ozębna
Ozębna (łac. periodontium) to wyspecjalizowana tkanka łączna włóknista otaczająca korzeń zęba, stanowiąca element aparatu zawieszeniowego zęba. Pełni kluczową funkcję w utrzymaniu zęba w zębodole oraz w absorpcji sił powstających podczas żucia.
Strukturalnie ozębna składa się z włókien kolagenowych (głównie Sharpeya), fibroblastów, cementoblastów, osteoklastów, makrofagów oraz elementów naczyniowych i nerwowych. Włókna ozębnej przebiegają w różnych kierunkach, tworząc system zapewniający elastyczne zawieszenie zęba w zębodole, co umożliwia mikroruchy podczas funkcji żucia.
Choroby ozębnej, takie jak zapalenie przyzębia (periodontitis), mogą prowadzić do rozchwiania zębów i w konsekwencji do ich utraty. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne z oceną głębokości kieszonek dziąsłowych oraz badania radiologiczne oceniające stan kości wyrostka zębodołowego. Leczenie chorób ozębnej wymaga kompleksowego podejścia periodontologicznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie zęba, ropień zęba – Etiologia i przyczyny
Ropień zęba (ropień okołozębowy) to zlokalizowane zbiorowisko ropy powstałe w wyniku polimikrobowego zakażenia bakteryjnego, najczęściej obejmującego 4-6 patogenów, w tym beztlenowe bakterie Gram-ujemne i Gram-dodatnie, paciorkowce oraz gatunki takie jak Bacteroides, Fusobacterium, Actinomyces, Porphyromonas i Prevotella. Etiologia ropni zębowych obejmuje głównie nieleczoną próchnicę, choroby przyzębia, urazy mechaniczne oraz zęby zatrzymane, zwłaszcza trzecie trzonowce. Patogeneza rozpoczyna się od wniknięcia bakterii do miazgi lub tkanek przyzębia, prowadząc do zapalenia, martwicy miazgi i rozprzestrzeniania się infekcji do kości wyrostka zębodołowego, gdzie formuje się ropień. Objawy kliniczne to ból, obrzęk, stan zapalny i pulsujący ból, a nieleczony ropień może prowadzić do powikłań takich jak osteomyelitis, cellulitis, przetoki, sepsa, zapalenie opon mózgowych czy zespół Ludwiga.
bruksizm, kieszeń dziąsłowa, kieszeń przyzębna, kość wyrostka zębodołowego, kserostomia, leczenie kanałowe, martwica miazgi, martwicze zapalenie powięzi, miazga zęba, mikrobiom jamy ustnej, ozębna, paciorkowiec viridans, płytka nazębna, próchnica zęba, pulpitis, ropień dziąsłowy, ropień mózgu, ropień okołowierzchołkowy, ropień przyzębny, ropień zęba, sepsa, suchość jamy ustnej, szkliwo zęba, więzadło przyzębne, ząb zatrzymany, zakażenie bakteryjne, zakażenie zębopochodne, zapalenie kości, zapalenie miazgi, zapalenie opon mózgowych, zapalenie przyzębia, zapalenie tkanki łącznej, zespół Ludwiga - Leksykon chorób i schorzeń
Suchy zębodół – Patofizjologia i mechanizm
Suchy zębodół (alveolar osteitis) jest powikłaniem poekstrakcyjnym charakteryzującym się silnym bólem pojawiającym się 1-4 dni po zabiegu, związanym z brakiem lub przedwczesnym rozpuszczeniem skrzepu krwi w zębodole. Patogeneza jest wieloczynnikowa, z dominującą teorią fibrynolityczną, według której zwiększona aktywność fibrynolityczna (m.in. plazminy) prowadzi do rozpadu skrzepu, odsłonięcia kości wyrostka zębodołowego i zakończeń nerwowych. Dodatkowo, teoria bakteryjna wskazuje na rolę specyficznych bakterii (np. Treponema denticola, Actinomyces viscosus, Streptococcus mutans) w destabilizacji skrzepu poprzez enzymy i pirogeny. Inna hipoteza podkreśla niedokrwienie i martwicę komórek kostnych jako przyczynę uwalniania tkankowych aktywatorów plazminogenu, co hamuje prawidłową odpowiedź zapalną i opóźnia gojenie. Charakterystyczny ból jest związany z obecnością kinin, które aktywują zakończenia nerwowe już przy stężeniach 1 ng/ml.
aktywator plazminogenu, aktywność fibrynolityczna, błona śluzowa, bradykinina, doustny środek antykoncepcyjny, fibroblasty, fibrynoliza, halitosis, kość gąbczasta, lek przeciwbólowy, materiał hemostatyczny, mediator zapalny, mikrobiota, ozębna, patogeneza, silny ból, Streptococcus mutans, suchy zębodół, teoria fibrynolityczna, tkanka ziarninowa, tkankowy aktywator plazminogenu, Treponema denticola, wyrostek zębodołowy, zębodół poekstrakcyjny - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie przyzębia – Epidemiologia
Zapalenie przyzębia (periodontitis) jest jedną z najczęściej występujących chorób przewlekłych na świecie, dotykającą około 61,6% populacji uzębionej, z ciężką postacią choroby u 23,6% badanych. Choroba obejmuje zapalenie tkanek podtrzymujących zęby, takich jak dziąsła, ozębna, cement korzeniowy i kość wyrostka zębodołowego. Epidemiologia wskazuje na wzrost rozpowszechnienia w ostatnich dekadach, z różnicami regionalnymi i etnicznymi – np. w USA 42-46% dorosłych powyżej 30 lat cierpi na zapalenie przyzębia, a ciężka postać dotyczy 7,8%. Czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu (62% palaczy w USA ma zapalenie przyzębia), cukrzycę (około 60% chorych), złą higienę jamy ustnej, niski status społeczno-ekonomiczny oraz immunosupresję. Wiek i płeć również wpływają na rozpowszechnienie, z najwyższym wskaźnikiem u osób w wieku 65 lat i starszych (około 60%).
agresywne zapalenie przyzębia, cement korzeniowy, choroba dziąseł, choroba ogólnoustrojowa, choroba układu sercowo-naczyniowego, cukrzyca, dziąsło, higiena jamy ustnej, immunosupresja, kość wyrostka zębodołowego, niedożywienie, ozębna, płytka nazębna, protokół diagnostyczny, przewlekłe zapalenie przyzębia, stan zapalny, udar mózgu, wada zgryzu, zapalenie przyzębia