osób z aktywną lub przebyłą gruźlicą. Najczęstsze działania niepożądane to miejscowa reakcja zapalna i limfadenopatia, podczas gdy poważne powikłania, takie jak rozsiane zakażenie BCG, występują rzadko i dotyczą głównie osób immunosupresyjnych.
anafilaksja, Bacillus Calmette-Guérin, cytokina, gruźlica, gruźlica płuc, gruźlica prosówkowa, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, interferon gamma, komórka dendrytyczna, kompleks Mycobacterium tuberculosis, limfadenopatia, limfocyt T, Mycobacterium bovis, Mycobacterium tuberculosis, obniżona odporność, odpowiedź immunologiczna, powiększenie węzłów chłonnych, prątek gruźlicy, rozsiane zakażenie, szczep oporny, test tuberkulinowy, trąd, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus opryszczki, wirus syncytialny, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka bcg przeciwko gruźlicy – Objawy

Szczepionka BCG, zawierająca żywe, atenuowane Mycobacterium bovis, jest stosowana w profilaktyce gruźlicy, szczególnie skuteczna w zapobieganiu ciężkim postaciom choroby u niemowląt i małych dzieci, zapewniając 70-80% ochrony przed gruźliczym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych i gruźlicą prosówkową oraz około 70% ochrony przed aktywną gruźlicą u dzieci. Skuteczność w zapobieganiu gruźlicy płucnej u dorosłych jest zmienna (0-80%), a ochrona utrzymuje się do około 10-15 lat. Typowe reakcje poszczepienne obejmują lokalny pęcherzyk i indurację, które rozwijają się w ciągu 2-12 tygodni i pozostawiają bliznę, a także łagodne objawy ogólne, takie jak gorączka do 39°C, bóle mięśniowe i powiększenie węzłów chłonnych. Poważne działania niepożądane, w tym anafilaksja czy ropień, są rzadkie i częstsze u osób z niedoborami odporności, u których szczepienie jest przeciwwskazane.
aktywna gruźlica, anafilaksja, choroba współistniejąca, gruźlica kręgosłupa, gruźlica krtani, gruźlica płuc, gruźlica płucna, gruźlica pozapłucna, gruźlica prosówkowa, gruźlica rozsiana, gruźlica węzłów chłonnych, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, induracja, Mycobacterium bovis, Mycobacterium tuberculosis, nocne poty, odkrztuszanie plwociny, owrzodzenie, owrzodzenie Buruli, powiększony węzeł chłonny, próba tuberkulinowa, reakcja alergiczna, ropień, skórny test tuberkulinowy, szczepionka BCG, test IGRA, trąd, utajona gruźlica, zakażenie gruźlicą
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Esotkaleno 30 mg

Esotkaleno, zawierający prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest wskazany do leczenia szerokiego spektrum chorób wymagających ogólnoustrojowego podawania glikokortykosteroidów, zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Wskazania obejmują niewydolność kory nadnerczy, aktywne fazy układowych zapaleń naczyń (np. guzkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń), choroby reumatyczne (toczeń rumieniowaty, zapalenie wielomięśniowe, reumatoidalne zapalenie stawów), choroby pulmonologiczne (astma, POChP, śródmiąższowe choroby płuc), ciężkie postacie alergicznego nieżytu nosa, choroby skóry i błon śluzowych o nasilonym przebiegu, schorzenia hematologiczne i onkologiczne, choroby neurologiczne (miastenia, stwardnienie rozsiane), stany toksyczne w ciężkich chorobach zakaźnych oraz liczne choroby okulistyczne i przewodu pokarmowego. Dawkowanie jest dostosowywane indywidualnie, z uwzględnieniem schematów od wysokich (SD: a, e) do małych dawek podtrzymujących (SD: d), zgodnie z ciężkością i charakterem choroby.
alergiczny nieżyt nosa, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie powięzi, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guz rzekomy oczodołu, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, katar sienny, łagodny pemfigoid błony śluzowej, liniowa dermatoza IgA, łupież rubra mieszkowy, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, mieszana choroba tkanki łącznej, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, obturacyjne zapalenie krtani podgłośniowej, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra przerywana trombocytopenia, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe eozynofilowe zapalenie płuc, przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rozplemowe zewnątrzwłośniczkowe kłębuszkowe zapalenie nerek, rumień guzowaty, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty skórny, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, układowe zapalenie naczyń, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie rogówki, zapalenie serca w gorączce reumatycznej, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pabi-Dexamethason 4 mg

Deksametazon, substancja czynna leku Pabi-Dexamethason, jest stosowany w dawkach od 0,5 mg do 10 mg na dobę, z możliwością zwiększenia dawki powyżej 10 mg w cięższych stanach klinicznych. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od jednostki chorobowej i odpowiedzi pacjenta, z zaleceniem stosowania najniższej skutecznej dawki. W obrzęku mózgu dawki wynoszą od 6 mg do 16 mg (maksymalnie 24 mg) na dobę podzielone na 3-4 dawki, w ostrym astmie u dorosłych 16 mg/dobę przez 2 dni, a u dzieci 0,6 mg/kg m.c. przez 1-2 dni. W krupie dziecięcej stosuje się pojedynczą dawkę 0,15-0,6 mg/kg m.c. Dla ostrych chorób skóry dawki wahają się od 8 mg do 40 mg, a w ciężkich przypadkach nawet do 100 mg na dobę z późniejszą redukcją. W układowym toczniu rumieniowatym stosuje się 6-16 mg/dobę, a w reumatoidalnym zapaleniu stawów od 6 mg do 16 mg w zależności od postaci choroby. W gruźliczym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych dawkowanie dożylne wynosi od 0,1 do 0,4 mg/kg/dobę z późniejszym leczeniem doustnym, a w opiece paliatywnej dawki od 3 mg do 20 mg, z możliwością zwiększenia do 96 mg na dobę. W profilaktyce i leczeniu wymiotów po chemioterapii stosuje się 8-20 mg przed zabiegiem, a następnie 4-16 mg/dobę przez kolejne dni.
astma ostra, chemioterapia emetogenna, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, choroba nowotworowa, cukrzyca, cytostatyk, deksametazon, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, hipoalbuminemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, klirens leku, krup, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, obrzęk mózgu, opieka paliatywna, osłabienie odporności, osteoporoza, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra choroba skóry, ostra niedoczynność kory nadnerczy, podrażnienie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, profilaktyka wymiotów, reumatoidalne zapalenie stawów, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, układowa choroba reumatyczna, wymioty pooperacyjne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka bcg przeciwko gruźlicy – Leczenie

