niedobór dehydrogenazy acyl-CoA

Niedobór dehydrogenazy acyl-CoA to grupa dziedzicznych zaburzeń metabolicznych, w których organizm nie jest w stanie prawidłowo przekształcać kwasów tłuszczowych w energię. Enzymy z rodziny dehydrogenaz acyl-CoA odgrywają kluczową rolę w procesie beta-oksydacji kwasów tłuszczowych, a ich niedobór prowadzi do gromadzenia się metabolitów tłuszczowych w organizmie.

Choroba ta może manifestować się w różnych postaciach klinicznych, zależnie od tego, który enzym z rodziny dehydrogenaz jest dotknięty defektem. Najczęstsze formy to niedobór dehydrogenazy acyl-CoA o średnio długim łańcuchu (MCAD), o bardzo długim łańcuchu (VLCAD) oraz o krótkim łańcuchu (SCAD). Objawy mogą obejmować hipoglikemię, letarg, wymioty, encefalopatię, hepatomegalię, kardiomiopatię i nagłą śmierć, szczególnie w okresach zwiększonego zapotrzebowania energetycznego (infekcje, głodzenie).

Diagnostyka opiera się na badaniach biochemicznych, w tym analizie profilu acylokarnityn we krwi, analizie kwasów organicznych w moczu oraz badaniach genetycznych. Leczenie polega głównie na odpowiednim zarządzaniu dietą (z ograniczeniem długich łańcuchów kwasów tłuszczowych i zwiększeniem podaży węglowodanów), unikaniu długich okresów głodzenia oraz suplementacji karnityny w niektórych przypadkach. Wczesne rozpoznanie i leczenie znacząco poprawiają rokowanie pacjentów.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór dehydrogenazy acyl-coa o łańcuchu średnim – Diagnostyka i diagnoza

Niedobór dehydrogenazy acyl-CoA o łańcuchu średnim (MCAD deficiency) to autosomalne recesywne zaburzenie metabolizmu kwasów tłuszczowych, z częstością występowania około 1:15 000-17 000 żywych urodzeń. Diagnostyka przesiewowa noworodków opiera się na spektrometrii masowej (MS/MS) wykrywającej podwyższone stężenia oktanoilokarnityny (C8), heksanoilokarnityny (C6), dekanoilokarnityny (C10) i decenoilokarnityny (C10:1), a także zwiększone stosunki C8/C2 i C8/C10. Pozytywny wynik wymaga dalszej diagnostyki biochemicznej (analiza acylokarnityn w osoczu, kwasów organicznych i acyloglicyn w moczu), najlepiej podczas epizodu dekompensacji metabolicznej, oraz potwierdzenia molekularnego poprzez sekwencjonowanie genu ACADM, ze szczególnym uwzględnieniem mutacji c.985A>G (p.Lys304Glu), obecnej u około 85% pacjentów europejskich. Alternatywnie, pomiar aktywności enzymu MCAD w leukocytach lub fibroblastach z użyciem fenylopropionyl-CoA jako substratu stanowi złoty standard diagnostyczny, zwłaszcza w przypadkach niejednoznacznych wyników genetycznych.
aktywność enzymu, amniocenteza, badanie nosicielstwa, badanie przesiewowe noworodków, biopsja kosmówki, dekompensacja metaboliczna, diagnostyka prenatalna, diagnostyka różnicowa, dziedziczenie autosomalne recesywne, encefalopatia, gen ACADM, heterozygota złożona, hipoglikemia hipoketotyczna, homozygota, kwasy dikarboksylowe, L-karnityna, mutacja c.985A>G, nagła śmierć, niedobór dehydrogenazy acyl-CoA, niedobór MCAD, niepełna penetracja, oktanoilokarnityna, ostra niewydolność wątroby, poradnictwo genetyczne, sekwencjonowanie genu, skrobia kukurydziana, spektrometria masowa, wynik fałszywie ujemny, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie oksydacji kwasów tłuszczowych, zespół Reye’a, zmienność fenotypowa
Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór dehydrogenazy acyl-coa o łańcuchu średnim – Zapobieganie i profilaktyka

Niedobór dehydrogenazy acyl-CoA o łańcuchu średnim (MCAD deficiency) to autosomalnie recesywne zaburzenie metaboliczne uniemożliwiające prawidłowy rozkład średniołańcuchowych kwasów tłuszczowych, co prowadzi do ryzyka hipoglikemii i kryzysów metabolicznych. Wczesna diagnostyka, zwłaszcza przesiew noworodków za pomocą tandemowej spektrometrii mas (MS/MS), jest kluczowa i pozwala na wdrożenie profilaktyki zmniejszającej śmiertelność i powikłania. Złotym standardem diagnostycznym jest pomiar aktywności enzymu MCAD z fenylopropionylokoenzymem A jako substratem. Profilaktyka obejmuje unikanie głodzenia dłuższego niż 4-5 godzin u niemowląt poniżej 6 miesiąca życia, stopniowo wydłużając ten czas do maksymalnie 12 godzin u dorosłych, oraz dietę bogatą w węglowodany złożone i ubogą w tłuszcze średniołańcuchowe, z wykluczeniem oleju kokosowego. W sytuacjach zwiększonego ryzyka, takich jak infekcje, stres czy zabiegi chirurgiczne, zaleca się zwiększenie podaży węglowodanów i intensywne monitorowanie glikemii, w tym podawanie dożylne glukozy, jeśli konieczne.
badania przesiewowe noworodków, dziedziczenie autosomalne recesywne, enzym MCAD, fenylomaślan sodu, gen ACADM, glikemia, glukoza dożylna, katabolizm, kryzys metaboliczny, L-karnityna, niedobór dehydrogenazy acyl-CoA, niedobór MCAD, olej kokosowy, poradnictwo genetyczne, specjalista chorób metabolicznych, średniołańcuchowe kwasy tłuszczowe, tandemowa spektrometria mas, triheptanoina, utlenianie kwasów tłuszczowych, węglowodany złożone, wolna karnityna, zaburzenie metaboliczne
Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór dehydrogenazy acyl-coa o łańcuchu średnim – Etiologia i przyczyny

Niedobór dehydrogenazy acyl-CoA o łańcuchu średnim (MCADD) jest najczęstszym zaburzeniem oksydacji kwasów tłuszczowych, dziedziczonym autosomalnie recesywnie, z częstością około 1:8000 urodzeń w populacjach kaukaskich. Mutacje w genie ACADM (chromosom 1p31), zwłaszcza c.985A>G (80% przypadków klinicznych), prowadzą do utraty funkcji enzymu MCAD, co uniemożliwia β-oksydację średniołańcuchowych kwasów tłuszczowych (C6-C12). W efekcie dochodzi do hipoglikemii hipoketotycznej, gromadzenia się toksycznych kwasów tłuszczowych oraz uszkodzeń wątroby i mózgu, szczególnie podczas głodzenia, infekcji lub stresu metabolicznego. Aktywność resztkowa enzymu w klasycznym MCADD jest zwykle <1%, a u łagodniejszych postaci może wynosić 10-20%. Fenotyp kliniczny jest zmienny i zależy od dodatkowych czynników środowiskowych oraz genetycznych, a suplementacja ryboflawiną może stabilizować enzym poprzez zwiększenie dostępności FAD.
acetylo-CoA, beta-oksydacja kwasów tłuszczowych, ciała ketonowe, cykl Krebsa, dehydrogenaza acylo-CoA, dekompensacja metaboliczna, dziedziczenie autosomalne recesywne, gen ACADM, glukoneogeneza, hiperamonemia, hipoglikemia, karboksylaza pirogronianowa, ketogeneza, kwasy dikarboksylowe, mutacja c.985A>G, mutacja missense, niedobór dehydrogenazy acyl-CoA, niedobór MCAD, oksydacja kwasów tłuszczowych, średniołańcuchowe kwasy tłuszczowe, stres metaboliczny, suplementacja ryboflawiny, zespół nagłej śmierci niemowląt
Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór dehydrogenazy acyl-coa o łańcuchu średnim – Epidemiologia

