inmazeb
Inmazeb to eksperymentalna terapia kombinowana opracowana do leczenia zakażeń wywołanych wirusem Ebola. Składa się z trzech przeciwciał monoklonalnych (atoltivimab, maftivimab i odesivimab), które wiążą się z różnymi epitopami glikoproteiny powierzchniowej wirusa Ebola, blokując jego wnikanie do komórek gospodarza.
W 2020 roku FDA zatwierdziła Inmazeb jako pierwszą terapię przeciwko wirusowi Ebola u dorosłych i dzieci, po wykazaniu w badaniu klinicznym PALM (przeprowadzonym podczas epidemii w Demokratycznej Republice Konga) zmniejszenia śmiertelności w porównaniu do innych badanych terapii. Skuteczność leku została potwierdzona dla zakażeń wywołanych przez gatunek Zaire ebolavirus.
Najczęstsze działania niepożądane związane ze stosowaniem Inmazeb obejmują gorączkę, dreszcze, tachykardię, tachypnoe oraz nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych. Lek podawany jest w formie infuzji dożylnej i stanowi istotny postęp w leczeniu choroby wirusowej Ebola, która charakteryzuje się wysoką śmiertelnością i dla której dotychczas nie było dedykowanych, zatwierdzonych opcji terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wirusowa ebola – Patofizjologia i mechanizm
Choroba wirusowa Ebola (EVD) jest wywoływana przez wirusy z rodzaju Ebolavirus (Filoviridae) i charakteryzuje się ostrą gorączką krwotoczną z wysoką śmiertelnością sięgającą do 90%. Wirus posiada jednoniciowy RNA o ujemnej polarności, kodujący 7 genów, w tym glikoproteinę (GP) kluczową dla wnikania do komórek gospodarza poprzez receptory takie jak NPC1, TIM1 czy integryny β1. Po endocytozie i proteolitycznym przetworzeniu GP przez katepsyny B i L następuje fuzja błon i rozpoczęcie replikacji wirusa w monocytach, makrofagach, komórkach dendrytycznych oraz innych tkankach, co prowadzi do masywnej wiremii i stanu zapalnego. Wirus skutecznie hamuje odpowiedź interferonową typu I poprzez białka VP35, VP24 i VP30, co sprzyja rozprzestrzenianiu się zakażenia i indukcji burzy cytokinowej. Uszkodzenie komórek śródbłonka i makrofagów, indukowane m.in. przez GP, prowadzi do zaburzeń krzepnięcia, rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC) oraz objawów krwotocznych, a także niewydolności wielonarządowej i wstrząsu hipowolemicznego.
aktywacja NF-κB, analiza omiczna, biomarker, choroba Niemanna-Picka, choroba wirusowa ebola, ciała inkluzyjne, cząstki wirusopodobne, czynnik tkankowy, Ebolavirus, fawipirawir, gorączka krwotoczna, inmazeb, interferon typu I, jednoniciowy RNA, katepsyny, komórki dendrytyczne, komórki śródbłonka, makropinocytoza, nukleokapsyd, przeciwciała monoklonalne, replikacja wirusa, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, sepsa, tratwy lipidowe, wstrząs hipowolemiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wirusowa ebola – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Choroba wirusowa ebola (EVD) charakteryzuje się wysokim wskaźnikiem śmiertelności, który w zależności od gatunku wirusa i dostępności opieki medycznej waha się od 25% do 90%, ze średnim CFR około 50%, a globalnie 60,6%. Najbardziej śmiertelnym gatunkiem jest Orthoebolavirus zairense (CFR 66,6%), następnie Orthoebolavirus sudanense (48,5%) i Orthoebolavirus bundibugyoense (32,8%). W badaniu z Gwinei na 2310 dorosłych pacjentach z EVD wskaźnik śmiertelności wyniósł 68,1%, a w obecnej epidemii utrzymuje się na poziomie 55-60%. Kluczowymi czynnikami prognostycznymi są ładunek wirusowy (Ct <24 wiąże się z 22% przeżywalnością, Ct ≥24 z 87%), wiek (wyższa śmiertelność u dzieci <5 lat i dorosłych >40 lat, szczególnie u osób starszych z CFR 80,6%) oraz obecność objawów takich jak gorączka, czkawka, wymioty, biegunka, kaszel, ból gardła i niewyjaśnione krwawienia. Ostra niewydolność nerek i zajęcie układu nerwowego są istotnymi predyktorami złego rokowania. Współistniejące zakażenia, takie jak HIV czy malaria, nie wykazują jednoznacznego wpływu na śmiertelność, choć zakażenie wirusem GB typu C może poprawiać przeżywalność.
choroba wirusowa ebola, ciecz wodnista, czkawka, gorączka, inmazeb, leczenie objawowe, malaria, nasienie, niewydolność wielonarządowa, ostra niewydolność nerek, płyn mózgowo-rdzeniowy, przeciwciała monoklonalne, wartość Ct, wiremia, współczynnik śmiertelności, zajęcie układu nerwowego, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych