ciężka mocznica
Ciężka mocznica (uremia gravis) to stan zaawansowanej niewydolności nerek, charakteryzujący się nagromadzeniem w organizmie produktów przemiany materii, które w normalnych warunkach są wydalane przez nerki. Jest to końcowe stadium przewlekłej choroby nerek (stadium 5), gdy przesączanie kłębuszkowe (GFR) spada poniżej 15 ml/min/1,73 m².
W przebiegu ciężkiej mocznicy dochodzi do głębokich zaburzeń homeostazy organizmu, obejmujących m.in. gospodarkę wodno-elektrolitową, kwasowo-zasadową, oraz gromadzenie się toksyn mocznicowych. Klinicznie objawia się zespołem mocznicowym z wielonarządowymi manifestacjami, takimi jak: encefalopatia mocznicowa, neuropatia obwodowa, zapalenie osierdzia, nadciśnienie tętnicze oporne na leczenie, anemia, zaburzenia krzepnięcia, osteodystrofia nerkowa i wyniszczenie.
Stan ten wymaga natychmiastowego wdrożenia leczenia nerkozastępczego (hemodializy, dializy otrzewnowej lub przeszczepienia nerki). Bez odpowiedniego leczenia ciężka mocznica prowadzi do śmierci pacjenta w mechanizmie wielonarządowej niewydolności. Wczesne rozpoznanie przewlekłej choroby nerek i odpowiednie leczenie nefroprotekcyjne może spowolnić progresję do stadium ciężkiej mocznicy.