receptor naczyniowo-śródbłonkowy czynnika wzrostu
Receptor naczyniowo-śródbłonkowy czynnika wzrostu (VEGFR – Vascular Endothelial Growth Factor Receptor) to rodzina receptorów kinazy tyrozynowej, które odgrywają kluczową rolę w angiogenezie, limfangiogenezie oraz funkcjonowaniu komórek śródbłonka naczyniowego. Wyróżnia się trzy główne podtypy: VEGFR-1 (Flt-1), VEGFR-2 (KDR/Flk-1) oraz VEGFR-3 (Flt-4), które różnią się powinowactwem do ligandów z rodziny VEGF.
VEGFR-2 jest uważany za główny mediator angiogenezy, gdyż po aktywacji przez VEGF-A uruchamia ścieżki sygnałowe prowadzące do proliferacji, migracji i przeżycia komórek śródbłonka. VEGFR-1 pełni funkcję modulującą, często działając jako „receptor-pułapka” regulujący dostępność VEGF dla VEGFR-2. Natomiast VEGFR-3 jest przede wszystkim zaangażowany w limfangiogenezę i odpowiada na VEGF-C oraz VEGF-D.
Zaburzenia regulacji szlaku VEGF/VEGFR odgrywają istotną rolę w patogenezie wielu chorób, w tym nowotworów, retinopatii cukrzycowej, zwyrodnienia plamki żółtej związanego z wiekiem oraz chorób zapalnych. Receptory te stanowią ważny cel terapeutyczny dla leków antyangiogennych, takich jak bewacyzumab, ramucyrumab czy sorafenib, stosowanych w onkologii i okulistyce.
Badania nad receptorami VEGF prowadzą do opracowania nowych strategii terapeutycznych, w tym przeciwciał monoklonalnych, inhibitorów kinaz tyrozynowych oraz antagonistów receptorów, które mają potencjał w leczeniu chorób zależnych od patologicznej angiogenezy. Monitorowanie ekspresji i aktywności VEGFR może również służyć jako biomarker w diagnostyce i prognozowaniu przebiegu chorób nowotworowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Zentiva 200 mg
Pazopanib Zentiva to doustny, silny inhibitor kinaz tyrozynowych, działający wielokierunkowo na receptory VEGFR-1, -2, -3, PDGFR-α, -β oraz c-KIT, z wartościami IC50 odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Mechanizm działania obejmuje hamowanie autofosforylacji receptorów indukowanej przez ligandy oraz fosforylacji VEGFR-2 in vivo, co skutkuje zahamowaniem angiogenezy i wzrostu ksenoprzeszczepów nowotworów. Meta-analiza farmakogenetyczna wykazała, że u 19% nosicieli allelu HLA-B*57:01 wystąpiło przekroczenie 5-krotnej górnej granicy normy aktywności AlAT (stopień 3. wg NCI CTC), w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu, przy czym allel ten występował u 6% badanej populacji (133/2235 pacjentów).
aktywność AlAT, allel HLA-B*5701, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa, klasyfikacja MSKCC, ksenoprzeszczep nowotworu, leczenie cytokinami, pazopanib, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek macierzystych, receptor naczyniowo-śródbłonkowy czynnika wzrostu, skala ECOG - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib STADA 400 mg
Pazopanib jest doustnym inhibitorem kinazy tyrozynowej o wysokiej selektywności i silnym działaniu na receptory VEGFR-1, -2, -3, PDGFR-α, -β oraz c-KIT, z wartościami IC₅₀ odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu autofosforylacji tych receptorów, co prowadzi do zahamowania angiogenezy i proliferacji komórek nowotworowych. W modelach in vivo pazopanib skutecznie blokuje fosforylację VEGFR-2 indukowaną przez VEGF, ogranicza unaczynienie guza oraz hamuje wzrost ksenoprzeszczepów nowotworów człowieka. Farmakogenetyczna analiza wykazała istotną korelację między obecnością allelu HLA-B*57:01 a zwiększonym ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT >5 x GGN, toksyczność stopnia 3 wg NCI CTC), występującą u 19% nosicieli tego allelu w porównaniu do 10% pacjentów bez allelu.
aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, działanie przeciwnowotworowe, farmakogenomika, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, interleukina-2, kryteria MSKCC, leczenie systemowe, neoangiogeneza, pazopanib, płytkopochodny czynnik wzrostu, proliferacja komórek nowotworowych, przerzut, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, radioterapia, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek macierzystych, receptor naczyniowo-śródbłonkowy czynnika wzrostu, resekcja nerki, skala ECOG, terapia drugiej linii, terapia pierwszej linii - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Accord 200 mg
Pazopanib Accord jest doustnym, silnym, wielokierunkowym inhibitorem kinaz tyrozynowych, działającym na receptory VEGFR-1, -2, -3, PDGFR-α, -β oraz c-KIT, z wartościami IC50 odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Mechanizm działania obejmuje hamowanie autofosforylacji tych receptorów, co skutkuje zahamowaniem angiogenezy i wzrostu nowotworów, potwierdzonym w modelach zwierzęcych. Farmakogenetyczna analiza wskazuje na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności u nosicieli allelu HLA-B*57:01, u których aktywność AlAT > 5 x GGN wystąpiła u 19% pacjentów, w porównaniu do 10% u nie-nosicieli. Nosiciele tego allelu stanowili 6% badanej populacji (133/2235 pacjentów).
analiza farmakogenetyczna, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, czas trwania odpowiedzi, czynnik rokowniczy, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, kinaza tyrozynowa, ksenoprzeszczep nowotworu, nefrektomia, nowotwór jasnokomórkowy, płytkopochodny czynnik wzrostu, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, radioterapia, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek macierzystych, receptor naczyniowo-śródbłonkowy czynnika wzrostu, skala ECOG, stężenie hamujące, wskaźnik odpowiedzi na lek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Accord 400 mg
Pazopanib to doustny inhibitor kinazy tyrozynowej o wielokierunkowym działaniu, hamujący kluczowe receptory związane z angiogenezą i proliferacją nowotworową, w tym VEGFR-1 (IC50 10 nM), VEGFR-2 (30 nM), VEGFR-3 (47 nM), PDGFR-α (71 nM), PDGFR-β (84 nM) oraz c-KIT (74 nM). Mechanizm działania polega na zależnym od dawki hamowaniu autofosforylacji tych receptorów, co potwierdzono zarówno in vitro, jak i in vivo, gdzie obserwowano zahamowanie fosforylacji VEGFR-2, angiogenezy oraz wzrostu ksenoprzeszczepów nowotworów. Meta-analiza 31 badań klinicznych wskazała na istotny związek polimorfizmu HLA-B*57:01 z ryzykiem hepatotoksyczności, gdzie 19% nosicieli tego allelu doświadczyło wzrostu aktywności AlAT powyżej 5-krotnej górnej granicy normy (stopień 3 wg NCI CTC), w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu.
aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, czynnik prognostyczny, farmakogenomika, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy tyrozynowej, jasnokomórkowy rak nerki, nefrektomia, progresja guza nowotworowego, proliferacja komórek nowotworowych, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, radioterapia, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek macierzystych, receptor kinazy tyrozynowej, receptor naczyniowo-śródbłonkowy czynnika wzrostu, receptor płytkopochodnego czynnika wzrostu, skala ECOG, wskaźnik odpowiedzi na lek