komórki dendrytyczne
Komórki dendrytyczne (dendritic cells, DCs) stanowią heterogenną grupę komórek prezentujących antygen (APC), które pełnią kluczową rolę w inicjowaniu i regulacji odpowiedzi immunologicznej. Charakteryzują się obecnością licznych wypustek cytoplazmatycznych przypominających dendryty neuronów, co zwiększa ich powierzchnię kontaktu z antygenami.
Wyróżnia się kilka podtypów komórek dendrytycznych, w tym konwencjonalne komórki dendrytyczne (cDC), plazmacytoidalne komórki dendrytyczne (pDC) oraz komórki Langerhansa. Pochodzą one z prekursorów szpiku kostnego i migrują do tkanek obwodowych, gdzie pełnią funkcję „strażników” układu odpornościowego.
Główną funkcją komórek dendrytycznych jest wychwytywanie, przetwarzanie i prezentacja antygenów limfocytom T. Po kontakcie z patogenem lub sygnałem zagrożenia, niedojrzałe komórki dendrytyczne ulegają dojrzewaniu, co wiąże się ze zwiększoną ekspresją cząsteczek MHC klasy I i II oraz cząsteczek kostymulujących (CD80, CD86), a także migracją do węzłów chłonnych.
Komórki dendrytyczne mają zdolność indukcji zarówno odpowiedzi immunologicznej, jak i tolerancji immunologicznej, co czyni je potencjalnym celem terapii w chorobach autoimmunologicznych, nowotworowych czy w transplantologii. Obecnie prowadzone są liczne badania nad wykorzystaniem komórek dendrytycznych w immunoterapii nowotworów oraz szczepionkach terapeutycznych.
Zaburzenia funkcji komórek dendrytycznych mogą prowadzić do rozwoju chorób autoimmunologicznych, przewlekłych stanów zapalnych oraz obniżonej odpowiedzi przeciwnowotworowej. Dlatego dokładne poznanie biologii tych komórek ma istotne znaczenie dla rozwoju nowych strategii terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wzw (wirusowe zapalenie wątroby) – Patofizjologia i mechanizm
Wirusowe zapalenie wątroby (WZW) to złożony proces patogenetyczny, w którym uszkodzenie wątroby jest głównie wynikiem odpowiedzi immunologicznej gospodarza, a nie bezpośredniej cytotoksyczności wirusa. Różne typy wirusów hepatotropowych (HAV, HBV, HCV, HDV, HEV) wykazują odmienne mechanizmy infekcji i patogenezy, z kluczową rolą limfocytów T CD8+ w eliminacji zakażonych hepatocytów oraz indukcji apoptozy. Przewlekłe zakażenia HBV i HCV prowadzą do utrzymującego się zapalenia, włóknienia i marskości, co zwiększa ryzyko rozwoju raka wątrobowokomórkowego (HCC). W przypadku HBV, integracja cccDNA z genomem gospodarza oraz ekspresja białka HBx mają istotne znaczenie w karcynogenezie. WZW typu D (HDV) charakteryzuje się cięższym przebiegiem i szybszą progresją do niewydolności wątroby, a HEV może powodować piorunującą niewydolność u kobiet w ciąży z 25% śmiertelnością. Poziomy aminotransferaz w zakażeniach HCV wahają się od wartości referencyjnych 40 U/L do 300 U/L, a w ostrych zakażeniach HCV rzadko przekraczają 1000 U/L.
aminotransferazy, antygen rdzeniowy HBV, biopsja wątroby, DNA HBV, komórki dendrytyczne, komórki NK, limfocyty T cytotoksyczne, marskość wątroby, odpowiedź immunologiczna, pegylowany interferon alfa, przewlekłe zakażenie HBV, rak wątrobowokomórkowy, receptor PD-1, receptor Toll-podobny, wirus zapalenia wątroby typu A, wirus zapalenia wątroby typu C, wirus zapalenia wątroby typu D, wirus zapalenia wątroby typu E, wirusowe zapalenie wątroby, włóknienie wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Leukoplakia – Zapobieganie i profilaktyka
Leukoplakia to potencjalnie złośliwa zmiana błony śluzowej jamy ustnej, manifestująca się białymi lub szarawymi plamami, które nie odpowiadają innym jednostkom chorobowym. Występuje u około 4-5% populacji, z ryzykiem transformacji w raka płaskonabłonkowego na poziomie około 9,5%. Kluczowe w profilaktyce jest eliminowanie czynników ryzyka, przede wszystkim zaprzestanie palenia tytoniu (w każdej formie), ograniczenie spożycia alkoholu do maksymalnie 2 drinków dziennie u mężczyzn i 1 u kobiet, unikanie żucia betelu oraz utrzymanie prawidłowej higieny jamy ustnej (regularne szczotkowanie, nitkowanie, unikanie ściernych preparatów). Regularne kontrole stomatologiczne i samobadania jamy ustnej umożliwiają wczesne wykrycie zmian, a prawidłowe dopasowanie uzupełnień protetycznych zapobiega przewlekłemu drażnieniu błony śluzowej. Dieta bogata w antyoksydanty (np. witamina A, beta-karoten) wspiera profilaktykę.
acytretyna, antyoksydant, badanie kliniczne, beta-karoten, betel, biopsja, chirurg szczękowy, higiena jamy ustnej, karcynogeneza, komórki dendrytyczne, leczenie laserowe, leukoplakia, likopen, metformina, płukanka do jamy ustnej, program przesiewowy, rak płaskonabłonkowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, retinoid, rosiglitazon, terapia fotodynamiczna, transformacja złośliwa, tytoń bezdymny, uzupełnienie protetyczne, włochata leukoplakia, zrównoważona dieta - Leksykon chorób i schorzeń
Ostre uszkodzenie nerek – Patofizjologia i mechanizm
Ostre uszkodzenie nerek (AKI) to zespół kliniczny charakteryzujący się nagłym spadkiem funkcji nerek, manifestującym się wzrostem stężenia kreatyniny i zmniejszeniem diurezy w ciągu godzin do dni. Etiologia AKI dzieli się na trzy główne kategorie: przednerkową (55% przypadków, związana z hipoperfuzją nerek i aktywacją układu RAAS, wazopresyny oraz układu współczulnego), śródnerkową (uszkodzenie miąższu nerek, najczęściej ostra martwica cewek nerkowych – ATN, wywołana niedokrwieniem, sepsą lub nefrotoksynami) oraz zanerkową (obstrukcja odpływu moczu prowadząca do wzrostu ciśnienia wewnątrzcewkowego i zmniejszenia GFR). Patofizjologia obejmuje uszkodzenie rąbka szczoteczkowego, depolimeryzację cytoszkieletu aktynowego, aktywację układu dopełniacza, oraz różne formy śmierci komórkowej (apoptoza, nekroptoza, ferroptoza, piroptoza). Odpowiedź immunologiczna z udziałem neutrofili, makrofagów, komórek dendrytycznych i limfocytów T CD4+ odgrywa kluczową rolę w progresji uszkodzenia. Stres oksydacyjny i dysfunkcja śródbłonka nasilają proces zapalny i uszkodzenie nerek, a autofagia pełni funkcję nefroprotekcyjną, chroniąc komórki przed apoptozą.
apoptoza komórki, autofagia, azotemia przednerkowa, dysfagia, ferroptoza, hiperfosfatemia, hiperkaliemia, hipoperfuzja nerek, komórki dendrytyczne, limfocyty T, makrofagi, mikroRNA, modyfikacje epigenetyczne, nefropatia obstrukcyjna, nekroptoza, neutrofile, ostra martwica cewek nerkowych, ostre uszkodzenie nerek, piroptoza, połączenia ścisłe, przewlekła choroba nerek, rąbek szczoteczkowy, reaktywne formy tlenu, regulatorowe limfocyty T, starzenie komórkowe, stres oksydacyjny, szlak Hippo, szlak TGF-β1/SMAD, szlak Wnt/β-katenina, układ dopełniacza, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zanerkowe AKI, zespół wątrobowo-nerkowy, zwłóknienie śródmiąższowe - Leksykon chorób i schorzeń
Odra – Etiologia i przyczyny
Odra jest wysoce zakaźną chorobą wirusową wywoływaną przez jednoniciowy, osłonkowy wirus RNA z rodzaju Morbillivirus (Paramyxoviridae). Naturalnym gospodarzem jest wyłącznie człowiek, a transmisja odbywa się głównie drogą powietrzno-kropelkową, z okresem zakaźności od 4 dni przed do 4 dni po wystąpieniu wysypki. Ryzyko zakażenia u osób niezaszczepionych i podatnych sięga 90% przy bliskim kontakcie. Czynniki ryzyka ciężkiego przebiegu obejmują niedożywienie (szczególnie niedobór witaminy A), immunosupresję, wiek <5 lat lub >30 lat oraz współistniejące choroby. Epidemiologia odry jest ściśle związana z poziomem wyszczepialności; pomimo dostępności skutecznej szczepionki, w 2023 roku odra spowodowała około 107 500 zgonów, głównie u dzieci poniżej 5 roku życia.
amnezja immunologiczna, droga powietrzno-kropelkowa, dysfagia, hipowitaminoza A, immunosupresja, komórki dendrytyczne, limfocyty, morbillivirus, nosicielstwo bezobjawowe, odporność populacyjna, odporność poszczepienna, odporność zbiorowa, odra, paramyxoviridae, podostre stwardniające zapalenie mózgu, rezerwuar zwierzęcy, serokonwersja, SSPE, szczepionka MMR, szczepionka MMRV, wirus odry, wirus RNA, wysypka odropodobna, zapalenie naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Odra – Patofizjologia i mechanizm
Wirus odry (MeV) to wysoce zakaźny wirus RNA z rodziny Paramyxoviridae, który infekuje wyłącznie ludzi, powodując ogólnoustrojowe zakażenie z charakterystyczną plamisto-grudkową wysypką oraz przejściową immunosupresją. Kluczowe białka osłonki, F (fuzyjne) i H (hemaglutyninowe), umożliwiają fuzję z komórkami gospodarza i wiązanie z receptorami CD150 (SLAM) na komórkach immunologicznych oraz nektyną-4 na komórkach nabłonkowych. Po początkowej replikacji w nabłonku dróg oddechowych i regionalnych węzłach chłonnych, wirus rozprzestrzenia się do układu limfoidalnego i różnych narządów, wywołując dwie fazy wiremii. Adaptacyjna odpowiedź immunologiczna usuwa wirusa i prowadzi do dożywotniej odporności, jednak infekcja wywołuje głęboką immunosupresję, w tym tzw. amnezję immunologiczną, trwającą średnio 27 miesięcy, podczas której dochodzi do deplecji komórek pamięci CD150+ T i B, co zwiększa podatność na zakażenia oportunistyczne i powikłania bakteryjne.
amnezja immunologiczna, białko fuzyjne, białko hemaglutyninowe, demielinizacja, genotypowanie wirusa, immunosupresja, komórki dendrytyczne, komórki nabłonkowe, limfocyty, morbillivirus, nukleoproteina, oligodendrocyty, paramyxoviridae, plamki Koplika, podostre stwardniające zapalenie mózgu, polimeraza RNA, receptory rozpoznające wzorce, receptory toll-podobne, szczepionka MMR, wiremia, wirus odry, witamina A, wysypka plamisto-grudkowa, zapalenie mózgu, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego - Leksykon chorób i schorzeń
Infekcja salmonellowa – Patofizjologia i mechanizm
Infekcja salmonellowa, wywołana przez Gram-ujemne pałeczki Salmonella, obejmuje złożony proces patogenetyczny, w którym kluczową rolę odgrywają dwa systemy sekrecji typu III (T3SS-1 i T3SS-2) kodowane przez wyspy patogenności SPI-1 i SPI-2. T3SS-1 umożliwia inwazję komórek nabłonkowych jelita poprzez wstrzykiwanie białek efektorowych (m.in. SipA, SipC, SopE, SopE2), które reorganizują cytoszkielet aktynowy gospodarza, natomiast T3SS-2 jest niezbędny do przetrwania wewnątrzkomórkowego w makrofagach, zapobiegając fuzji wakuoli zawierającej Salmonella (SCV) z lizosomami i umożliwiając namnażanie bakterii. Salmonella wykorzystuje komórki M oraz komórki dendrytyczne do inwazji i rozprzestrzeniania ogólnoustrojowego, a także modyfikuje polaryzację makrofagów z prozapalnego M1 do immunosupresyjnego M2, co sprzyja przewlekłemu zakażeniu. W patogenezie istotne są także mechanizmy unikania odpowiedzi immunologicznej, takie jak produkcja antygenu Vi przez S. Typhi, który hamuje opsonizację i zapalenie, oraz toksyna tyfoidalna indukująca zatrzymanie cyklu komórkowego G2/M. Dawka infekcyjna wynosi około 10 komórek, jednak u osób z obniżoną kwasowością żołądka, np. stosujących leki zobojętniające, może być jeszcze niższa.
adaptacyjna odpowiedź immunologiczna, antygen Vi, bakteriemia Salmonella, białka efektorowe, długotrwałe nosicielstwo, fagocytoza, gorączka tyfoidalna, infekcja salmonellowa, kępki Peyera, komórki dendrytyczne, komórki M, komórki nabłonkowe, lipopolisacharyd, pałeczki Gram-ujemne, reaktywne formy azotu, reaktywne formy tlenu, receptory rozpoznające wzorce, system sekrecji typu III, układ limfatyczny, wrodzona odpowiedź immunologiczna, wyspa patogenności Salmonella, zakażenie ogólnoustrojowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie szpiku kostnego, zapalenie wsierdzia, zapalenie żołądka i jelit - Leksykon substancji czynnych
Disiarczek dibenzotiazylu – Właściwości farmakodynamiczne
Disiarczek dibenzotiazylu jest składnikiem mieszaniny pochodnych merkaptanowych stosowanej w diagnostyce alergii kontaktowej w preparacie TRUE Test 36 (panel 2, pozycja 22). Mieszanina ta zawiera disiarczek dibenzotiazylu, morfolinylomerkaptobenzotiazol oraz N-cykloheksylobenzotiazylosufonamid w równych proporcjach wagowych, o łącznym stężeniu 75 μg/cm², co odpowiada 61 μg na płatek testowy. Substancja wywołuje reakcję nadwrażliwości typu IV (komórkowy), manifestującą się w ciągu 6 do 96 godzin od aplikacji. Mechanizm immunologiczny obejmuje prezentację antygenu przez komórki Langerhansa oraz aktywację limfocytów T, co prowadzi do uwolnienia limfokin, aktywacji makrofagów i rozwoju stanu zapalnego skóry w miejscu kontaktu.
alergia kontaktowa, disiarczek dibenzotiazylu, komórki dendrytyczne, komórki Langerhansa, kontaktowe zapalenie skóry, limfocyty T, limfokiny, makrofagi, mediatory zapalne, morfolinylomerkaptobenzotiazol, N-cykloheksylobenzotiazylosufonamid, naciek zapalny, nadwrażliwość typu opóźnionego, pochodne merkaptanowe, reakcja alergiczna, reakcja fałszywie dodatnia, rumień, test prowokacyjny, TRUE Test, zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na zwierzęta domowe – Patofizjologia i mechanizm
Alergia na zwierzęta domowe jest wynikiem nadwrażliwości układu immunologicznego na specyficzne białka (alergeny) obecne w naskórku, ślinie, moczu lub pocie zwierząt, głównie kotów i psów. Główne alergeny kotów, takie jak Fel d 1 (sekretolobulina), oraz alergeny psów, należące do rodzin lipokaliny i kalikreiny, są przenoszone na małych cząsteczkach, które łatwo unoszą się w powietrzu i przyczepiają do powierzchni, co utrudnia ich eliminację. Mechanizm alergii opiera się na produkcji specyficznych przeciwciał IgE indukowanych przez limfocyty Th2, które po ponownej ekspozycji na alergen powodują degranulację komórek tucznych i uwalnianie histaminy, prowadząc do objawów takich jak skurcz oskrzeli, kaszel i świąd. Cytokiny IL-4, IL-5, IL-6, IL-10, IL-13 i IL-31 odgrywają kluczową rolę w patogenezie, a zaburzenia bariery skórnej i mikrobiomu jelitowego dodatkowo modulują ryzyko rozwoju alergii. Wczesna ekspozycja na zwierzęta domowe może indukować tolerancję immunologiczną, co jest związane z produkcją IgG4 i wpływem na mikrobiom, potwierdzając hipotezę higieniczną i efekt „mini-farmy”.
albumina surowicy, alergia na zwierzęta domowe, alergiczny nieżyt nosa, atopowe zapalenie skóry, choroba atopowa, cytokiny, degranulacja, ekspozycja na alergeny, eozynofile, hipoteza higieniczna, histamina, IgE, IL-31, immunoglobulina E, immunoterapia swoista alergenowo, komórki dendrytyczne, komórki plazmatyczne, komórki prezentujące antygen, komórki tuczne, leki przeciwhistaminowe, limfocyty T pomocnicze, limfocyty Th2, łupież, mikrobiom, modyfikatory leukotrienów, przeciwciała IgG, regulatorowe limfocyty T, sensytyzacja, skurcz oskrzeli, warstwa rogowa naskórka, zapalenie zatok - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączka doliny – Patofizjologia i mechanizm
Gorączka Doliny (Coccidioidomycosis) to grzybicza infekcja wywołana przez Coccidioides immitis lub C. posadasii, przenoszona przez inhalację artrokonidiów o wielkości 2-5 μm, które docierają do pęcherzyków płucnych i przekształcają się w sferule o rozmiarze 75-100 μm zawierające 100-300 endospor. Patogeneza obejmuje aktywację odpowiedzi immunologicznej z udziałem makrofagów, neutrofili, limfocytów Th1 i Th2, gdzie niedobór odpowiedzi Th2 koreluje z cięższymi, rozsianymi postaciami choroby. W płucach dochodzi do zapalenia, martwicy i tworzenia ziarniniaków, co może prowadzić do przewlekłego włóknienia i upośledzenia funkcji oddechowej. Rozsiana coccidioidomykoza może zajmować skórę, kości, wątrobę, OUN i inne narządy, a jej ryzyko wzrasta u osób z immunosupresją, cukrzycą, HIV, w ciąży oraz u osób starszych i niektórych grup etnicznych (np. Czarnoskórych, Filipińczyków).