Szczepionka Bacillus Calmette-Guérin (BCG) jest jedyną licencjonowaną szczepionką przeciwko gruźlicy, zawierającą żywy atenuowany szczep Mycobacterium bovis. Wykazuje zmienną skuteczność ochronną, sięgającą 70-80% u niemowląt i małych dzieci (<5 lat) przeciwko ciężkim postaciom gruźlicy, takim jak gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i gruźlica prosówkowa. Ochrona ta może utrzymywać się do 10-15 lat, choć zaczyna słabnąć już po 3 miesiącach. U młodzieży i dorosłych skuteczność w zapobieganiu płucnej postaci gruźlicy jest ograniczona (0-80%). Metaanalizy wskazują na redukcję ryzyka zachorowania o około 50%, infekcji o 19-27% oraz spowolnienie progresji do aktywnej choroby o 71%. Standardowo BCG podaje się śródskórnie, jednak badania sugerują, że podanie dożylne może wywołać silniejszą odpowiedź limfocytów T i lepszą ochronę, co jest przedmiotem dalszych badań. Rewakcynacja nie jest rutynowo zalecana, choć może być rozważana u osób z niedostateczną odpowiedzią immunologiczną lub w grupach wysokiego ryzyka.
aktywna gruźlica, Bacillus Calmette-Guérin, gruźlica, gruźlica prosówkowa, gruźlica wielolekooporna, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, infekcja mykobakteryjna, limfocyt T, Mycobacterium bovis, Mycobacterium leprae, Mycobacterium tuberculosis, odpowiedź immunologiczna, owrzodzenie Buruli, płyn z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego, podanie dożylne, podanie śródskórne, rak in situ, stwardnienie rozsiane, terapia podtrzymująca, test tuberkulinowy, układ oddechowy, utajona infekcja gruźlicza, wektor adenowirusowy
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pabi-Dexamethason 8 mg

Deksametazon w preparacie PABI-DEXAMETHASON stosowany jest w dawkach od 0,5 mg do 10 mg na dobę, z możliwością zwiększenia powyżej 10 mg w cięższych stanach klinicznych. Dawkowanie jest ściśle indywidualizowane, zależne od wskazań klinicznych oraz odpowiedzi pacjenta, z zaleceniem stosowania najmniejszej skutecznej dawki w celu ograniczenia działań niepożądanych. Przykładowo, w obrzęku mózgu dawka początkowa wynosi 6-16 mg/dobę (maksymalnie do 24 mg), w ostrej astmie u dorosłych 16 mg/dobę przez 2 dni, a u dzieci 0,6 mg/kg mc./dobę przez 1-2 dni. W leczeniu gruźliczego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych stosuje się schemat dożylny z dawkami od 0,1 do 0,4 mg/kg/dobę, stopniowo zmniejszany, a następnie doustne podawanie z redukcją dawki o 1 mg co tydzień. W onkologii dawki wahają się od 3 mg do 96 mg/dobę, w zależności od wskazań, np. 40 mg/dobę w leczeniu szpiczaka mnogiego czy 8-20 mg przed chemioterapią w profilaktyce wymiotów.
chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, choroba nowotworowa, cukrzyca, deksametazon, faza choroby, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, hipoalbuminemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, krup, lek przeciwwymiotny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, obrzęk mózgu, opieka paliatywna, osteoporoza, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra choroba skóry, ostra niedoczynność kory nadnerczy, podrażnienie przewodu pokarmowego, reumatoidalne zapalenie stawów, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, układowa choroba reumatyczna, wymioty po chemioterapii, wymioty pooperacyjne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół odstawienia kortykosteroidów
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Esotkaleno 25 mg

Esotkaleno to preparat zawierający prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, dostępny w formie tabletek podzielnych, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. Lek jest wskazany do ogólnoustrojowego stosowania glikokortykosteroidów u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w szerokim spektrum schorzeń, w tym w niewydolności kory nadnerczy, chorobach reumatycznych (np. guzkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, toczeń rumieniowaty układowy), pulmonologicznych (astma, POChP, śródmiąższowe choroby płuc), dermatologicznych (m.in. pęcherzyce, sarkoidoza, łuszczyca krostkowa), hematologicznych i onkologicznych (np. ostra białaczka limfoblastyczna, choroba Hodgkina), neurologicznych (myasthenia gravis, stwardnienie rozsiane) oraz w chorobach zakaźnych i okulistycznych. Wskazania obejmują także stany wymagające terapii substytucyjnej i leczenia objawowego w zaawansowanych chorobach nowotworowych.
alergiczny nieżyt nosa, alergiczny wyprysk kontaktowy, alveolitis, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Stilla, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, eozynofilowe zapalenie powięzi, erytrodermia, glikokortykosteroid, gorączka reumatyczna, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, hydrokortyzon, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, katar sienny, kłębuszkowe zapalenie nerek, leczenie substytucyjne, liniowa dermatoza IgA, liszaj ruberowy, liszajec herpetiformis, łupież rubra mieszkowy, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, myasthenia gravis, napad padaczkowy, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, obturacyjne zapalenie krtani, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, opryszczka ciężarnych, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra pokrzywka, ostre zapalenie pęcherzyków płucnych, osutka krostkowa, parałuszczyca, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, POChP, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, prednizon, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktoidalna, reakcja Jarischa-Herxheimera, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, rzekomy krup, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, twardzina układowa, układowe zapalenie naczyń, wielopostaciowy rumień wysiękowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, wysypka polekowa, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tęczówki, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielochrzęstne, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Churga-Strauss, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół Melkerssona-Rosenthala, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniakowatość Wegenera, ziarniniakowe zapalenie warg, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nidrazid 100 mg

Izoniazyd (INH) jest lekiem przeciwgruźliczym o wysokiej biodostępności doustnej (~90%) i szybkim wchłanianiu, osiągającym maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-2 godzin po podaniu. Stężenie terapeutyczne w surowicy wynosi 0,5-12 mg/l, a typowe stężenie w osoczu po dawce terapeutycznej to 3-5 µg/ml. Lek charakteryzuje się dobrą penetracją do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (20% stężenia osoczowego), mleka kobiet karmiących oraz wysięków, co jest istotne w leczeniu gruźlicy ośrodkowego układu nerwowego i ocenie bezpieczeństwa stosowania w laktacji. Izoniazyd przenika również przez barierę łożyskową, co ma znaczenie w terapii kobiet ciężarnych. Objętość dystrybucji wynosi 0,6-0,75 l/kg, a lek wiąże się słabo z białkami osocza, co zwiększa jego frakcję wolną i aktywną biologicznie.
acetylacja, bariera łożyska, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, fenotyp metaboliczny, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, lek przeciwgruźliczy, maksymalne stężenie leku, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja do tkanek, płyn mózgowo-rdzeniowy, przesączanie kłębuszkowe, stężenie terapeutyczne, szybki acetylator, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne, wolny acetylator
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Solu-Medrol 125 mg

Solu-Medrol, zawierający metyloprednizolon w postaci soli sodowej bursztynianu, jest glikokortykosteroidem dostępnym w dawkach 40 mg, 125 mg, 500 mg oraz 1000 mg, stosowanym głównie w terapii objawowej oraz jako leczenie substytucyjne w zaburzeniach endokrynologicznych, takich jak pierwotna i wtórna niedoczynność kory nadnerczy, wrodzony przerost nadnerczy czy ostra niedoczynność kory nadnerczy. Preparat znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu zaostrzeń chorób reumatycznych, układowych chorób tkanki łącznej, ciężkich chorób alergicznych, schorzeń okulistycznych, chorób zapalnych jelit, pulmonologicznych oraz hematologicznych. Wskazania obejmują także leczenie paliatywne w onkologii, obrzęk mózgu, ostre urazy rdzenia kręgowego (terapia powinna być rozpoczęta w ciągu 8 godzin od urazu) oraz zapobieganie nudnościom i wymiotom po chemioterapii. Dawkowanie i droga podania (dożylna lub domięśniowa) są dostosowywane do stanu klinicznego pacjenta, z uwzględnieniem przeciwwskazań, np. w idiopatycznej plamicy małopłytkowej dozwolone jest wyłącznie podanie dożylne. Preparaty o wyższych dawkach (500 mg i 1000 mg) zawierają odpowiednio 70,2 mg i 140,4 mg alkoholu benzylowego oraz 58,3 mg i 116,8 mg sodu, co należy uwzględnić przy doborze terapii.
alergiczne zapalenie spojówek, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, białaczka i chłoniak, blok podpajęczynówkowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, dnawe zapalenie stawów, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczycowe zapalenie stawów, metyloprednizolon, nadwrażliwość na leki, niedobór erytroblastów, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość hipoplastyczna, nieropne zapalenie tarczycy, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, ostra białaczka, ostra niedoczynność kory nadnerczy, owrzodzenie rogówki, pęcherzowe opryszczkowate zapalenie skóry, pęcherzyca, plamica małopłytkowa, pneumocystoza, półpasiec oczny, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, układowe zapalenie wielomięśniowe, uraz rdzenia kręgowego, włośnica, wrodzony przerost nadnerczy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, współczulne zapalenie błony naczyniowej, wyprysk kontaktowy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie naczyniówki i siatkówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie tęczówki, zespół Goodpasture’a, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (meningitis) jest stanem o wysokiej śmiertelności i ryzyku trwałych powikłań neurologicznych, szczególnie w przypadku bakteryjnego podłoża, gdzie śmiertelność może sięgać nawet 100% bez leczenia, a przy terapii pozostaje na poziomie około 5%. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są młody wiek, płeć męska, zaburzenia świadomości, drgawki, wstrząs, niewydolność oddechowa, przedłużająca się gorączka oraz etiologia, z dominującą rolą Streptococcus pneumoniae jako czynnika negatywnego. W kryptokokowym zapaleniu opon istotne są wysokie miana antygenu (≥1:1024), niskie stężenie glukozy i wysokie mleczanów w PMR, wodogłowie oraz zapalenie naczyń OUN. Opóźnienie rozpoczęcia leczenia powyżej 3 dni (AOR=4,24, p=0,001) oraz brak stosowania deksametazonu (AOR=2,33, p=0,002) znacząco pogarszają rokowanie. Choroby współistniejące, zwłaszcza przewlekła choroba wątroby (OR=3,583, p=0,013) i nowotwory złośliwe, zwiększają śmiertelność. Wskaźnik śmiertelności w gruźliczym zapaleniu opon wynosi 24,7% (95%CI: 18,7-31,9), a powikłania neurologiczne u 50,9% przeżyłych.
afazja, antygen kryptokokowy, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroby współistniejące, deksametazon, głuchota, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hipotonia, kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, kryptokokoza, napad drgawkowy, niewydolność oddechowa, nowotwór złośliwy, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, posiew krwi, powikłania neurologiczne, przeszczep narządu miąższowego, przewlekła choroba wątroby, Streptococcus pneumoniae, ubytek słuchu, wodogłowie, wstrząs, zaburzenia odporności, zaburzenia świadomości, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dexamethasone Krka 8 mg

Dexamethasone Krka, zawierający deksametazon w dawkach 4 mg i 8 mg, jest kortykosteroidem o silnym działaniu przeciwzapalnym i immunosupresyjnym, stosowanym w szerokim spektrum schorzeń. W neurologii wskazany jest w leczeniu obrzęku mózgu z potwierdzonym wzrostem ciśnienia wewnątrzczaszkowego (np. w przebiegu guza mózgu, po interwencjach neurochirurgicznych, ropnia mózgu). W pulmonologii stosowany jest w zaostrzeniach astmy oskrzelowej wymagających doustnych kortykosteroidów oraz w krupie, gdzie redukuje obrzęk dróg oddechowych. W dermatologii znajduje zastosowanie w początkowym leczeniu rozległych chorób skóry, takich jak erytrodermia i pęcherzyca zwykła. Ponadto, lek jest używany w terapii autoimmunologicznych zapaleń naczyń, układowego tocznia rumieniowatego, reumatoidalnego zapalenia stawów oraz młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów. W hematologii wskazany jest w leczeniu idiopatycznej plamicy małopłytkowej u dorosłych. W leczeniu gruźliczego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych stosowany jest jako uzupełnienie terapii przeciwinfekcyjnej. W terapii COVID-19, dawka 4 mg jest zalecana u pacjentów ≥12 lat i ≥40 kg masy ciała wymagających tlenoterapii, celem modulacji nadmiernej odpowiedzi zapalnej.
astma oskrzelowa, chemioterapia emetogenna, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, choroba Stilla, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, COVID-19, deksametazon, działanie immunosupresyjne, erytrodermia, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, idiopatyczna plamica małopłytkowa, kortykosteroid, kortykosteroid doustny, krup, laktoza jednowodna, lek przeciwwymiotny, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk mózgu, obrzęk okołoguzowy, opieka paliatywna, ostra białaczka limfoblastyczna, pęcherzyca zwykła, profilaktyka wymiotów, reumatoidalne zapalenie stawów, ropień mózgu, szpiczak mnogi, terapia przeciwinfekcyjna, tlenoterapia, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wymioty pooperacyjne, zapalenie naczyń, zespół odstawienia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – Leczenie

Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych to stan zapalny błon otaczających ośrodkowy układ nerwowy, wymagający pilnej interwencji, zwłaszcza w przypadku bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, które charakteryzuje się wysoką śmiertelnością (do 100% bez leczenia). Leczenie bakteryjne opiera się na natychmiastowym podaniu dożylnych antybiotyków empirycznych, dostosowanych do wieku pacjenta (np. ampicylina i cefotaksym u noworodków, ceftriakson i wankomycyna u dorosłych) oraz patogenu po identyfikacji. Czas terapii antybiotykowej wynosi od 7 do 21 dni w zależności od etiologii (np. Neisseria meningitidis 7 dni, Streptococcus pneumoniae 10-14 dni, Listeria monocytogenes 14-21 dni). Równolegle stosuje się kortykosteroidy (deksametazon 0,15 mg/kg co 6 godzin przez 2-4 dni lub 10 mg co 6 godzin u dorosłych) w celu redukcji stanu zapalnego i powikłań neurologicznych, zwłaszcza utraty słuchu. Leczenie wspomagające obejmuje nawodnienie dożylne, tlenoterapię, leki przeciwdrgawkowe oraz monitorowanie i terapię podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego.
acyklowir, amfoterycyna B, ampicylina, antybiotyk, antybiotykoterapia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, cefotaksym, ceftriakson, chemioprofilaktyka, ciśnienie śródczaszkowe, cyprofloksacyna, deksametazon, diuretyk osmotyczny, doksycyklina, etambutol, flukonazol, gancyklowir, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, Haemophilus influenzae, izoniazyd, kortykosteroid, kryptokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, leczenie przeciwgrzybicze, leczenie przeciwwirusowe, lek przeciwgruźliczy, Listeria monocytogenes, meningokokowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, nakłucie lędźwiowe, Neisseria meningitidis, opryszczkowe zapalenie mózgu, pałeczka Gram-ujemna, penicylina G, pirazynamid, ryfampicyna, Streptococcus pneumoniae, terapia antybiotykowa, wankomycyna, wirusowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, wstrząs septyczny, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Medoxa 50 mg

