ORR
ORR (Objective Response Rate), czyli wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, to kluczowy parametr oceny skuteczności leczenia w onkologii. Określa odsetek pacjentów, u których pod wpływem terapii nastąpiło zmniejszenie wielkości guza (odpowiedź częściowa) lub jego całkowite zniknięcie (odpowiedź całkowita).
Wskaźnik ten jest powszechnie stosowany w badaniach klinicznych jako pierwszorzędowy lub drugorzędowy punkt końcowy, pozwalający na ocenę bezpośredniego wpływu leku na masę nowotworu. Odpowiedź obiektywna jest zwykle mierzona zgodnie z kryteriami RECIST (Response Evaluation Criteria in Solid Tumors), które standaryzują sposób oceny zmian wielkości guza w badaniach obrazowych.
Chociaż ORR dostarcza cennych informacji o aktywności przeciwnowotworowej leku, nie zawsze koreluje z przeżyciem całkowitym pacjentów. W nowoczesnej onkologii ORR analizuje się często w połączeniu z innymi parametrami, takimi jak czas trwania odpowiedzi (DOR), przeżycie wolne od progresji (PFS) oraz przeżycie całkowite (OS), aby uzyskać pełniejszy obraz skuteczności terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Klertis 12,5 mg
Sunitynib, substancja czynna leku Klertis, jest inhibitorem kinaz tyrozynowych o szerokim spektrum działania przeciwnowotworowego, hamującym receptory PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET. Mechanizm ten prowadzi do zahamowania proliferacji komórek nowotworowych, neoangiogenezy oraz tworzenia przerzutów. Podstawowy metabolit sunitynibu wykazuje podobną aktywność farmakologiczną jak związek macierzysty. Skuteczność i bezpieczeństwo sunitynibu oceniano u pacjentów z opornymi lub nietolerującymi imatynibu guzami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST). W badaniu fazy III, randomizowanym i kontrolowanym placebo, mediana czasu do progresji (TTP) wyniosła 28,9 tygodnia (95% CI: 21,3–34,1) w grupie leczonej sunitynibem (50 mg/d, schemat 4/2), w porównaniu do 5,1 tygodnia (95% CI: 4,4–10,1) w grupie placebo. Ponadto, leczenie sunitynibem istotnie wydłużyło przeżycie całkowite (OS) z HR=0,491 (95% CI: 0,290–0,831), co wskazuje na dwukrotnie mniejsze ryzyko zgonu w porównaniu z placebo.
angiogeneza nowotworowa, badanie kontrolowane placebo, badanie podwójnie ślepe, badanie randomizowane, czas do progresji nowotworu, czas przeżycia bez progresji choroby, GIST, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa podobna do Fms-3, MRCC, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objaw toksyczności, oporność na imatynib, ORR, PFS, pNET, progresja choroby, proliferacja komórek białaczkowych, proliferacja komórek nowotworowych, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, sunitynib, terapia cytokinami, TTP, wskaźnik obiektywnej odpowiedzi, współczynnik ryzyka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Ranbaxy 25 mg
Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny (kod ATC: L04AX04), działa poprzez wiązanie z białkiem cereblon, będącym częścią kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych. Mechanizm ten wywołuje cytotoksyczność oraz efekty immunomodulacyjne, w tym zwiększenie aktywności komórek T, NK i NKT oraz nasilenie ADCC, szczególnie w chłoniaku grudkowym w skojarzeniu z rytuksymabem. Lenalidomid wykazuje także działanie antyangiogenne, proerytropoetyczne (zwiększenie hemoglobiny płodowej) oraz przeciwzapalne (hamowanie TNF-α i IL-6). Skuteczność i bezpieczeństwo leku potwierdzono w licznych badaniach klinicznych fazy II i III, obejmujących m.in. szpiczaka mnogiego, zespoły mielodysplastyczne z delecją 5q oraz chłoniaki nieziarnicze.
