zaburzenie krążenia sercowo-naczyniowego

Zaburzenie krążenia sercowo-naczyniowego to termin obejmujący szeroki zakres patologii dotyczących pracy serca oraz naczyń krwionośnych. Manifestują się one nieprawidłowym przepływem krwi, co prowadzi do zaburzeń perfuzji tkanek i narządów oraz nieadekwatnej podaży tlenu i składników odżywczych względem zapotrzebowania metabolicznego.

Do najczęstszych zaburzeń krążenia sercowo-naczyniowego należą: choroba niedokrwienna serca, niewydolność serca, zaburzenia rytmu serca, choroby naczyń obwodowych oraz nadciśnienie tętnicze. Patofizjologia tych stanów obejmuje mechanizmy takie jak: miażdżyca, zakrzepica, remodeling naczyniowy, zaburzenia autoregulacji czy dysfunkcja śródbłonka.

Diagnostyka zaburzeń krążenia opiera się na badaniach obrazowych (echokardiografia, angiografia, tomografia komputerowa), elektrokardiografii, badaniach laboratoryjnych markerów uszkodzenia mięśnia sercowego oraz testach czynnościowych. Terapia jest wielokierunkowa i obejmuje leczenie farmakologiczne, interwencje przezskórne, leczenie chirurgiczne oraz modyfikację czynników ryzyka.

Zaburzenia krążenia sercowo-naczyniowego stanowią wiodącą przyczynę zgonów na świecie. Wczesna identyfikacja i wdrożenie odpowiedniego leczenia mają kluczowe znaczenie dla rokowania pacjentów. Szczególnego znaczenia nabiera profilaktyka pierwotna i wtórna, obejmująca kontrolę czynników ryzyka sercowo-naczyniowego, takich jak hiperlipidemia, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca czy palenie tytoniu.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl