lek przeciwdepresyjny SSRI/SNRI
Leki przeciwdepresyjne z grup SSRI (selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny) oraz SNRI (inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny) stanowią obecnie podstawę farmakoterapii zaburzeń depresyjnych. Mechanizm ich działania polega na zwiększeniu stężenia neuroprzekaźników (serotoniny w przypadku SSRI oraz serotoniny i noradrenaliny w przypadku SNRI) w szczelinie synaptycznej poprzez blokowanie ich wychwytu zwrotnego.
Preparaty z grupy SSRI (fluoksetyna, sertralina, paroksetyna, escitalopram, citalopram, fluwoksamina) charakteryzują się korzystnym profilem bezpieczeństwa i stosunkowo niewielką liczbą działań niepożądanych w porównaniu do starszych leków przeciwdepresyjnych. Najczęstsze skutki uboczne obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, bóle głowy, bezsenność lub senność oraz zaburzenia funkcji seksualnych.
Leki z grupy SNRI (wenlafaksyna, duloksetyna, milnacipran) wykazują podobną skuteczność do SSRI, jednak dzięki dodatkowemu wpływowi na przekaźnictwo noradrenergiczne mogą być bardziej efektywne w leczeniu ciężkich epizodów depresji oraz w przypadkach współwystępowania bólu przewlekłego. Charakteryzują się szerszym spektrum działań niepożądanych, w tym możliwym wzrostem ciśnienia tętniczego przy wyższych dawkach.
Zarówno SSRI, jak i SNRI znalazły zastosowanie nie tylko w leczeniu zaburzeń depresyjnych, ale również zaburzeń lękowych (zespół lęku uogólnionego, zespół lęku napadowego, fobia społeczna), zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, zespołu stresu pourazowego oraz bólu neuropatycznego. Pełny efekt terapeutyczny tych leków rozwija się zwykle po 2-4 tygodniach stosowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tadomon 100 mg
Lek Tadomon zawiera tapentadolu winian, agonistę receptorów opioidowych μ, dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 25 mg, 50 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg oraz 250 mg. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, istotną depresję oddechową, ostrą lub ciężką astmę oskrzelową, hiperkapnię, paralityczną niedrożność jelit oraz ostre zatrucia alkoholem, lekami nasennymi, ośrodkowo działającymi lekami przeciwbólowymi i substancjami psychotropowymi. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciężką POChP, zespołem bezdechu sennego, obniżoną rezerwą oddechową, niedrożnością przewodu pokarmowego w wywiadzie, zaawansowanymi chorobami zapalnymi jelit, a także u osób przyjmujących inhibitory MAO, silne inhibitory lub induktory CYP3A4, leki SSRI/SNRI oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Dawka początkowa u pacjentów z ryzykiem depresji oddechowej to 25 mg, natomiast dawki 200 mg i 250 mg są przeciwwskazane u pacjentów z czynnikami ryzyka.
astma oskrzelowa, choroba wrzodowa żołądka, choroba zapalna jelit, dawka skuteczna, depresja oddechowa, enzym CYP3A4, hiperkapnia, inhibitor MAO, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny SSRI/SNRI, nadwrażliwość na tapentadol, nalokson, niedrożność jelit, niedrożność przewodu pokarmowego, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, perystaltyka jelit, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor opioidowy μ, retencja CO₂, skurcz oskrzeli, tapentadol, uzależnienie od opioidów, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie trzustki, zatrucie, zespół bezdechu sennego, zespół odstawienia - Leksykon leków
Interakcje leku – DHC Continus 90 mg
Dihydrokodeina (DHC Continus) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), co może prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie dihydrokodeiny z innymi opioidami (np. morfina, oksykodon, fentanyl, tramadol), benzodiazepinami (diazepam, alprazolam, lorazepam), lekami przeciwlękowymi (buspiron, hydroksyzyna), przeciwpsychotycznymi (haloperidol, olanzapina, kwetiapina), przeciwdepresyjnymi (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe) oraz fenotiazynami (chlorpromazyna, promazyna). Wspólne stosowanie tych leków wymaga redukcji dawki dihydrokodeiny i skrócenia czasu terapii, a także ścisłego monitorowania pacjenta pod kątem objawów nadmiernej sedacji i depresji oddechowej. Przeciwwskazane jest łączenie dihydrokodeiny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko przełomu serotoninowego, objawiającego się hipertermią, miokloniami i zaburzeniami świadomości.
benzodiazepin, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dihydrokodeina, efekt addytywny, fenotiazyna, hiperrefleksja, hipertermia, inhibitor monoaminooksydazy, koordynacja psychoruchowa, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdepresyjny SSRI/SNRI, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, mioklonia, parametr życiowy, potencjał uzależniający, sedacja, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie psychomotoryczne, zaburzenie świadomości, zespół serotoninowy