autologiczny przeszczep komórek macierzystych, białka Aiolos i Ikaros, białko cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak strefy brzeżnej, cytokiny prozapalne, cytometria przepływowa, cytotoksyczność komórkowa, czynnik transkrypcyjny, delecja 5q, działanie antyangiogenne, działanie immunomodulacyjne, efekt proerytropoetyczny, hemoglobina płodowa, indukcja apoptozy, komórki macierzyste hematopoetyczne, komórki NK, komórki plazmatyczne szpiczaka mnogiego, komórki T, ligaza E3 kulina, ORR, PET, PFS, terapia indukcyjna, ubikwitynacja, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib MSN 25 mg
Sunitynib, klasyfikowany jako inhibitor kinazy białkowej (ATC: L01EX01), wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów kinazy tyrozynowej, takich jak PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET. Mechanizm ten przeciwdziała wzrostowi guza, neoangiogenezie oraz rozsiewowi nowotworu. Główny metabolit sunitynibu wykazuje podobną aktywność farmakodynamiczną, co potęguje efekt terapeutyczny. Skuteczność leku potwierdzono w badaniach klinicznych u pacjentów z opornymi na imatynib nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST), rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami (MRCC) oraz nieoperacyjnymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET). W badaniach oceniających GIST po niepowodzeniu terapii imatynibem, mediana czasu do progresji (TTP) wynosiła 28,9 tygodnia (95% CI: 21,3–34,1) w grupie leczonej sunitynibem versus 5,1 tygodnia (95% CI: 4,4–10,1) w grupie placebo, a współczynnik ryzyka zgonu (HR) wyniósł 0,491 (95% CI: 0,290–0,831), co wskazuje na istotne wydłużenie przeżycia całkowitego.
angiogeneza, badanie podwójnie ślepe, GIST, imatynib, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa FLT3, lek przeciwnowotworowy, MRCC, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obiektywna odpowiedź na leczenie, ORR, OS, PFS, pNET, progresja nowotworu, przeżycie bez progresji choroby, przeżywalność całkowita, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego kolonię, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, sunitynib, TTP - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fulvestrant Medical Valley 250 mg
Fulwestrant jest kompetycyjnym antagonistą receptora estrogenowego (ER) o powinowactwie porównywalnym z estradiolem, działającym poprzez down-regulation białka receptorowego ER, co prowadzi do blokady troficznego działania estrogenów bez efektu agonistycznego. W badaniach klinicznych u kobiet po menopauzie z pierwotnym rakiem piersi wykazano, że fulwestrant w dawce 500 mg skuteczniej redukuje ekspresję receptorów estrogenowych i progesteronowych oraz marker proliferacji Ki67 niż dawka 250 mg, co ma istotne znaczenie w doborze schematów terapeutycznych. Substancja ta należy do grupy antyestrogenów, klasyfikowanych w systemie ATC pod kodem L02BA03, stosowanych w terapii hormonalnej nowotworów piersi.
antagonista receptora estrogenowego, antyestrogen, CBR, czas wolny od progresji, down-regulation, działanie agonistyczne, ekspresja receptora estrogenowego, estradiol, estrogeny, fulwestrant, inhibitor aromatazy, Ki67, korzyść kliniczna, leczenie neoadjuwantowe, odpowiedź obiektywna, ORR, OS, PFS, pierwotny rak piersi, przeżycie całkowite, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, stabilizacja choroby, terapia hormonalna, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fulvestrant Vipharm 250 mg/5 ml
Fulwestrant, będący selektywnym antagonistą receptora estrogenowego (kod ATC: L02BA03), działa poprzez kompetycyjne blokowanie receptorów estrogenowych i indukcję down-regulacji białka ER, bez aktywności agonistycznej. W badaniach u kobiet po menopauzie z rakiem piersi wykazano, że fulwestrant redukuje ekspresję receptorów estrogenowych i progesteronowych oraz marker proliferacji Ki67, co potwierdza jego mechanizm działania. W badaniu fazy III CONFIRM, obejmującym 736 pacjentek z zaawansowanym rakiem piersi, porównano skuteczność fulwestrantu w dawkach 500 mg i 250 mg u pacjentek z nawrotem lub progresją choroby po wcześniejszym leczeniu hormonalnym, w tym antyestrogenami (n=423) i inhibitorami aromatazy (n=313).
antagonista receptora estrogenowego, antyestrogen, blokowanie działania estrogenów, CBR, down-regulation receptora, ekspresja receptora estrogenowego, estradiol, fulwestrant, grupa farmakoterapeutyczna, guz piersi, hormonalne leczenie uzupełniające, inhibitor aromatazy, leczenie neoadjuwantowe, marker Ki67, nawrót choroby, ORR, OS, PFS, pierwotny rak piersi, powinowactwo receptorowe, progresja choroby, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, terapia hormonalna, zaawansowany rak piersi