amfoterycyna B, artrokonidia, choroba grzybicza, coccidioides, Coccidioides immitis, cytokiny prozapalne, czynnik martwicy nowotworów alfa, fagocytoza, flukonazol, gorączka doliny, interferon gamma, interleukina-1, komórki dendrytyczne, komórki prezentujące antygen, limfocyty T pomocnicze, makrofagi pęcherzykowe, neutrofile, przewlekłe zapalenie, rtg klatki piersiowej, tomografia komputerowa, układ dopełniacza, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, ziarniniak - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na penicylinę – Patofizjologia i mechanizm
Alergia na penicylinę, choć zgłaszana przez około 10% populacji, jest potwierdzona immunologicznie u mniej niż 1% pacjentów. Mechanizm alergii opiera się na odpowiedzi immunologicznej na determinanty antygenowe powstałe z rozpadu pierścienia beta-laktamowego, które tworzą kompleksy hapten-nośnik. Reakcje alergiczne klasyfikuje się według Gella i Coombsa na typy I-IV, gdzie reakcje typu I (IgE-zależne) są najcięższe i manifestują się anafilaksją, pokrzywką czy obrzękiem naczynioruchowym, pojawiając się zwykle w ciągu 1-6 godzin od ekspozycji. Reakcje typu II-IV obejmują mechanizmy cytotoksyczne, kompleksy immunologiczne oraz reakcje komórkowe T, manifestujące się m.in. niedokrwistością hemolityczną, zapaleniem naczyń czy ciężkimi wysypkami skórnymi (SJS, TEN, DRESS). Ponadto, penicylina może wywoływać reakcje pseudoalergiczne poprzez aktywację układu kontaktowego, bez udziału IgE. Czynniki ryzyka alergii to m.in. podanie parenteralne, wysokie dawki, powtarzane ekspozycje oraz wiek 20-49 lat. Reaktywność krzyżowa między beta-laktamami zależy głównie od podobieństwa łańcuchów bocznych R1, a nie samego pierścienia beta-laktamowego, z częstością reaktywności krzyżowej między penicylinami a cefalosporynami około 3%.
alergia na penicylinę, anafilaksja, antybiotyki beta-laktamowe, cefalosporyny, choroba posurowicza, Clostridioides difficile, degranulacja komórek tucznych, desensytyzacja, karbapenemy, klasyfikacja Gella i Coombsa, komórki dendrytyczne, kompleksy immunologiczne, limfocyty B, limfocyty T CD4+, mediatory zapalne, mononukleoza zakaźna, nadwrażliwość na penicylinę, niedokrwistość hemolityczna, odpowiedź immunologiczna, penicyloilo-polilizyna, pierścień beta-laktamowy, próba prowokacyjna, przeciwciała, przeciwciała IgE, reakcja nadwrażliwości, reakcja typu I, reakcja typu II, reakcja typu III, reakcja typu IV, reaktywność krzyżowa, szlak RhoA-ROCK, test punktowy, test śródskórny, toksyczna nekroliza naskórka, układ dopełniacza, układ kalikreina-kinina, układ odpornościowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Miażdżyca – Patofizjologia i mechanizm
Miażdżyca jest przewlekłą chorobą zapalną tętnic, charakteryzującą się dysfunkcją śródbłonka, retencją i utlenianiem lipoprotein LDL, rekrutacją monocytów oraz formowaniem komórek piankowatych, co prowadzi do rozwoju blaszki miażdżycowej. Kluczowe mechanizmy patogenetyczne obejmują zmniejszoną biodostępność tlenku azotu (NO), stres oksydacyjny, aktywację czynników zapalnych (np. IL-1, TNF-α), ekspresję cząsteczek adhezji (VCAM-1, ICAM-1) oraz udział reaktywnych form tlenu (ROS). Hipercholesterolemia, zwłaszcza podwyższony poziom LDL-C, jest głównym czynnikiem ryzyka, sprzyjającym oksydacji LDL i aktywacji szlaków zapalnych, co potęguje progresję choroby. Procesy te prowadzą do proliferacji komórek mięśni gładkich, tworzenia pokrywy włóknistej oraz niestabilności blaszki, która może ulec pęknięciu, wywołując zakrzepicę i okluzję naczynia. Warto podkreślić, że poziom LDL-C jest kluczowym parametrem terapeutycznym, a intensywne obniżanie LDL-C koreluje z redukcją ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych (ASCVD).
apolipoproteina B, białko C-reaktywne, białko chemotaktyczne monocytów, błona wewnętrzna, choroby sercowo-naczyniowe, cząsteczki adhezji międzykomórkowej, dysfunkcja śródbłonka, hipercholesterolemia, inflamasomy, interleukina-1, komórki dendrytyczne, komórki piankowate, lipoproteiny o niskiej gęstości, lizofosfatydylocholina, makrofagi, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, płytkopochodny czynnik wzrostu, przejście śródbłonkowo-mezenchymalne, rdzeń martwicy, reaktywne formy tlenu, smuga tłuszczowa, tlenek azotu, utlenione LDL, wazodylatacja, zmiany miażdżycowe - Leksykon chorób i schorzeń
Łuszczyca – Patofizjologia i mechanizm
Łuszczyca to przewlekła, zapalna choroba skóry charakteryzująca się nadmierną proliferacją keratynocytów oraz masywnym naciekiem komórek zapalnych, w tym limfocytów Th17, Th1, komórek dendrytycznych i neutrofili. Patogeneza obejmuje fazę inicjacji, w której kluczową rolę odgrywają plazmocytoidalne komórki dendrytyczne (pDC) aktywowane przez kompleksy katelicydyny (LL-37) z DNA, stymulujące receptor TLR9 i produkcję interferonów typu I. Faza podtrzymania zapalenia jest napędzana przez oś TNF-α–IL-23–Th17, gdzie IL-17 (w tym IL-17A, IL-17F) indukuje proliferację keratynocytów, produkcję peptydów przeciwdrobnoustrojowych (np. S100A7, LL37, DEFB4A), chemokin (CXCL1, CXCL8, CCL20) oraz cytokin prozapalnych (IL-1, IL-6, TNF-α). W patogenezie istotne są także inne cytokiny, takie jak IL-22, IL-21 oraz rodzina IL-36, które wzmacniają stan zapalny i proliferację keratynocytów. Stres oksydacyjny i dysbioza mikrobiomu skóry oraz jelit dodatkowo modulują odpowiedź immunologiczną i przebieg choroby.
dysbioza mikrobioty, hiperproliferacja keratynocytów, interferony typu I, katelicydyna, komórki dendrytyczne, komórki prezentujące antygen, limfocyty Th17, łuszczyca, łuszczyca krostkowa, łuszczyca plackowata, metylacja CpG, mikrobiom skóry, naciek komórek zapalnych, odpowiedź immunologiczna, oś IL-23/Th17, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, peptydy przeciwdrobnoustrojowe, proliferacja keratynocytów, przepuszczalność jelit, reaktywne formy tlenu, receptor Toll-podobny 9, remisja bez leków, stres oksydacyjny, szlak JAK-STAT, wrodzone komórki limfoidalne, zapalna choroba skóry, zjawisko Koebnera - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Megalotect CP 100 U/ml
Megalotect CP to immunoglobulina poliklonalna o wysokim mianie przeciwciał IgG specyficznych wobec wirusa cytomegalii (CMV), stosowana w profilaktyce i leczeniu zakażeń CMV u pacjentów po przeszczepach narządów litych i komórek macierzystych. Preparat działa poprzez neutralizację wirusa, hamowanie jego replikacji oraz modulację układu odpornościowego, co przekłada się na zmniejszenie ryzyka zakażeń i chorób CMV, a także redukcję ryzyka odrzutu przeszczepu. W badaniach klinicznych stosowano dawki Megalotect CP w zakresie 50-150 mg/kg, podawane dożylnie w różnych schematach, często w połączeniu z lekami przeciwwirusowymi, takimi jak gancyklowir czy acyklowir. W randomizowanych i retrospektywnych badaniach wykazano istotne zmniejszenie częstości zakażeń CMV (np. z 41,7% do 21,1% w badaniu po przeszczepie nerki) oraz choroby CMV, a także poprawę przeżywalności i zmniejszenie powikłań związanych z CMV, w tym zapalenia płuc i zespołu CMV.
acyklowir, azatiopryna, bazyliksymab, choroba CMV, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, cyklofosfamid, cyklosporyna A, gancyklowir, globulina antytymocytowa, komórki dendrytyczne, leczenie immunosupresyjne, metyloprednizolon, mykofenolan mofetylu, neutralizacja wirusa, odrzucenie przeszczepu, prednizon, przeciwciała IgG, przeciwciała swoiste, przeszczep narządów miąższowych, przeszczep nerki, przeszczep płuc, przeszczep serca, przeszczep szpiku kostnego, śródmiąższowe zapalenie płuc, steroidy, takrolimus, układ odpornościowy, wirus cytomegalii, zakażenie CMV, zespół zarostowego zapalenia oskrzelików - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak waldenströma – Etiologia i przyczyny
Chłoniak Waldenströma (WM) to rzadki podtyp chłoniaka limfoplazmocytowego, charakteryzujący się naciekiem limfoplazmocytów w szpiku kostnym oraz nadprodukcją monoklonalnego białka IgM. Kluczowe mutacje somatyczne w WM obejmują MYD88 L265P (obecna u 90-95% pacjentów) oraz mutacje CXCR4 (30-40%), które aktywują szlaki sygnałowe NF-κB i sprzyjają przeżyciu komórek nowotworowych. Mutacje te mają znaczenie diagnostyczne, prognostyczne i terapeutyczne. Etiologia WM jest wieloczynnikowa, obejmująca predyspozycje genetyczne (w tym rodzinne występowanie w 20-25% przypadków) oraz czynniki immunologiczne, takie jak choroby autoimmunologiczne (np. zespół Sjögrena, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna) i przewlekłe zakażenia (np. HCV). Ryzyko rozwoju WM wzrasta z wiekiem (średni wiek diagnozy 65-70 lat), jest wyższe u mężczyzn i osób rasy białej, a także związane z ekspozycją na czynniki środowiskowe, takie jak pestycydy czy pył drzewny.
apoptoza, białko monoklonalne IgM, chłoniak limfoplazmocytowy, chłoniak Waldenströma, choroba autoimmunologiczna, czynnik NF-κB, IgM MGUS, interleukina-6, komórka plazmatyczna, komórki dendrytyczne, krioglobulina, mutacja CXCR4, mutacja MYD88, naciek limfoplazmocytowy, neuropatia obwodowa, niedokrwistość hemolityczna autoimmunologiczna, nowotwór złośliwy, patogeneza, przewlekła białaczka limfocytowa, szpiczak mnogi, szpik kostny, transformacja nowotworowa, układ chłonny, układ krwiotwórczy, WZW typu C, zespół nadlepkości, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wirusowa ebola – Patofizjologia i mechanizm
Choroba wirusowa Ebola (EVD) jest wywoływana przez wirusy z rodzaju Ebolavirus (Filoviridae) i charakteryzuje się ostrą gorączką krwotoczną z wysoką śmiertelnością sięgającą do 90%. Wirus posiada jednoniciowy RNA o ujemnej polarności, kodujący 7 genów, w tym glikoproteinę (GP) kluczową dla wnikania do komórek gospodarza poprzez receptory takie jak NPC1, TIM1 czy integryny β1. Po endocytozie i proteolitycznym przetworzeniu GP przez katepsyny B i L następuje fuzja błon i rozpoczęcie replikacji wirusa w monocytach, makrofagach, komórkach dendrytycznych oraz innych tkankach, co prowadzi do masywnej wiremii i stanu zapalnego. Wirus skutecznie hamuje odpowiedź interferonową typu I poprzez białka VP35, VP24 i VP30, co sprzyja rozprzestrzenianiu się zakażenia i indukcji burzy cytokinowej. Uszkodzenie komórek śródbłonka i makrofagów, indukowane m.in. przez GP, prowadzi do zaburzeń krzepnięcia, rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC) oraz objawów krwotocznych, a także niewydolności wielonarządowej i wstrząsu hipowolemicznego.
aktywacja NF-κB, analiza omiczna, biomarker, choroba Niemanna-Picka, choroba wirusowa ebola, ciała inkluzyjne, cząstki wirusopodobne, czynnik tkankowy, Ebolavirus, fawipirawir, gorączka krwotoczna, inmazeb, interferon typu I, jednoniciowy RNA, katepsyny, komórki dendrytyczne, komórki śródbłonka, makropinocytoza, nukleokapsyd, przeciwciała monoklonalne, replikacja wirusa, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, sepsa, tratwy lipidowe, wstrząs hipowolemiczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Megalotect CP 100 U/ml
Produkt leczniczy Megalotect CP, zawierający ludzką immunoglobulinę G (IgG) przeciw wirusowi cytomegalii (CMVIG), charakteryzuje się natychmiastową i całkowitą biodostępnością po podaniu dożylnym, co umożliwia szybkie osiągnięcie terapeutycznego stężenia przeciwciał anty-CMV (100 U/ml). Preparat wykazuje względnie szybką dystrybucję pomiędzy osoczem a płynem zewnątrznaczyniowym, osiągając stan równowagi dynamicznej w ciągu 3-5 dni, co jest istotne przy planowaniu terapii. Okres półtrwania wynosi średnio 25 dni, co zapewnia długotrwałą ochronę przeciwwirusową, jednakże wykazuje zmienność międzyosobniczą zależną od stanu klinicznego pacjenta. Skład preparatu obejmuje 50 mg białka osocza/ml, z co najmniej 96% stanowiącą IgG, o fizjologicznym rozkładzie podklas (IgG1 65%, IgG2 30%, IgG3 3%, IgG4 2%), oraz ograniczoną zawartość IgA (≤ 2000 µg/ml), co minimalizuje ryzyko reakcji alergicznych u pacjentów z niedoborem IgA.
CMVIG, IgG1, IgG2, IgG3, IgG4, immunoglobulina A, immunoglobulina G, immunoglobulina ludzka przeciw wirusowi cytomegalii, komórki dendrytyczne, komórki prezentujące antygen, kompartment naczyniowy, makrofag, niedobór IgA, okres półtrwania, podanie dożylne, podklasy IgG, przeciwciała anty-CMV, przeciwciała anty-IgA, przeszczepienie narządu, stan równowagi dynamicznej, układ siateczkowo-śródbłonkowy, wirus cytomegalii, właściwość farmakokinetyczna, zakażenie wirusem cytomegalii, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Glatiramer acetate Teva 40 mg/ml
Octan glatirameru, substancja czynna preparatu Glatiramer acetate Teva, jest lekiem immunomodulującym stosowanym w terapii rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (RRMS). Mechanizm działania opiera się na modulacji odpowiedzi immunologicznej, w tym wpływie na monocyty, komórki dendrytyczne oraz limfocyty B, co prowadzi do zwiększonego wydzielania cytokin przeciwzapalnych i regulacyjnych. W badaniu klinicznym z udziałem 1404 pacjentów z RRMS, podawanie octanu glatirameru w dawce 40 mg/ml podskórnie trzy razy w tygodniu wykazało istotne statystycznie zmniejszenie rocznego wskaźnika rzutów (ARR) do 0,331 w porównaniu do 0,505 w grupie placebo (p<0,0001), a także redukcję liczby nowych lub powiększających się zmian w obrazach T2-zależnych (3,650 vs 5,592; p<0,0001) oraz zmian ulegających wzmocnieniu w obrazach T1-zależnych (0,905 vs 1,639; p<0,0001). Efekt terapeutyczny był porównywalny do schematu 20 mg/ml podawanego codziennie.
cytokiny przeciwzapalne, Glatiramer acetate Teva, komórki B, komórki dendrytyczne, komórki prezentujące antygen, leki przeciwnowotworowe i immunomodulujące, modulacja odpowiedzi immunologicznej, monocyty, obrazy T1-zależne, obrazy T2-zależne, octan glatirameru, patofizjologia stwardnienia rozsianego, pierwotnie postępująca postać stwardnienia rozsianego, potwierdzony postęp niesprawności, progresja niesprawności, rezonans magnetyczny, roczny wskaźnik rzutów, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, układ immunologiczny, wzmocnienie gadolinowe - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka bcg przeciwko gruźlicy – Patofizjologia i mechanizm
Szczepionka BCG, będąca żywą atenuowaną szczepionką z osłabionego Mycobacterium bovis, pozostaje jedyną zatwierdzoną szczepionką przeciwko gruźlicy. Jej skuteczność jest zmienna i wynosi średnio około 50% w zapobieganiu gruźlicy płuc u dorosłych, natomiast w profilaktyce ciężkich postaci gruźlicy u dzieci (zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i postać prosówkowa) sięga 70-80%. Metaanalizy wskazują na redukcję ryzyka infekcji o 19-27% oraz progresji do aktywnej choroby o 71%. Mechanizm działania BCG opiera się na indukcji odpowiedzi immunologicznej Th1 z dominującą rolą limfocytów T CD4+ wydzielających IFN-γ, aktywujących makrofagi, a także na aktywacji limfocytów T CD8+ oraz innych populacji komórek T (γδ, MAIT, CD1-zależnych). Szczepionka wywołuje również wyszkoloną odporność (trained immunity) poprzez epigenetyczne przeprogramowanie monocytów i makrofagów, co wzmacnia niespecyficzną odpowiedź immunologiczną i zapewnia ochronę przed różnorodnymi patogenami, w tym wirusami układu oddechowego.
gruźlica prosówkowa, interferon gamma, komórki dendrytyczne, limfocyt T CD4+, limfocyt T CD8, makrofag pęcherzykowy, metylacja histonów, Mycobacterium bovis, Mycobacterium tuberculosis, odporność heterologiczna, rekombinowany szczep BCG, szczepionka BCG, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus opryszczki pospolitej, wirus syncytialny, zakażenie utajone, żywa atenuowana szczepionka - Leksykon chorób i schorzeń
Czkawka – Patofizjologia i mechanizm
Krztusiec (pertussis) jest wysoce zakaźną chorobą układu oddechowego wywoływaną przez Bordetella pertussis, gram-ujemną pałeczkę tlenową, która kolonizuje wyłącznie ludzi. Patogeneza opiera się na adhezji bakterii do urzęsionego nabłonka dróg oddechowych za pomocą filamentowej hemaglutyniny (FHA) i pertaktyny (PRN), a także na produkcji licznych czynników zjadliwości, w tym toksyny krztuścowej (PT), cyklazy adenylowej (ACT), toksyny cytotrachealnej (TCT) i lipooligosacharydu (LOS). PT katalizuje ADP-rybozylację białek G, co prowadzi do zwiększenia wewnątrzkomórkowego stężenia cAMP i zaburzeń funkcji immunologicznych, takich jak limfocytoza i hipoglikemia. TCT powoduje śmierć urzęsionych komórek nabłonka, co upośledza mechanizm oczyszczania dróg oddechowych i przyczynia się do charakterystycznego napadowego kaszlu. ACT hamuje fagocytozę i indukuje apoptozę fagocytów, co sprzyja przetrwaniu bakterii. Bakterie wywołują miejscowy przerost tkanki limfoidalnej, zapalenie i naciek leukocytarny w drogach oddechowych, prowadząc do niedodmy, rozedmy i ropno-krwawego wysięku, który upośledza drogi oddechowe, szczególnie u niemowląt.
