Właściwości farmakokinetyczne
Rifamazid 300 mg + 150 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Rifamazid

Rifamazid to preparat złożony zawierający dwie substancje czynne: ryfampicynę i izoniazyd, stosowany w leczeniu gruźlicy. Dostępny jest w dwóch dawkach: 150 mg ryfampicyny + 100 mg izoniazydu oraz 300 mg ryfampicyny + 150 mg izoniazydu w postaci kapsułek twardych barwy wiśniowej. Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne tego produktu leczniczego.¹

Absorpcja i wpływ pokarmu

Ryfampicyna i izoniazyd podane doustnie na czczo w jednym produkcie charakteryzują się dobrą absorpcją, sięgającą niemal 100%. Należy zaznaczyć, że obecność pokarmu w żołądku w istotny sposób zaburza proces wchłaniania obu substancji czynnych, co może wpływać na skuteczność terapeutyczną leku.²

Parametry farmakokinetyczne ryfampicyny

Po doustnym podaniu ryfampicyny w dawce 10 mg/kg masy ciała, maksymalne stężenie we krwi (Cmax) osiągane jest po około 2-4 godzinach i wynosi około 10 μg/ml. Ryfampicyna charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, sięgającym 80%.³

Okres półtrwania (t1/2) ryfampicyny jest zależny od dawki. Po podaniu 600 mg ryfampicyny okres półtrwania wynosi około 3 godzin, natomiast zwiększenie dawki do 900 mg powoduje wydłużenie t1/2 do około 5 godzin. Ryfampicyna charakteryzuje się dobrą penetracją do tkanek i płynów ustrojowych, w tym również do płynu mózgowo-rdzeniowego, co ma istotne znaczenie w leczeniu gruźliczego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.⁴

Metabolizm i eliminacja ryfampicyny

Ryfampicyna podlega intensywnym przemianom metabolicznym w wątrobie, gdzie ulega przekształceniu do aktywnego metabolitu – deacetyloryfampicyny. Główna droga eliminacji ryfampicyny i jej metabolitów przebiega przez układ wątrobowo-żółciowy, z wydalaniem przede wszystkim z kałem. W mniejszym stopniu substancja ta jest wydalana przez nerki z moczem.⁵

Parametry farmakokinetyczne izoniazydu

Po doustnym podaniu izoniazydu, maksymalne stężenie we krwi osiągane jest stosunkowo szybko, bo już po 1-2 godzinach. Okres półtrwania izoniazydu wynosi od 1 do 3 godzin. W przeciwieństwie do ryfampicyny, izoniazyd wiąże się z białkami osocza w znacznie mniejszym stopniu, wynoszącym 20-30%.⁶

Izoniazyd charakteryzuje się bardzo dobrą penetracją do większości tkanek i płynów ustrojowych organizmu, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego, śliny, plwociny oraz potu. Substancja ta przenika również przez barierę łożyskową oraz do mleka kobiecego, co ma znaczenie kliniczne przy stosowaniu leku u kobiet w ciąży i karmiących piersią.⁷

Metabolizm i eliminacja izoniazydu

Metabolizm izoniazydu zachodzi głównie w wątrobie i obejmuje procesy dehydratacji oraz acetylacji. W przypadku acetylacji izoniazydu występują istotne różnice osobnicze w szybkości przebiegu tego procesu, co wynika z polimorfizmu genetycznego. Zjawisko to dzieli populację na osoby szybko i wolno acetylujące. U osób rasy białej proces acetylacji przebiega z reguły znacznie szybciej niż u przedstawicieli innych ras.⁸

Izoniazyd i jego metabolity są wydalane głównie przez nerki. Całkowite wydalenie izoniazydu z organizmu następuje w ciągu 24 godzin od podania leku.⁹

Interakcje farmakokinetyczne

Należy podkreślić, że połączenie ryfampicyny i izoniazydu w jednym preparacie (Rifamazid) nie wpływa na parametry farmakokinetyczne poszczególnych substancji czynnych, co pozwala na zachowanie ich indywidualnych właściwości terapeutycznych. Zastosowanie obu leków w jednej kapsułce stanowi wygodną formę terapii skojarzonej, zmniejszając liczbę przyjmowanych preparatów i potencjalnie zwiększając współpracę pacjenta.¹⁰

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych