wariant patogenny
Wariant patogenny to specyficzna zmiana w sekwencji DNA, która została sklasyfikowana jako jednoznacznie związana z rozwojem choroby. W nomenklaturze genetycznej oznacza to mutację, która z wysokim prawdopodobieństwem prowadzi do zaburzenia funkcji genu i w konsekwencji do wystąpienia objawów klinicznych.
W diagnostyce molekularnej warianty patogenne są klasyfikowane według wytycznych American College of Medical Genetics and Genomics (ACMG) jako klasa 5, co oznacza najwyższy stopień pewności co do ich szkodliwego wpływu na organizm. Identyfikacja takiego wariantu u pacjenta stanowi podstawę do postawienia diagnozy molekularnej oraz może determinować wybór odpowiedniego postępowania terapeutycznego.
Wykrycie wariantu patogennego ma istotne znaczenie nie tylko dla samego pacjenta, ale również dla jego rodziny, gdyż może wskazywać na konieczność przeprowadzenia badań genetycznych u krewnych (tzw. kaskadowe badania genetyczne). W przypadku chorób dziedziczonych w sposób dominujący, nosicielstwo pojedynczego wariantu patogennego wystarczy do rozwoju choroby, natomiast w schorzeniach recesywnych konieczne jest występowanie dwóch wariantów patogennych (w układzie trans).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wrodzone zespoły miasteniczne – Epidemiologia
Wrodzone zespoły miasteniczne (CMS) to heterogenna grupa rzadkich, genetycznie uwarunkowanych zaburzeń transmisji nerwowo-mięśniowej, o częstości występowania różniącej się geograficznie: od 1,8 do 22,2 przypadków na milion populacji, z wyższą częstością w populacjach pediatrycznych (np. Austria 10,5/milion). Mutacje w 32-35 genach, w tym najczęściej CHAT, COLQ, RAPSN, CHRNE, DOK7 i GFPT1, odpowiadają za około 75% przypadków, z mutacjami DOK7 stanowiącymi 10-21% w niektórych populacjach. Diagnostyka molekularna jest kluczowa ze względu na różnorodność fenotypową i genetyczną oraz zróżnicowaną odpowiedź na leczenie, np. pirydostygmina może pogarszać objawy u pacjentów z mutacją DOK7. Opóźnienie diagnostyczne sięga średnio 8 miesięcy, co podkreśla potrzebę wczesnego rozpoznania i monitorowania siły mięśniowej oraz funkcji oddechowych co 6 miesięcy u dzieci i co 12 miesięcy u dorosłych, ze szczególnym uwzględnieniem objawów nocnej hipowentylacji.
badanie elektrofizjologiczne, badanie neurologiczne, badanie przesiewowe, funkcja oddechowa, miastenia gravis, mutacja DOK7, mutacja genu, niewydolność oddechowa, objawy ogólnoustrojowe, powtarzalna stymulacja nerwów, receptor acetylocholiny, sekwencjonowanie eksomu, sekwencjonowanie genomu, sekwencjonowanie nowej generacji, siła mięśniowa, transmisja nerwowo-mięśniowa, wariant patogenny, wrodzony zespół miasteniczny, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, złącze nerwowo-mięśniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba gauchera – Zapobieganie i profilaktyka
Choroba Gauchera, dziedziczona autosomalnie recesywnie, występuje we wszystkich grupach etnicznych, z wyższą częstością u osób pochodzenia żydowskiego aszkenazyjskiego. Profilaktyka opiera się głównie na poradnictwie genetycznym i badaniach przesiewowych, szczególnie u populacji wysokiego ryzyka, takich jak osoby aszkenazyjskie czy pary planujące potomstwo, gdzie badania prenatalne umożliwiają wczesną diagnozę i przygotowanie do opieki. W krajach o wysokim wskaźniku małżeństw konsanguinicznych, np. w Egipcie, stosuje się ukierunkowane badania przesiewowe na najczęstsze mutacje (L444P, N370S). Wczesne wykrycie choroby, zwłaszcza u noworodków, pozwala na wdrożenie leczenia zapobiegającego powikłaniom, takim jak deformacje szkieletowe czy uszkodzenia narządów.
badania przesiewowe, badania przesiewowe nosicieli, badania przesiewowe noworodków, badanie prenatalne, choroba Gauchera, deformacja szkieletowa, diagnostyka prenatalna, dziedziczenie autosomalne recesywne, enzymatyczna terapia zastępcza, gen zmutowany, glukozyloceramid, hemoglobina, mutacja genetyczna, objawy neurologiczne, płytki krwi, poradnictwo genetyczne, powikłanie długoterminowe, przełom kostny, stan przednowotworowy, suplementacja, szpiczak mnogi, terapia doustna, wariant patogenny, Żydzi aszkenazyjscy - Leksykon chorób i schorzeń
Neurofibromatoza typu 2 – Epidemiologia
Neurofibromatoza typu 2 (NF2) to autosomalnie dominujący zespół predysponujący do rozwoju mnogich schwannoma i oponiaków, z zapadalnością szacowaną na 1:25 000 do 1:40 000 żywych urodzeń oraz chorobowością około 1:60 000 osób. Choroba manifestuje się najczęściej w wieku 18-24 lat, z obustronnym schwannomą nerwu przedsionkowego u niemal wszystkich pacjentów do 30. roku życia. Około 50% przypadków jest dziedziczonych, a pozostałe wynikają z mutacji de novo, z których około 1/3 wykazuje mozaicyzm somatyczny, co komplikuje diagnostykę i rokowanie. Mutacje genu NF2 wykrywa się u 93% rodzin z historią choroby i u 60-75% pacjentów bez rodzinnego obciążenia. Przeżywalność po rozpoznaniu wynosi 85% po 5 latach, 67% po 10 latach i 38% po 20 latach, ze średnim czasem przeżycia około 15 lat i średnim wiekiem zgonu 36 lat.
amniocenteza, audiogram, audiolog, badanie audiologiczne, badanie neurologiczne, badanie okulistyczne, biopsja kosmówki, doradca genetyczny, dziedziczenie autosomalne dominujące, gen NF2, genetyk kliniczny, mozaicyzm somatyczny, MRI kręgosłupa, MRI mózgu, mutacja de novo, mutacja nonsensowna, mutacja przesunięcia ramki odczytu, neurochirurg, neurofibromatoza typu 2, neurolog, okulista, oponiak, patolog, poradnictwo genetyczne, potencjały wywołane pnia mózgu, radiolog, schwannoma, schwannoma nerwu przedsionkowego, schwannoma przedsionkowy, wariant patogenny - Leksykon chorób i schorzeń
Niepłodność kobieca – Zapobieganie i profilaktyka
Niepłodność kobieca definiowana przez WHO jako niemożność zajścia w ciążę po 12 miesiącach regularnego współżycia bez zabezpieczenia, dotyka 10-20% par globalnie, z równym udziałem czynników męskich i żeńskich. Główne przyczyny niepłodności u kobiet to zaburzenia owulacji (np. PCOS, przedwczesna niewydolność jajników, zmniejszona rezerwa jajnikowa), patologie anatomiczne (zablokowane jajowody, endometrioza, mięśniaki, polipy), a także czynniki związane ze stylem życia, takie jak nieprawidłowa masa ciała (BMI 18,5-24,9 jest optymalny), palenie tytoniu, nadmierne spożycie alkoholu, stres, infekcje przenoszone drogą płciową (szczególnie chlamydia) oraz ekspozycja na toksyny środowiskowe. Wiek kobiety jest kluczowym determinantem płodności, z zauważalnym spadkiem po 27. roku życia i przyspieszeniem po 35. roku życia, co wpływa na jakość i ilość oocytów oraz ryzyko poronień i wad genetycznych. Profilaktyka obejmuje modyfikacje stylu życia, wczesną diagnostykę, regularne badania ginekologiczne oraz edukację na temat płodności i czynników ryzyka.
aneuploidia chromosomów płciowych, badanie cytologiczne, badanie genetyczne, badanie ginekologiczne, badanie przesiewowe, chlamydia, choroba zapalna miednicy, ciąża, ciąża pozamaciczna, cykl menstruacyjny, endometrioza, hipogonadyzm hipergonadotropowy, hipogonadyzm hipogonadotropowy, infekcja przenoszona drogą płciową, komórka jajowa, menopauza, mięśniak macicy, morfologia krwi, niedrożność jajowodów, niepłodność kobieca, niepłodność pierwotna, niepłodność wtórna, nieprawidłowość strukturalna, niewydolność jajników, owulacja, polip, przedwczesna niewydolność jajników, test funkcji tarczycy, wariant patogenny, wskaźnik masy ciała, zaburzenia owulacji, zaburzenia tarczycy, zapłodnienie, zespół policystycznych jajników, zmniejszona rezerwa jajnikowa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba policystyczna nerek o dziedziczeniu autosomalnym recesywnym – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Autosomalnie recesywna wielotorbielowatość nerek (ARPKD) to ciężkie schorzenie fibrocystyczne o podłożu wątrobowo-nerkowym, występujące z częstością około 1:20 000 u dzieci, bez różnic płciowych. Przeżywalność noworodków z ARPKD wzrosła do niemal 80%, a około 90% dzieci, które przeżyją pierwszy miesiąc życia, dożywa co najmniej 5 lat, z ponad 90% przeżywalnością do 20 roku życia. Szacowane ryzyko rozwoju niewydolności nerek do 20 roku życia wynosi 50,1% (95% CI 42,2%–57,0%). Diagnostyka może być postawiona prenatalnie (20% przypadków) lub w różnych okresach dzieciństwa, a wczesne wykrycie małowodzia wiąże się z gorszym rokowaniem. Modele prognostyczne oparte na czynnikach takich jak wiek ciążowy przy wykryciu małowodzia, wiek urodzenia, genotyp funkcjonalny, stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl) oraz obecność nadciśnienia tętniczego w wieku 2 miesięcy pozwalają na ocenę ryzyka wczesnej niewydolności nerek i identyfikację pacjentów wymagających intensywniejszej terapii.
autosomalnie dominująca wielotorbielowatość nerek, autosomalnie recesywna wielotorbielowatość nerek, choroba policystyczna nerek, efekt założyciela, gen PKHD1, kreatynina w surowicy, leczenie nerkozastępcze, małowodzie, marker predykcyjny, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wrotne, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, przeszczep nerki, schyłkowa niewydolność nerek, sekwencjonowanie następnej generacji, stratyfikacja ryzyka, terapia przeciwnadciśnieniowa, tolvaptan, wariant patogenny, zapalenie dróg żółciowych, zastępczy punkt końcowy - Leksykon chorób i schorzeń
Wada kanału przedsionkowo-komorowego – Etiologia i przyczyny
Wada kanału przedsionkowo-komorowego (AVCD) jest złożoną wrodzoną wadą serca powstającą w pierwszych 8 tygodniach życia płodowego, charakteryzującą się obecnością dużego ubytku w centralnej części serca oraz nieprawidłowo rozwiniętymi zastawkami przedsionkowo-komorowymi. Etiologia AVCD jest wieloczynnikowa, z dominującym udziałem czynników genetycznych, zwłaszcza w kontekście zespołu Downa (trisomia 21), gdzie wada występuje u 40-50% pacjentów. Gen DSCAM oraz inne geny takie jak VEGF-A, COL6A1, CRELD1, FBLN1, FRZB, GATA5, NOTCH4 i CEP290 są powiązane z patogenezą AVCD. Wada może również występować w innych zespołach genetycznych (np. CHARGE, Ellis-van Creveld) oraz w formie rodzinnej z dziedziczeniem autosomalnym dominującym i niepełną penetracją. Patofizjologicznie AVCD wynika z nieprawidłowego łączenia górnych i dolnych poduszeczek wsierdziowych, co prowadzi do ubytków w przegrodach przedsionkowej i komorowej oraz nieprawidłowego rozwoju zastawek przedsionkowo-komorowych.
ASD typu primum, całkowita wada kanału przedsionkowo-komorowego, cukrzyca ciążowa, cukrzyca matczyna, częściowa wada kanału przedsionkowo-komorowego, embriogeneza, niedomykalność zastawki, poduszeczki wsierdziowe, przegroda przedsionkowa, przejściowa wada kanału przedsionkowo-komorowego, różyczka, sygnalizacja Hedgehog, trisomia 21, ubytek przegrody komorowej, ubytek przegrody przedsionkowej, wada kanału przedsionkowo-komorowego, wariant patogenny, wrodzona wada serca, zastawka mitralna, zastawka przedsionkowo-komorowa, zastawka trójdzielna, zespół CHARGE, zespół Downa, zespół Ellis-van Crevelda - Leksykon chorób i schorzeń
Schwannomatosis – Diagnostyka i diagnoza
Schwannomatoza to rzadka choroba genetyczna, charakteryzująca się obecnością licznych, wolno rosnących nerwiaków osłonkowych (schwannoma) wzdłuż nerwów rdzeniowych i obwodowych, z częstością występowania 1:40 000 do 1:70 000. Choroba różni się genetycznie i klinicznie od neurofibromatozy typu 1 i 2, a jej diagnostyka opiera się na zaktualizowanych w 2022 roku kryteriach klinicznych i molekularnych, uwzględniających mutacje w genach SMARCB1, LZTR1 oraz NF2. Diagnostyka wymaga potwierdzenia histopatologicznego nerwiaków osłonkowych, wykluczenia obustronnych nerwiaków przedsionkowych typowych dla NF2 oraz zastosowania zaawansowanych badań obrazowych, głównie MRI całego ciała, głowy i kręgosłupa, a także w wybranych przypadkach [18F]FDG-PET. Testy genetyczne, w tym sekwencjonowanie NGS i analiza MLPA, są kluczowe dla identyfikacji mutacji germinalnych i somatycznych, choć ich czułość jest ograniczona przez heterogenność genetyczną choroby.
badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, białko S-100, chromosom 22, komórka Schwanna, mozaicyzm somatyczny, MRI całego ciała, nerwiak osłonkowy, nerwiak osłonkowy przedsionkowy, nerwiak przedsionkowy, neurofibromatoza typu 1, neurofibromatoza typu 2, oponiak, ośrodkowy układ nerwowy, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, schwannoma, schwannomatoza, sekwencjonowanie następnej generacji, tomografia komputerowa, utrata heterozygotyczności, wariant patogenny, wyściółczak - Leksykon chorób i schorzeń
Rak podstawnokomórkowy – Etiologia i przyczyny
Rak podstawnokomórkowy (BCC) jest najczęstszym nowotworem złośliwym skóry, rozwijającym się z komórek podstawnych naskórka na skutek mutacji DNA, głównie indukowanych przez promieniowanie ultrafioletowe (UV), zwłaszcza UVB. Kluczowe czynniki ryzyka to długotrwała i intensywna ekspozycja na UV, szczególnie we wczesnym dzieciństwie, jasna karnacja (fototypy I-III), predyspozycje genetyczne (mutacje w genach PTCH1, PTCH2, TP53 oraz aberracje w szlaku Hedgehog), a także immunosupresja (np. u biorców przeszczepów, pacjentów z HIV). Ryzyko wzrasta z wiekiem, jest wyższe u mężczyzn oraz u osób z historią wcześniejszych BCC (około 10-krotnie). Dodatkowo, ekspozycja na arsen, radiację jonizującą oraz leki fotosensybilizujące, takie jak hydrochlorotiazyd, zwiększa ryzyko rozwoju BCC.
albinizm, arsen, dimery tyminy, fototyp skóry, gen PTCH1, gen SMO, gen supresorowy nowotworu, gen TP53, hydrochlorotiazyd, komórki podstawne naskórka, lek immunosupresyjny, mutacja PTCH1, poparzenie słoneczne, promieniowanie jonizujące, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie UVA, promieniowanie UVB, rak podstawnokomórkowy, szlak sygnałowy Hedgehog, terapia PUVA, wariant patogenny, wirus HPV, xeroderma pigmentosum, zespół Bazex-Dupré-Christol, zespół Gorlina, zespół Rombo - Leksykon chorób i schorzeń
Karłowatość – Zapobieganie i profilaktyka
Karłowatość to heterogenna grupa zaburzeń charakteryzujących się istotnym obniżeniem wzrostu, najczęściej wynikająca z mutacji genetycznych, takich jak achondroplazja, gdzie mutacja w genie FGFR3 prowadzi do dysplazji szkieletowej. Profilaktyka genetyczna, w tym poradnictwo oraz preimplantacyjna diagnostyka genetyczna (PGD), stanowią kluczowe narzędzia w zapobieganiu przekazaniu choroby potomstwu, zwłaszcza przy 50% ryzyku dziedziczenia achondroplazji przy jednym dotkniętym rodzicu. W przypadkach karłowatości endokrynologicznej, wczesna terapia hormonalna, w tym podawanie rekombinowanego ludzkiego hormonu wzrostu (rhGH), jest skuteczna, szczególnie gdy wdrożona przed okresem pokwitania. Wartości wzrostu poprawiają się średnio o 1,57 cm rocznie podczas terapii vosoritidem (Voxzogo), lekiem ukierunkowanym na receptor NPR-B, który moduluje aktywność FGFR3, zatwierdzonym dla dzieci od 5 roku życia z otwartymi płytkami wzrostowymi, a obecnie także dla niemowląt, co pozwala na maksymalizację potencjału wzrostowego.
achondroplazja, bezdech senny, cyklaza guanylowa, dekompresja chirurgiczna, diagnostyka preimplantacyjna, dysplazja szkieletowa, FGFR3, fosforylacja, genu varum, hipofosfatemia, implant ślimakowy, karłowatość, karłowatość przysadkowa, kifoza, krzywica, mutacja genetyczna, niedobór hormonu wzrostu, niedoczynność tarczycy, nogi koślawe, peptyd natriuretyczny, poradnictwo genetyczne, rekombinowany hormon wzrostu, spondylodeza, stenoza kręgosłupa, szpotawość kolan, ucisk rdzenia kręgowego, vosoritide, wariant patogenny, zaburzenie endokrynologiczne