wirus poliomyelitis inaktywowany
Wirus poliomyelitis inaktywowany (IPV) to składnik szczepionki przeciwko polio, który zawiera martwe (inaktywowane) wirusy wszystkich trzech serotypów poliowirusa. Dzięki procesowi inaktywacji formaldehydem, wirusy tracą zdolność namnażania się i wywoływania choroby, zachowując jednocześnie swoje właściwości antygenowe niezbędne do wywołania odpowiedzi immunologicznej.
Szczepionka zawierająca inaktywowany wirus poliomyelitis (szczepionka Salka) została wprowadzona w 1955 roku jako pierwsza skuteczna metoda zapobiegania poliomyelitis. W przeciwieństwie do doustnej szczepionki z żywym atenuowanym wirusem (OPV), szczepionka IPV nie niesie ryzyka wywołania choroby poliomyelitis związanej ze szczepieniem, co stanowi jej kluczową zaletę bezpieczeństwa.
Aktualnie szczepionka IPV jest zalecana przez WHO w schematach szczepień przeciwko polio na całym świecie, szczególnie w krajach, gdzie dzikie poliowirusy zostały już wyeliminowane. Wywołuje ona silną odpowiedź immunologiczną głównie w surowicy, zapewniając ochronę przed chorobą, choć w mniejszym stopniu niż OPV hamuje transmisję wirusa w populacji. W Polsce IPV stanowi składnik szczepionek skojarzonych podawanych w ramach obowiązkowego kalendarza szczepień.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka PENTAXIM, będąca skojarzoną szczepionką adsorbowaną przeciw błonicy (≥20 j.m. toksoidu błoniczego), tężcowi (≥40 j.m. toksoidu tężcowego), krztuścowi bezkomórkowemu (25 μg toksoidu i 25 μg hemaglutyniny włókienkowej Bordetella pertussis), poliomyelitis inaktywowanemu (typ 1: 29 jednostek antygenu D, typ 2: 7 jednostek, typ 3: 26 jednostek) oraz Haemophilus influenzae typu b (10 μg polisacharydu skoniugowanego z toksoidem tężcowym), posiada ściśle określone przeciwwskazania. Bezwzględnie przeciwwskazane jest podanie szczepionki u pacjentów z nadwrażliwością na którykolwiek składnik aktywny lub pomocniczy, w tym śladowe ilości glutaraldehydu, neomycyny, streptomycyny, polimyksyny B oraz fenyloalaniny (12,5 μg), co jest istotne u chorych z fenyloketonurią. Szczepionka nie powinna być stosowana u osób z reakcjami anafilaktycznymi po wcześniejszym podaniu PENTAXIM lub innych szczepionek zawierających antygeny krztuśca, a także u pacjentów z postępującą encefalopatią lub encefalopatią występującą w ciągu 7 dni po poprzednim szczepieniu przeciw krztuścowi.
adiuwant, antygen krztuśca, błonica tężec krztusiec, Bordetella pertussis, choroba neurologiczna, drgawka, encefalopatia, encefalopatia postępująca, fenyloketonuria, glutaraldehyd, haemophilus typ b, hemaglutynina włókienkowa, neomycyna, niepożądany odczyn poszczepienny, polimyksyna B, poliomyelitis, polisacharyd Haemophilus influenzae, reakcja anafilaktyczna, remisja, streptomycyna, szczepionka przeciw krztuścowi, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis inaktywowany, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dultavax nie mniej niż 2 j.m. + nie mniej niż 20 j.m. + 40 jednostek antygenu D + 8 jednostek antygenu D + 32 jednostki antygenu D/0,5 ml, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka DULTAVAX jest inaktywowaną, adsorbowaną szczepionką o zmniejszonej zawartości antygenów, przeznaczoną do czynnego uodpornienia przeciw błonicy, tężcowi oraz poliomyelitis. Produkt stosowany jest wyłącznie jako dawka przypominająca po uprzednim pełnym szczepieniu podstawowym i nie jest wskazany do szczepień podstawowych. Zalecana jest dla dzieci powyżej 6. roku życia, nastolatków oraz dorosłych w celu podtrzymania odporności. Każda dawka 0,5 ml zawiera minimum 2 j.m. toksoidu błoniczego, 20 j.m. toksoidu tężcowego oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1, 2 i 3 w ilościach odpowiednio 40, 8 i 32 jednostek antygenu D, adsorbowane na 0,35 mg uwodnionego wodorotlenku glinu (Al³⁺). Szczepionka zawiera także około 10 μg fenyloalaniny na dawkę, co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią.
choroba zakaźna, czynne uodpornienie, dawka przypominająca, fenyloalanina, fenyloketonuria, komórki Vero, ochrona poszczepienna, odporność poszczepienna, schemat szczepień, szczepienie podstawowe, tężec, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis inaktywowany, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dultavax nie mniej niż 2 j.m. + nie mniej niż 20 j.m. + 40 jednostek antygenu D + 8 jednostek antygenu D + 32 jednostki antygenu D/0,5 ml, 1 dawka (0,5 ml)
DULTAVAX to skojarzona szczepionka adsorbowana o zmniejszonej zawartości antygenu błoniczego (1/6 dawki podstawowej), zawierająca toksoidy błoniczy (≥ 2 j.m.) i tężcowy (≥ 20 j.m.) oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1 (29 j.a.D.), 2 (7 j.a.D.) i 3 (26 j.a.D.). Szczepionka wykorzystuje formaldehyd do detoksykacji toksoidów i inaktywacji wirusów, a wodorotlenek glinu (0,35 mg Al³⁺) pełni rolę adjuwantu. Ochronne poziomy przeciwciał definiuje się jako ≥ 0,1 j.m./ml dla błonicy i tężca (ELISA) oraz miano ≥ 5 dla poliomyelitis (test seroneutralizacji).
adjuwant, błonica, dawka przypominająca, detoksykacja, Dultavax, formaldehyd, immunizacja, komórki Vero, miano przeciwciał, odpowiedź immunologiczna, poliomyelitis, przeciwciało, szczepionka skojarzona, test seroneutralizacji, tężec, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis inaktywowany, wodorotlenek glinu