Bordetella parapertussis, Bordetella pertussis, cyklaza adenylowa, filamentowa hemaglutynina, fimbrie, interferon gamma, komórki dendrytyczne, komórki T pomocnicze, krztusiec, lipooligosacharyd, makrofagi pęcherzykowe, nabłonek oddechowy, napadowy kaszel, niedodma, rzęski nabłonka, szczepienie przeciw krztuścowi, toksyna dermonekrotyczna, toksyna krztuścowa, zapalenie oskrzelików - Leksykon chorób i schorzeń
Samotny guz włóknisty – Etiologia i przyczyny
Samotny guz włóknisty (SFT) to rzadki nowotwór mezenchymalny, którego patogeneza opiera się głównie na charakterystycznej fuzji genów NAB2-STAT6 zlokalizowanych w regionie 12q13. Fuzja ta prowadzi do powstania białka fuzyjnego aktywującego czynnik transkrypcyjny EGR1, co skutkuje nadekspresją genów takich jak IGF2 i FGFR1, promujących proliferację komórek i onkogenezę. Immunohistochemicznie SFT wykazuje ekspresję markerów CD34, CD99, wimentyny, BCL-2 oraz rozproszoną jądrową ekspresję STAT6, która stanowi czuły i specyficzny marker diagnostyczny. W diagnostyce różnicowej istotne jest odróżnienie SFT od innych nowotworów wrzecionowatokomórkowych, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że 5-10% klasycznych SFT może być ujemnych dla CD34. Czynniki ryzyka rozwoju SFT obejmują wiek (najczęściej 50-70 lat) oraz potencjalnie wcześniejszą radioterapię, natomiast nie wykazano związku z ekspozycją na azbest czy paleniem tytoniu.
azbest, badanie immunohistochemiczne, czynnik transkrypcyjny, fuzja NAB2-STAT6, gen TERT, hipoglikemia, indeks Ki67, indeks mitotyczny, komórki dendrytyczne, marker CD34, martwica guza, międzybłoniak, nowotwór mezenchymalny, nowotwór wrzecionowatokomórkowy, odróżnicowanie, onkogeneza, opłucna, osteoartropatia przerostowa, palce pałeczkowate, perycyt, pleomorfizm jądrowy, proliferacja komórek, radioterapia, samotny guz włóknisty, SFT opłucnej, stratyfikacja ryzyka, tumorogeneza, zespół Doege-Pottera - Leksykon chorób i schorzeń
Małopłytkowość immunologiczna – Patofizjologia i mechanizm
Małopłytkowość immunologiczna (ITP) to choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się trombocytopenią <100 x 10^9/L, wynikającą z nadmiernego niszczenia płytek krwi oraz upośledzonej trombocytopoezy. Patogeneza ITP obejmuje produkcję autoprzeciwciał IgG przeciwko glikoproteinom błonowym płytek (głównie GPIIb/IIIa i GPIb-IX-V), które prowadzą do fagocytozy płytek przez makrofagi śledzionowe i wątrobowe (poprzez receptory Fcγ), aktywacji dopełniacza (CDC), apoptozy płytek oraz desialilacji i eliminacji przez receptory Ashwella-Morella w wątrobie. Około 30-40% pacjentów nie wykazuje przeciwciał, co wskazuje na istotną rolę cytotoksycznych limfocytów T CD8+ uszkadzających płytki i megakariocyty, a także zaburzenia równowagi subpopulacji limfocytów T CD4+ (zmniejszenie Treg, wzrost Th1, Th17, Th22) oraz nadaktywność komórek T folikularnych i dendrytycznych, co podtrzymuje autoimmunizację i produkcję autoprzeciwciał. Ponadto, w ITP obserwuje się nieadekwatnie niski poziom trombopoetyny (TPO) mimo małopłytkowości, co dodatkowo ogranicza produkcję płytek w szpiku kostnym.
autoprzeciwciała, cytotoksyczne limfocyty T, cytotoksyczność zależna od dopełniacza, ekspansja klonalna, fosfatydyloseryna, glikoproteina IIb/IIIa, glikoproteiny błonowe, komórki dendrytyczne, kompleks atakujący błonę, limfocyty T CD8+, limfocyty Th1, małopłytkowość immunologiczna, megakariocyty, mikrobiota jelitowa, obniżona liczba płytek krwi, odpowiedź immunologiczna, przeciwciała przeciwpłytkowe, regulatorowe limfocyty T, szpik kostny, tolerancja immunologiczna, trombopoetyną, układ siateczkowo-śródbłonkowy, zakażenie Helicobacter pylori - Leksykon chorób i schorzeń
Wysypki u niemowląt i dzieci – Patofizjologia i mechanizm
Wysypki skórne u niemowląt i dzieci wynikają z złożonych interakcji czynników genetycznych, immunologicznych i środowiskowych, z kluczową rolą defektów bariery skórnej i dysregulacji odpowiedzi immunologicznej. Atopowe zapalenie skóry (AZS), dotykające około 20% dzieci w USA, jest przykładem schorzenia o podłożu genetycznym (ok. 80% wkładu genetycznego), gdzie mutacje w genie FLG prowadzą do niedoboru filagryny, obniżenia poziomu naturalnego czynnika nawilżającego (NMF) i nasilonego stanu zapalnego z podwyższonym poziomem IgE. W patogenezie AZS istotne są cytokiny Th2 (IL-4, IL-13, IL-5) oraz Th1 (IL-12, IFN-γ), a także zwiększona kolonizacja Staphylococcus aureus. U niemowląt skóra jest cieńsza, z niedojrzałą barierą ochronną, co zwiększa podatność na podrażnienia i wchłanianie substancji miejscowych, co ma znaczenie dla farmakokinetyki i farmakodynamiki stosowanych leków. Wysypki wirusowe, takie jak rumień nagły (HHV-6) czy rumień zakaźny (parwowirus B19), oraz reakcje alergiczne (pokrzywka, rumień wielopostaciowy, kontaktowe zapalenie skóry) są częstymi przyczynami zmian skórnych u dzieci.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, desmogleina 1, filagryna, hipoteza higieniczna, ichtioza, interferon gamma, interleukina-4, keratynocyty, komórki dendrytyczne, kontaktowe zapalenie skóry, ludzki herpeswirus typu 6, mastocytoza, naturalny czynnik nawilżający, niedobór białka, parwowirus B19, pieluszkowe zapalenie skóry, plamica, płonica, pokrzywka, rumień nagły, rumień wielopostaciowy, rumień zakaźny, świąd, warstwa rogowa, wybroczyny, wysypka plamisto-grudkowa, wzorce molekularne związane z patogenami, wzorce molekularne związane z uszkodzeniem, zespół Nethertona - Leksykon chorób i schorzeń
Astma dziecięca – Patofizjologia i mechanizm
Astma dziecięca to heterogenna choroba zapalna dróg oddechowych, charakteryzująca się zmiennym ograniczeniem przepływu powietrza oraz objawami takimi jak świszczący oddech, kaszel i duszność. Patogeneza opiera się głównie na zapaleniu typu 2, gdzie limfocyty Th2 wydzielają cytokiny IL-4, IL-5 i IL-13, odpowiedzialne za produkcję IgE, rekrutację eozynofilów oraz nadprodukcję śluzu i skurcz oskrzeli. Proces zapalny przebiega w fazie sensytyzacji i ponownego kontaktu z alergenem, aktywując komórki tuczne i uwalniając mediatory takie jak histamina i leukotrieny. Nabłonek dróg oddechowych odgrywa kluczową rolę w inicjacji i podtrzymywaniu zapalenia, produkując cytokiny TSLP, IL-25 i IL-33, które aktywują wrodzone komórki limfoidalne typu 2 (ILC2). Nadreaktywność oskrzeli (BHR) i przebudowa dróg oddechowych, obejmująca przerost mięśni gładkich, zwłóknienie podnabłonkowe i hiperplazję komórek śluzowych, prowadzą do częściowo nieodwracalnego ograniczenia przepływu powietrza, szczególnie w ciężkiej, nieleczonej astmie.