Medoxa, zawierająca prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest wskazana do leczenia szerokiego spektrum chorób wymagających ogólnoustrojowej terapii glikokortykosteroidami. Wskazania obejmują niewydolność kory nadnerczy, stany stresowe po długotrwałej terapii kortykosteroidami oraz liczne schorzenia reumatologiczne, takie jak guzkowe zapalenie tętnic, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń (EGPA), toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów oraz choroby układowe tkanki łącznej. W pulmonologii lek stosuje się m.in. w astmie oskrzelowej, zaostrzeniach POChP, śródmiąższowych chorobach płuc oraz w profilaktyce zespołu niewydolności oddechowej u wcześniaków. Medoxa jest również stosowana w ciężkich postaciach chorób skóry i błon śluzowych, hematologii, onkologii, neurologii, okulistyce, gastroenterologii, hepatologii oraz nefrologii, zgodnie z odpowiednimi schematami dawkowania (SD: a-e) dostosowanymi do rodzaju i ciężkości schorzenia.
artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, kłębuszkowe zapalenie nerek, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, polimialgia reumatyczna, prednizon, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, wielopostaciowy rumień wysiękowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie rogówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, zwłóknienie płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka bcg przeciwko gruźlicy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Szczepionka BCG (Bacillus Calmette-Guérin) jest żywą, osłabioną szczepionką przeciwgruźliczą, stosowaną globalnie u około 100 milionów noworodków rocznie, głównie w krajach o wysokiej endemicznosci gruźlicy. Jej skuteczność jest zmienna i zależy od wieku oraz regionu geograficznego, z ochroną utrzymującą się do 20 lat, a największą efektywnością w zapobieganiu ciężkim postaciom gruźlicy u niemowląt i małych dzieci (50-80% skuteczności w zapobieganiu gruźliczemu zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych i postaci rozsianej). Ochrona zaczyna się po 6-8 tygodniach i trwa około 10-15 lat. Szczepionka jest podawana śródskórnie, zwykle w górną część lewego ramienia, a po podaniu obserwuje się charakterystyczne reakcje miejscowe, takie jak pęcherzyk i owrzodzenie, które goją się do 3 miesięcy. Przeciwwskazania obejmują m.in. immunosupresję, ciążę, dodatni wynik próby tuberkulinowej (≥5 mm) oraz wcześniejsze szczepienie BCG. Szczepionka może powodować fałszywie dodatnie wyniki testu tuberkulinowego, dlatego u zaszczepionych preferuje się testy IGRA, które nie reagują krzyżowo z BCG.
Bacillus Calmette-Guérin, gruźlica płuc, gruźlica prosówkowa, gruźlica wielolekooporna, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, IGRA, immunosupresja, izoniazyd, lek immunosupresyjny, MDR-TB, Mycobacterium bovis, Mycobacterium leprae, owrzodzenie Buruli, podanie dożylne, podanie śródskórne, prątki niegruźlicze, próba Mantoux, próba tuberkulinowa, rak pęcherza moczowego, rekombinowany szczep BCG, rifampicyna, steroid, szczepionka BCG, test uwalniania interferonu gamma, trąd, wyprysk
Leksykon substancji czynnych
Izoniazyd – Właściwości farmakokinetyczne

Izoniazyd, lek przeciwgruźliczy o wysokiej biodostępności doustnej (90-100%), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z Tmax wynoszącym 1-2 godziny oraz objętością dystrybucji 0,6-0,75 l/kg. Stężenie terapeutyczne w surowicy mieści się w zakresie 0,5-12 mg/l, a stężenie w osoczu wynosi 3-5 µg/ml. Substancja wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (20-30%) i dobrą penetrację do tkanek oraz płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie osiąga około 20% stężenia osoczowego, co jest kluczowe w leczeniu gruźliczego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Izoniazyd przenika również do mleka matki, wysięków, plwociny, kału oraz przez barierę łożyska, co wymaga ostrożności u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Wydalanie odbywa się głównie drogą nerkową, z 70% dawki eliminowanej w moczu w ciągu 24 godzin, z czego 4-14% w postaci niezmienionej.
acetylacja, bariera łożyska, biodostępność, droga nerkowa, działanie przeciwprątkowe, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, interakcje farmakokinetyczne, izoniazyd, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, polimorfizm genetyczny, przesączanie kłębuszkowe, rifamazid, ryfampicyna, stężenie terapeutyczne, substancja przeciwgruźlicza, terapia przeciwgruźlicza, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Esotkaleno 20 mg

Esotkaleno, zawierający prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest wskazany do leczenia szerokiego spektrum schorzeń wymagających ogólnoustrojowego podawania glikokortykosteroidów u dorosłych oraz dzieci i młodzieży. Wskazania obejmują niewydolność kory nadnerczy (po zakończeniu wzrostu), stany zapalne reumatologiczne (np. guzowate zapalenie tętnic, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, toczeń rumieniowaty układowy), choroby układu oddechowego (astma, POChP, śródmiąższowe choroby płuc), schorzenia skóry i błon śluzowych (m.in. ciężkie egzemy, dermatozy pęcherzowe, zapalenia naczyń), a także choroby hematologiczne, onkologiczne, neurologiczne, zakaźne, okulistyczne, pokarmowe i nerek. Prednizon stosowany jest także w terapii paliatywnej nowotworów oraz w profilaktyce zespołu niewydolności oddechowej u wcześniaków. W reumatologii i okulistyce leczenie często łączone jest z innymi lekami immunosupresyjnymi lub cytostatykami, a w niektórych przypadkach zalecane są pulsacyjne dawki dożylne.
alergiczny nieżyt nosa, alergiczny wyprysk kontaktowy, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, katar sienny, kłębuszkowe zapalenie nerek, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, obturacyjne zapalenie krtani, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra przerywana trombocytopenia, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, wielopostaciowy rumień wysiękowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie rogówki, zapalenie serca, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, zwłóknienie płuc
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych – Patofizjologia i mechanizm

Bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (ZOMR) to stan zapalny opon mózgowo-rdzeniowych wywołany przez inwazję patogenów, takich jak Neisseria meningitidis, Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae oraz Streptococcus agalactiae. Patogeneza obejmuje kolonizację nosogardła, bakteriemię oraz przekroczenie bariery krew-mózg (BBB) i bariery krew-płyn mózgowo-rdzeniowy (B-CSFB) drogą transkomórkową lub parakomórkową. Kluczową rolę odgrywa otoczka bakteryjna, która hamuje fagocytozę i umożliwia przetrwanie w krwiobiegu. Po dotarciu do OUN aktywowane mikroglej i astrocyty uwalniają cytokiny prozapalne (TNF-α, IL-1, IL-6, IL-8), co prowadzi do zwiększonej przepuszczalności BBB, obrzęku mózgu (wazogennego i cytotoksycznego) oraz wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Nadmierna rekrutacja neutrofilów i uwalnianie reaktywnych form tlenu i azotu przyczyniają się do uszkodzenia neuronalnego, szczególnie w hipokampie, co manifestuje się m.in. apoptozą neuronów i uszkodzeniem nerwów czaszkowych.
apoptoza neuronu, astrocyt, bakteriemia, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bariera krew-mózg, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, czynnik martwicy nowotworów, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, Haemophilus influenzae, komórka immunologiczna, kortykosteroid, mikroglej, Mycobacterium tuberculosis, nakłucie lędźwiowe, Neisseria meningitidis, obrzęk mózgu, opony mózgowo-rdzeniowe, ośrodkowy układ nerwowy, otoczka bakteryjna, płyn mózgowo-rdzeniowy, pneumolizyna, receptor Toll-podobny, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, wiremia, wodogłowie obstrukcyjne, zapalenie naczyń mózgowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok
Leksykon chorób i schorzeń
Gruźlica – Diagnostyka i diagnoza