Niedobór dehydrogenazy acyl-CoA o łańcuchu średnim (MCAD) jest najczęstszym zaburzeniem oksydacji kwasów tłuszczowych, o częstości występowania globalnie szacowanej na 1:14 600 żywych urodzeń (95% CI: 1:13 500-1:15 900). Występuje zróżnicowanie geograficzne i etniczne, z najwyższą częstością w populacjach północnoeuropejskich (1:4 900 do 1:17 000), a najniższą w Azji (Japonia 1:100 000, Chiny 1:80 332–1:282 591). Mutacja c.985A>G w genie ACADM, będąca najczęstszą przyczyną niedoboru MCAD, występuje najczęściej w Europie Zachodniej (4,1/100 000 homozygot), a jej nosicielstwo w populacji północnoeuropejskiej wynosi 1:40–1:100. Wprowadzenie badań przesiewowych noworodków z tandemową spektrometrią mas (MS/MS) znacząco zwiększyło wykrywalność, ujawniając 2-3-krotnie wyższą częstość występowania niż w oparciu o objawy kliniczne, np. w Danii 1:8 954 vs. 1:39 691 przed badaniami przesiewowymi.
analiza genetyczna, badanie przesiewowe, choroba towarzysząca, dekompensacja metaboliczna, drgawki, fenotyp biochemiczny, gen ACADM, hipoglikemia hipoketotyczna, kryzys metaboliczny, letarg, niedobór dehydrogenazy acyl-CoA, niedobór MCAD, niepełnosprawność rozwojowa, oksydacja kwasów tłuszczowych, opóźnienie rozwojowe, przełom metaboliczny, śmiertelność i chorobowość, śpiączka, stratyfikacja ryzyka, tandemowa spektrometria mas, test genetyczny, wrodzony błąd metabolizmu, wymioty, zaburzenie neurologiczne
Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór dehydrogenazy acyl-coa o łańcuchu średnim – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Niedobór dehydrogenazy acyl-CoA o łańcuchu średnim (MCAD deficiency) jest najczęstszym wrodzonym zaburzeniem metabolizmu kwasów tłuszczowych, którego rokowanie zależy przede wszystkim od wczesnej diagnozy i wdrożenia odpowiedniego leczenia. Wczesne rozpoznanie, najlepiej w okresie noworodkowym, oraz konsekwentne stosowanie zaleceń dietetycznych i postępowania w sytuacjach zwiększonego zapotrzebowania energetycznego znacząco zmniejszają ryzyko dekompensacji metabolicznej i powikłań neurologicznych. Śmiertelność w nieleczonych przypadkach wynosi 20-25%, podczas gdy u pacjentów z wczesną diagnozą i leczeniem rokowanie jest korzystne, umożliwiając prowadzenie normalnego życia. Diagnostyka opiera się na pomiarze aktywności enzymu MCAD w leukocytach lub limfocytach, gdzie aktywność poniżej 50% (przy użyciu heksanoilo-CoA jako substratu) wskazuje na prawdziwie dodatni wynik, a całkowity brak aktywności wiąże się z wysokim ryzykiem dekompensacji. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z mutacjami c.1040GT (p.Gly347Val) i c.449_452delCTGA (p.Thr150ArgfsTer4), u których brak aktywności enzymu wymaga intensywnego monitorowania i leczenia.
acylokarnityna, aktywność enzymatyczna, badanie przesiewowe noworodków, chorobowość, dekompensacja metaboliczna, diagnoza, enzym MCAD, kryzys metaboliczny, leukocyt, limfocyt, metabolizm kwasów tłuszczowych, mutacja heterozygotyczna, niedobór dehydrogenazy acyl-CoA, niedobór MCAD, niepełnosprawność, objawy neurologiczne, oktanoilokarnityna, postępowanie terapeutyczne, profil acylokarnitynowy, śpiączka, wariant patogenny, złoty standard

niedobór dehydrogenazy acyl-CoA

Powiązane wpisy

Niedobór dehydrogenazy acyl-coa o łańcuchu średnim – Diagnostyka i diagnoza

Niedobór dehydrogenazy acyl-coa o łańcuchu średnim – Zapobieganie i profilaktyka

Niedobór dehydrogenazy acyl-coa o łańcuchu średnim – Etiologia i przyczyny

Niedobór dehydrogenazy acyl-coa o łańcuchu średnim – Epidemiologia

Niedobór dehydrogenazy acyl-coa o łańcuchu średnim – Rokowania, prognozy i postęp choroby