astma alergiczna, atopia, cytokiny prozapalne, degranulacja, dupilumab, dysbioza mikrobioty, eozynofil, hiperplazja komórek kubkowych, hiperplazja mięśni gładkich, hipoteza higieniczna, histamina, interleukina-4, komórki dendrytyczne, komórki prezentujące antygen, komórki tuczne, limfocyty Th2, limfopoetyna zrębu grasicy, mikroRNA, nabłonek dróg oddechowych, nadprodukcja śluzu, nadreaktywność oskrzeli, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, prostaglandyna D2, przebudowa dróg oddechowych, przeciwciała IgE, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, skurcz oskrzeli, wirus RSV, zanieczyszczenie powietrza, zapalenie eozynofilowe, zapalenie typu 2, zwłóknienie podnabłonkowe - Leksykon substancji czynnych
Bacytracyna – Właściwości farmakodynamiczne
Bacytracyna jest antybiotykiem peptydowym o mechanizmie bakteriobójczym polegającym na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii, wykazującym szczególną skuteczność wobec bakterii Gram-dodatnich, takich jak Staphylococcus aureus, paciorkowce hemolizujące, Clostridium spp. oraz Corynebacterium diphtheriae. Spektrum działania obejmuje również niektóre bakterie Gram-ujemne, m.in. Neisseria spp. i Haemophilus influenzae, choć większość Gram-ujemnych wykazuje oporność na bacytracynę. W preparatach miejscowych, takich jak Altabactin (250 IU/g bacytracyny cynkowej + 5 mg/g neomycyny), Multibiotic (10 mg/g bacytracyny cynkowej + 5 mg/g neomycyny + 0,833 mg/g polimyksyny B) czy Tribiotic (400 j.m./g bacytracyny cynkowej + 5 mg/g neomycyny + 5000 j.m./g polimyksyny B), bacytracyna jest łączona z innymi antybiotykami w celu rozszerzenia spektrum działania i zapobiegania rozwojowi oporności. Preparat Scaldex zawiera 10 mg/g bacytracyny oraz składniki o działaniu przeciwzapalnym i wspomagającym gojenie, takie jak nalewka z nagietka, wyciąg z propolisu i witamina A. Bacytracyna zachowuje aktywność w obecności wydzielin i krwi, co jest istotne w leczeniu zakażonych ran.
alergia kontaktowa, antybiotyk peptydowy, bacytracyna, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, dwoinka rzeżączki, dwoinka zapalenia opon mózgowych, działanie bakteriobójcze, działanie niepożądane, działanie przeciwbakteryjne, gronkowiec złocisty, komórki dendrytyczne, krętek blady, leki miejscowe, limfocyt T, limfokiny, maczugowiec błonicy, nadwrażliwość typu IV, nadwrażliwość typu komórkowego, oporność bakteryjna, paciorkowce, pałeczka hemofilna, synergizm, synteza ściany komórkowej, szczepy oporne, zakażenia skórne - Leksykon substancji czynnych
Wirus kleszczowego zapalenia mózgu – Właściwości farmakokinetyczne
Właściwości farmakokinetyczne, takie jak wchłanianie, dystrybucja, metabolizm i wydalanie, nie mają zastosowania w przypadku szczepionek zawierających inaktywowany wirus kleszczowego zapalenia mózgu (TBE), takich jak Encepur Adults, Encepur K, FSME-IMMUN 0,25 ml Junior oraz FSME-IMMUN 0,5 ml. Mechanizm działania tych szczepionek opiera się na stymulacji układu immunologicznego do produkcji swoistych przeciwciał, a nie na bezpośrednim działaniu farmakologicznym substancji czynnej. W składzie poszczególnych preparatów znajdują się różne dawki inaktywowanego wirusa (od 0,75 μg do 2,4 μg) oraz różne ilości adiuwantu w postaci uwodnionego wodorotlenku glinu (od 0,15 mg do 0,4 mg Al³⁺), namnażanego na fibroblastach kurzych lub zarodków kurzych (CEF).
adiuwant, fibroblasty kurze, fibroblasty zarodków kurzych, inaktywowany wirus kleszczowego zapalenia mózgu, kleszczowe zapalenie mózgu, komórki CEF, komórki dendrytyczne, komórki prezentujące antygen, limfocyt B, limfocyt T pomocniczy, makrofag, odpowiedź immunologiczna, proces farmakokinetyczny, stymulacja układu odpornościowego, swoiste przeciwciała, szczep K23, szczep Neudörfl, układ odpornościowy, właściwości farmakokinetyczne, wodorotlenek glinu