Gruźlica (TB) pozostaje globalnym wyzwaniem zdrowotnym, z około 10,6 mln zachorowań w 2022 roku, z czego tylko 7,5 mln zostało zdiagnozowanych. Diagnostyka opiera się na kompleksowej ocenie obejmującej wywiad, badanie fizykalne, testy immunologiczne (TST, IGRA), obrazowanie (RTG klatki piersiowej z czułością 87-98%) oraz badania bakteriologiczne (mikroskopia, hodowla, testy molekularne NAAT). Testy IGRA charakteryzują się wysoką specyficznością (>95%) i czułością 80-90%, nie są jednak w stanie odróżnić zakażenia utajonego od aktywnej choroby. Mikroskopia fluorescencyjna LED zwiększa czułość diagnostyki o około 10% w porównaniu do tradycyjnej metody Ziehl-Neelsena. Hodowla na podłożach stałych i płynnych (np. BACTEC MGIT 960) pozostaje złotym standardem, z czułością 87,7-89,7%, choć wymaga do 6 tygodni na wynik. Testy molekularne, takie jak GeneXpert MTB/RIF i Xpert MTB/RIF Ultra, umożliwiają szybkie wykrycie M. tuberculosis i oporności na ryfampicynę w ciągu 2 godzin, z czułością do 96% i swoistością 99%.
amplifikacja izotermiczna, badanie bakteriologiczne, czynnik ryzyka, deaminaza adenozyny, gruźlica pozapłucna, gruźlica wielolekooporna, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, interferon gamma, krwioplucie, leczenie przeciwbakteryjne, lipoarabinomannan, mikroskopia fluorescencyjna, Mycobacterium tuberculosis, nocne poty, powiększenie węzłów chłonnych, przewlekły kaszel, QuantiFERON-TB, radiografia klatki piersiowej, sekwencjonowanie całego genomu, skórny test tuberkulinowy, test amplifikacji kwasów nukleinowych, test IGRA, test tuberkulinowy, tomografia komputerowa, utajone zakażenie gruźlicą, utrata masy ciała
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Medoxa 20 mg

Medoxa, zawierająca prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest wskazana do leczenia szerokiego spektrum chorób wymagających ogólnoustrojowej terapii glikokortykosteroidami u dorosłych oraz dzieci. W terapii zastępczej stosuje się ją m.in. w niewydolności kory nadnerczy, a w chorobach reumatycznych, takich jak guzowate zapalenie tętnic, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera czy toczeń rumieniowaty układowy, stosuje się schematy dawkowania a-d, często w skojarzeniu z lekami immunosupresyjnymi. W pulmonologii Medoxa jest stosowana w astmie oskrzelowej, zaostrzeniach POChP (do 10 dni leczenia), śródmiąższowych chorobach płuc oraz w profilaktyce zespołu niewydolności oddechowej u wcześniaków (schemat b, podanie dwukrotne). W dermatologii lek jest stosowany w ciężkich postaciach chorób skóry i błon śluzowych, takich jak dermatozy pęcherzowe, choroby ziarniniakowe, alergiczne i autoimmunologiczne dermatozy, z zastosowaniem schematów dawkowania od a do d.
alergiczne zapalenie naczyń, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, alergiczny wyprysk kontaktowy, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Stilla, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie powięzi, erytrodermia, gammapatia monoklonalna, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guz rzekomy oczodołu, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, katar sienny, leczenie substytucyjne, liniowa dermatoza IgA, łupież rubra mieszkowy, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, mieszana choroba tkanki łącznej, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, obturacyjne zapalenie krtani podgłośniowej, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra przerywana trombocytopenia, ostre zapalenie pęcherzyków płucnych, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, prednizon, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe eozynofilowe zapalenie płuc, przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rozplemowe zewnątrzwłośniczkowe kłębuszkowe zapalenie nerek, rumień guzowaty, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie rogówki, stwardnienie rozsiane, submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, uogólniona ostra osutka krostkowa, wielopostaciowy rumień wysiękowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie rogówki, zapalenie serca w gorączce reumatycznej, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów w sarkoidozie, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół Melkerssona-Rosenthala, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, ziarniniakowe zapalenie warg, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Esotkaleno 2,5 mg

Esotkaleno, zawierający prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg, jest glikokortykosteroidem stosowanym w terapii ogólnoustrojowej szerokiego spektrum schorzeń, w tym niewydolności kory nadnerczy, układowych zapaleń naczyń (np. guzkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń), chorób reumatycznych (toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów), oraz schorzeń układu oddechowego (astma oskrzelowa, zaostrzenia POChP, śródmiąższowe choroby płuc). Lek jest stosowany także w dermatologii w ciężkich postaciach chorób skóry i błon śluzowych, które nie reagują na miejscowe leczenie kortykosteroidami, oraz w chorobach autoimmunologicznych krwi i nowotworowych układu krwiotwórczego. Prednizon jest podawany zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, z możliwością precyzyjnego dostosowania dawki do indywidualnych potrzeb terapeutycznych. W niektórych stanach, np. niewydolności kory nadnerczy, preferowane są hydrokortyzon i kortyzon jako leki pierwszego wyboru.
alergiczny nieżyt nosa, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Stilla, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, eozynofilowe zapalenie powięzi, erytrodermia, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, katar sienny, kłębuszkowe zapalenie nerek, liniowa dermatoza IgA, liszajec herpetiformis, łupież rubra mieszkowy, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, opryszczka ciężarnych, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra pokrzywka, ostre zapalenie pęcherzyków płucnych, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, rzekomy krup, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie rogówki, stwardnienie rozsiane, submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, układowe zapalenie naczyń, wielopostaciowy rumień wysiękowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, wyprysk bakteryjny, wyprysk kontaktowy, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie rogówki, zapalenie rzęs, zapalenie serca w gorączce reumatycznej, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie spojówek, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie tęczówki, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół Melkerssona-Rosenthala, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, ziarniniakowe zapalenie warg, zwłóknienie płuc
Leksykon substancji czynnych
Deksametazon – Dawkowanie i sposób podawania

Deksametazon, jako silny glikokortykosteroid, wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania klinicznego, ciężkości choroby oraz odpowiedzi pacjenta. Dawkowanie doustne u dorosłych waha się od 0,5 mg do 10 mg na dobę, z możliwością stosowania dawek powyżej 10 mg w stanach ciężkich, np. obrzęk mózgu (6-16 mg/dobę, max. 24 mg), ostra astma (16 mg/dobę u dorosłych, 0,6 mg/kg u dzieci), czy leczenie COVID-19 (6 mg/dobę przez maksymalnie 10 dni). W postaci dożylnej dawki są wyższe, np. obrzęk mózgu 8-10 mg i.v. początkowo, następnie 16-24 mg/dobę, wstrząs pourazowy 40-100 mg i.v. powtórzone po 12 godzinach, a w ciężkim napadzie astmy 8-20 mg i.v. z możliwością powtórzenia co 4 godziny. W leczeniu okulistycznym stosuje się krople 1 mg/ml w dawce 1 kropla 4-6 razy na dobę, z możliwością zwiększenia częstotliwości w ostrych stanach zapalnych do 1 kropli co godzinę, maksymalnie do 14 dni. Terapia u dzieci wymaga dostosowania dawki do masy ciała lub powierzchni ciała, z uwzględnieniem przerw w leczeniu u dzieci do 14 lat, aby zapobiec zaburzeniom wzrostu.
astma ostra, bolus, chemioterapia emetogenna, ciężki ostry napad astmy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, hipoalbuminemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, infuzja podskórna, leczenie przeciwzapalne, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, obrzęk mózgu, opieka paliatywna, osłabienie odporności, osteoporoza, ostra choroba skóry, ostra niedoczynność kory nadnerczy, ostry stan zapalny, podanie nasiękowe, postać farmaceutyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, stan zapalny oka, terapia przerywana, toczeń rumieniowaty układowy, układowa choroba reumatyczna, worek spojówkowy, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs pourazowy, wymioty, zaćma, zapaść sercowo-naczyniowa, zespół pourazowej ostrej niewydolności oddechowej
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – BCG Szczepionka AJVaccines 2-8×10^6 CFU/ml

BCG Szczepionka AJVaccines zawiera żywe atenuowane prątki Mycobacterium bovis szczepu duńskiego 1331 i jest przeznaczona do czynnego uodparniania przeciw gruźlicy. Preparat stosuje się zgodnie z krajowymi programami szczepień ochronnych, zarówno u niemowląt, dzieci, jak i dorosłych. Dawkowanie jest zróżnicowane: niemowlęta poniżej 12 miesięcy otrzymują 0,05 ml zawierające 1-4 x 10⁵ CFU, natomiast dzieci powyżej 12 miesięcy i dorośli 0,1 ml zawierające 2-8 x 10⁵ CFU żywych prątków. Szczepionka dostępna jest w formie proszku i rozpuszczalnika do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań, która powinna być podawana zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania i wskazań klinicznych.
Bacillus Calmette-Guérin, czynne uodpornienie, gruźlica, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, Mycobacterium bovis BCG, prątki Mycobacterium bovis, profilaktyka gruźlicy, Program Szczepień Ochronnych, szczep duński 1331, szczepionka BCG, uodparnianie przeciw gruźlicy, zakażenie prątkiem gruźlicy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Esotkaleno 10 mg

Esotkaleno, zawierający prednizon w formie tabletek, jest wskazany do leczenia szerokiego spektrum chorób wymagających ogólnoustrojowej terapii glikokortykosteroidami. Dostępny w dawkach od 1 mg do 50 mg, umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta, w tym dzieci i młodzieży. Lek stosuje się m.in. w substytucji niewydolności kory nadnerczy (choroba Addisona, zespół nadnerczowo-płciowy), aktywnych fazach układowych zapaleń naczyń (guzkowe zapalenie tętnic, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, EGPA), chorobach reumatycznych (toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów), pulmonologicznych (astma oskrzelowa, POChP, śródmiąższowe choroby płuc), dermatologicznych (egzema, pęcherzyce, zapalenia naczyń), hematologicznych (autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, plamica małopłytkowa, nowotwory hematologiczne) oraz w neurologii (miastenia, stwardnienie rozsiane). W okulistyce stosowany jest w chorobach immunologicznych oczu i po nieskutecznym leczeniu miejscowym. Dawkowanie jest dostosowane do ciężkości i rodzaju choroby, z pięcioma schematami od wysokich dawek (schemat a) do niskich i onkologicznych (schemat e).
artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, kłębuszkowe zapalenie nerek, liniowa dermatoza IgA, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, obturacyjne zapalenie krtani podgłośniowej, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, polimialgia reumatyczna, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień guzowaty, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wyprysk atopowy, zanikowe zapalenie wielochrzęstne, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów w sarkoidozie, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Melkerssona-Rosenthala, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera
Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka bcg przeciwko gruźlicy – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Szczepionka BCG (Bacillus Calmette-Guérin) pozostaje jedyną zatwierdzoną szczepionką przeciwko gruźlicy, stosowaną od 1921 roku, z ponad 3 miliardami podanych dawek i rocznym podaniem około 115 milionów dawek, głównie dzieciom (około 80% populacji dziecięcej na świecie). Zapewnia ona istotną ochronę przed rozsianymi formami gruźlicy, takimi jak gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i gruźlica prosówkowa, zwłaszcza u niemowląt i dzieci, zmniejszając ryzyko zachorowania o około 50%, a w krajach o wysokiej zachorowalności (≥40/100 000) nawet o 85% w przypadku gruźlicy opon mózgowo-rdzeniowych i prosówkowej oraz o 50% w przypadku gruźlicy płucnej. Ochrona utrzymuje się zazwyczaj przez 10-15 lat, choć niektóre badania wskazują na skuteczność do 50 lat. Skuteczność u młodzieży i dorosłych jest znacznie bardziej zmienna (0-80%), a szczepionka słabo chroni przed gruźlicą płucną w tych grupach. Podanie szczepionki powinno nastąpić jak najwcześniej, najlepiej przed 6. tygodniem życia, zwłaszcza w społecznościach wysokiego ryzyka. BCG nie jest zalecana u osób z obniżoną odpornością, w tym zakażonych HIV, oraz nie powinna być stosowana w ciąży.
aktywna gruźlica, Bacillus Calmette-Guérin, choroba rozsiana, gruźlica, gruźlica płucna, gruźlica prosówkowa, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, komórka T-CD4, limfocyt T CD4+, limfocyt T CD8, obciążenie bakteryjne, oporność na antybiotyki, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, podanie śródskórne, prątek gruźlicy, test quantiferon, test tuberkulinowy, utajona infekcja gruźlicza
Leksykon substancji czynnych
Prednizon – Wskazania do stosowania

Prednizon jest syntetycznym glikokortykosteroidem o silnym działaniu przeciwzapalnym, immunosupresyjnym i przeciwalergicznym, stosowanym w szerokim spektrum schorzeń. Dostępny jest w formie tabletek o dawkach od 1 mg do 50 mg oraz czopków 100 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii. W endokrynologii prednizon stosuje się m.in. w niewydolności kory nadnerczy (choroba Addisona, zespół nadnerczowo-płciowy), często jako alternatywę dla hydrokortyzonu i kortyzonu. W reumatologii jest wskazany w aktywnych fazach układowych zapaleń naczyń (np. guzowate zapalenie tętnic, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic) oraz chorób tkanki łącznej (toczeń rumieniowaty, zapalenie skórno-mięśniowe). W chorobach układu oddechowego prednizon stosuje się m.in. w astmie oskrzelowej, zaostrzeniach POChP (do 10 dni) oraz śródmiąższowych chorobach płuc, często w skojarzeniu z lekami immunosupresyjnymi. W dermatologii jest wykorzystywany w ciężkich dermatozach pęcherzowych, łuszczycy krostkowej i innych ciężkich stanach zapalnych skóry. W hematologii prednizon znajduje zastosowanie w leczeniu niedokrwistości hemolitycznej, małopłytkowości i jako element terapii paliatywnej w nowotworach krwi.
alergiczne zapalenie naczyń, alergiczny nieżyt nosa, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, beryloza, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, choroba Waldenströma, dnawe zapalenie stawów, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, erytrodermia, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guz rzekomy oczodołu, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia nowotworowa, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, kłębuszkowe zapalenie nerek, kontaktowe zapalenie skóry, liniowa dermatoza IgA, liszajec herpetiformis, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, małopłytkowość, miastenia, mieszana choroba tkanki łącznej, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, obturacyjne zapalenie krtani, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, oparzenie przełyku, opryszczka ciężarnych, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostre zapalenie pęcherzyków płucnych, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, piodermia zgorzelinowa, polineuropatia, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne, pseudokrup, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatyczne zapalenie mięśnia sercowego, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, układowe zapalenie naczyń, włośnica, wrodzona hiperplazja nadnerczy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, współczulne zapalenie naczyniówki, wyprysk atopowy, wyprysk kontaktowy, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie błony maziowej, zapalenie ciała rzęskowego, zapalenie kaletki, zapalenie kości i stawów, zapalenie naczyniówki, zapalenie nadkłykcia, zapalenie nadtwardówki, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie spojówek, zapalenie stawów w sarkoidozie, zapalenie tęczówki, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Löfflera, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół nerczycowy, zespół Sézary’ego, zespół Stevens-Johnsona, zespół Tolosa-Hunta, zespół Westa, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniakowatość Wegenera, ziarniniakowe zapalenie warg, złuszczające zapalenie skóry, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rifamazid 150 mg + 100 mg

Rifamazid to preparat złożony zawierający ryfampicynę (150 mg lub 300 mg) oraz izoniazyd (100 mg lub 150 mg) w formie kapsułek twardych. Obie substancje charakteryzują się niemal 100% biodostępnością po podaniu doustnym na czczo, jednak obecność pokarmu znacząco obniża ich wchłanianie, co może wpływać na skuteczność terapii. Ryfampicyna osiąga maksymalne stężenie (Cmax) około 10 µg/ml po 2-4 godzinach, wykazuje 80% wiązania z białkami osocza, a jej okres półtrwania zależy od dawki (3 godziny przy 600 mg, 5 godzin przy 900 mg). Izoniazyd osiąga Cmax po 1-2 godzinach, ma okres półtrwania 1-3 godzin i wiąże się z białkami osocza w 20-30%. Oba leki dobrze przenikają do tkanek i płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego, co jest kluczowe w leczeniu gruźlicy ośrodkowego układu nerwowego.
bariera łożyskowa, biodostępność, Cmax, deacetyloryfampicyna, eliminacja leku, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450, izoniazyd, kapsułki twarde, metabolizm wątrobowy, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, polimorfizm genetyczny, rifamazid, ryfampicyna, T1/2, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie OUN
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Szczepionka przeciwgruźlicza BCG 10 0,5 mg (od 1,5 mln do 6 mln żywych prątków BCG/ml); szczepionka 10 dawkowa, 1 dawka (0,1 ml)

Szczepionka przeciwgruźlicza BCG 10, zawierająca żywe, atenuowane prątki Bacillus Calmette-Guerin podszczepu brazylijskiego Moreau, jest podawana śródskórnie w dawce 0,1 ml zawierającej 50 μg półsuchej masy prątków (150 000-600 000 żywych jednostek bakteryjnych). Ampułka zawiera 0,5 mg prątków (1,5-6 mln jednostek), co umożliwia podanie 10 dawek. Szczepionka indukuje odpowiedź immunologiczną głównie komórkową, aktywując limfocyty T oraz makrofagi, co prowadzi do powstania swoistej odporności przeciwko Mycobacterium tuberculosis. Odporność rozwija się w ciągu 6-8 tygodni i utrzymuje się od 10 do 15 lat, choć jej intensywność stopniowo maleje. Po szczepieniu obserwuje się konwersję tuberkulinową, świadczącą o aktywacji odpowiedzi komórkowej.
aktywacja makrofagów, antygen prątka gruźlicy, Bacillus Calmette-Guérin, cytokina prozapalna, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, limfocyt T, mechanizm ochronny, monocyt i makrofag, Mycobacterium bovis, odporność wrodzona, odpowiedź komórkowa, podanie śródskórne, podszczep brazylijski Moreau, prątki BCG, próba tuberkulinowa, szczepionka BCG
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dexamethasone Krka 4 mg

Deksametazon jest glikokortykosteroidem stosowanym w szerokim zakresie dawek, od 0,5 mg do 10 mg na dobę, z możliwością zwiększenia do ponad 10 mg w ciężkich stanach klinicznych. W terapii obrzęku mózgu dawka początkowa wynosi 6-16 mg/dobę (maksymalnie 24 mg/dobę) podawana w 3-4 dawkach podzielonych. W ostrym ataku astmy u dorosłych stosuje się 16 mg/dobę przez 2 dni, a u dzieci 0,6 mg/kg m.c. przez 1-2 dni. W krupie dziecięcej zalecana dawka to 0,15-0,6 mg/kg m.c. jednorazowo. W ciężkich chorobach skóry dawki sięgają 8-40 mg/dobę, a w wyjątkowych przypadkach nawet do 100 mg, z koniecznością stopniowego zmniejszania dawki. W układowych chorobach reumatycznych, takich jak toczeń rumieniowaty i reumatoidalne zapalenie stawów, stosuje się dawki od 6 do 16 mg/dobę, dostosowując je do aktywności choroby. W leczeniu idiopatycznej plamicy małopłytkowej podaje się 40 mg przez 4 dni w cyklach. W terapii COVID-19 u dorosłych i młodzieży (≥12 lat, ≥40 kg) zalecana dawka wynosi 6 mg/dobę doustnie, maksymalnie przez 10 dni.
astma ostra, chłoniak nieziarniczy, choroba Hodgkina, choroba nowotworowa, COVID-19, cukrzyca, deksametazon, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hipoalbuminemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, nadciśnienie tętnicze, obniżona odporność, obrzęk mózgu, opieka paliatywna, osteoporoza, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra choroba skóry, ostra niewydolność kory nadnerczy, podrażnienie przewodu pokarmowego, powierzchnia ciała, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, układowa choroba reumatyczna, wymioty, wymioty po chemioterapii, wymioty pooperacyjne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychiczne
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Medoxa 1 mg

Medoxa (prednizon) jest glikokortykosteroidem o szerokim spektrum działania przeciwzapalnego, immunosupresyjnego i antyalergicznego, stosowanym w leczeniu wielu schorzeń wymagających ogólnoustrojowej terapii steroidowej. Wskazania obejmują m.in. niewydolność kory nadnerczy (choroba Addisona, zespół nadnerczowo-płciowy, stan po adrenalektomii, niedobór ACTH), stany stresowe po długotrwałej terapii kortykosteroidami oraz liczne choroby reumatologiczne, takie jak guzkowe zapalenie tętnic, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ziarniniakowatość Wegenera, toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów i inne. Ponadto Medoxa znajduje zastosowanie w pulmonologii (astma oskrzelowa, zaostrzenia POChP, śródmiąższowe choroby płuc), dermatologii (choroby pęcherzowe, zapalenia naczyń, dermatozy autoimmunologiczne), hematologii (ostra białaczka limfoblastyczna, chłoniaki, hiperkalcemia nowotworowa), neurologii (miastenia, stwardnienie rozsiane) oraz w leczeniu powikłań okulistycznych i chorób przewodu pokarmowego i nerek. Dawkowanie jest indywidualizowane, dostępne w szerokim zakresie dawek od 1 mg do 50 mg, z możliwością precyzyjnego dostosowania dzięki podzielnym tabletkom. Terapia powinna być monitorowana klinicznie i laboratoryjnie, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu, ze względu na ryzyko działań niepożądanych charakterystycznych dla glikokortykosteroidów.
adrenalektomia, alergiczne zapalenie naczyń, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, alergiczny wyprysk kontaktowy, artropatia enteropatyczna, astma oskrzelowa, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chłoniak nieziarniczy, choroba Addisona, choroba Behçeta, choroba Harady, choroba Hodgkina, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Stilla, choroba Waldenströma, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, eozynofilowe zapalenie płuc, erytrodermia, gammapatia monoklonalna, glikokortykosteroid, gruźlica płuc, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guz rzekomy oczodołu, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, idiopatyczne włóknienie zaotrzewnowe, katar sienny, łagodny pemfigoid błony śluzowej, liniowa dermatoza IgA, liszajec herpetiformis, łupież rubra mieszkowy, łuszczyca krostkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, miastenia, mieszana choroba tkanki łącznej, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, neuropatia nerwu wzrokowego, niedobór ACTH, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk Quinckego, obturacyjne zapalenie krtani podgłośniowej, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, oparzenie przełyku, oparzenie zasadowe, opryszczka ciężarnych, orbitopatia endokrynologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra pokrzywka, ostra przerywana trombocytopenia, parałuszczyca, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, polimialgia reumatyczna, polineuropatia, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przewlekła białaczka limfatyczna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe zanikowe zapalenie wielochrzęstne, reakcja anafilaktoidalna, reaktywne zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, reumatologia, rozplemowe zewnątrzwłośniczkowe kłębuszkowe zapalenie nerek, rumień guzowaty, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie rogówki, stwardnienie rozsiane, submikroskopowe kłębuszkowe zapalenie nerek, szpiczak mnogi, szybko postępujące kłębuszkowe zapalenie nerek, terapia substytucyjna, toczeń rumieniowaty, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna rozpływna martwica naskórka, twardzina układowa, układowe zapalenie naczyń, wielopostaciowy rumień wysiękowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wysypka polekowa, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie rogówki, zapalenie rogówki opryszczkowe, zapalenie rzęs, zapalenie serca w gorączce reumatycznej, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie stawów kręgosłupa, zapalenie stawów w sarkoidozie, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie twardówki, zapalenie wielomięśniowe, zarostowe zapalenie oskrzelików, zespół Goodpasture’a, zespół Guillaina-Barrégo, zespół Lyella, zespół nadnerczowo-płciowy, zespół niewydolności oddechowej, zespół Sézary’ego, zespół Sweeta, zespół Tolosa-Hunta, zespół Werlhofa, zespół Westa, ziarniniakowatość Wegenera, zwłóknienie płuc
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Solu-Medrol 500 mg

Solu-Medrol, zawierający metyloprednizolon w postaci soli sodowej bursztynianu, jest glikokortykosteroidem dostępnym w dawkach 40 mg, 125 mg, 500 mg oraz 1000 mg. Preparat znajduje szerokie zastosowanie w leczeniu endokrynologicznym (np. niedoczynność kory nadnerczy, wrodzony przerost nadnerczy), reumatologicznym (m.in. reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa), dermatologicznym (pęcherzyca, ciężka postać łuszczycy), alergicznym (astma oskrzelowa, reakcje nadwrażliwości), okulistycznym (zapalenia tęczówki, naczyniówki, rogówki), gastroenterologicznym (zaostrzenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna), pulmonologicznym (sarkoidoza, beryloza, zapalenie płuc Pneumocystis jiroveci u pacjentów z AIDS) oraz hematologicznym i onkologicznym. W neurologii stosuje się go m.in. w obrzęku mózgu, zaostrzeniach stwardnienia rozsianego i ostrych urazach rdzenia kręgowego (terapię należy rozpocząć w ciągu 8 godzin od urazu). Podawanie leku może odbywać się dożylnie lub domięśniowo, z wyjątkiem idiopatycznej plamicy małopłytkowej, gdzie domięśniowe podanie jest przeciwwskazane.
astma oskrzelowa, atopowe zapalenie skóry, beryloza, blok podpajęczynówkowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba posurowicza, glikokortykosteroid, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, guzkowe zapalenie tętnic, hiperkalcemia, idiopatyczna plamica małopłytkowa, łuszczycowe zapalenie stawów, metyloprednizolon, niedoczynność kory nadnerczy, niedokrwistość hemolityczna, nieropne zapalenie tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk mózgu, pęcherzowe opryszczkowate zapalenie skóry, pęcherzyca, Pneumocystis jiroveci, półpasiec oczny, reumatoidalne zapalenie stawów, rumień wielopostaciowy, sarkoidoza, stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy, układowe zapalenie wielomięśniowe, włośnica, wrodzony przerost nadnerczy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyniówki i siatkówki, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie tęczówki, zespół Goodpasture’a, zespół Loefflera, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, ziarniniak grzybiasty, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rifamazid 300 mg + 150 mg

Rifamazid to preparat złożony zawierający ryfampicynę i izoniazyd, stosowany w terapii gruźlicy, dostępny w dawkach 150 mg ryfampicyny + 100 mg izoniazydu oraz 300 mg ryfampicyny + 150 mg izoniazydu. Obie substancje cechują się niemal 100% wchłanianiem po podaniu na czczo, jednak obecność pokarmu istotnie obniża ich biodostępność. Ryfampicyna osiąga maksymalne stężenie około 10 μg/ml po 2-4 godzinach (dawka 10 mg/kg mc.), wykazuje 80% wiązania z białkami osocza oraz okres półtrwania zależny od dawki: około 3 godziny przy 600 mg i 5 godzin przy 900 mg. Charakteryzuje się dobrą penetracją do tkanek i płynu mózgowo-rdzeniowego, co jest kluczowe w leczeniu gruźliczego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Metabolizowana jest intensywnie w wątrobie do aktywnego metabolitu deacetyloryfampicyny, a eliminacja odbywa się głównie przez układ wątrobowo-żółciowy (kał) oraz w mniejszym stopniu przez nerki.
acetylacja, bariera łożyskowa, deacetyloryfampicyna, dehydratacja, gruźlica, gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, izoniazyd, mleko kobiece, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, polimorfizm genetyczny, produkt leczniczy, rifamazid, ryfampicyna, ryfampicyna i izoniazyd, stężenie we krwi, terapia skojarzona, układ wątrobowo-żółciowy, wiązanie z białkami osocza