łuszczyca oporna na leczenie

Łuszczyca oporna na leczenie (treatment-resistant psoriasis) to postać łuszczycy, która nie reaguje adekwatnie na standardowe metody terapeutyczne, włączając w to leki miejscowe, fototerapię oraz konwencjonalne leczenie ogólnoustrojowe. Stan ten dotyka około 20-30% pacjentów z łuszczycą.

Diagnoza oporności na leczenie stawiana jest zazwyczaj po niepowodzeniu co najmniej dwóch różnych terapii systemowych stosowanych w odpowiednich dawkach przez wystarczający okres. Przyczyny oporności mogą wynikać z czynników genetycznych, immunologicznych, środowiskowych oraz współistniejących chorób metabolicznych, szczególnie otyłości.

W przypadku łuszczycy opornej na leczenie, standardowym postępowaniem jest zastosowanie leków biologicznych, w tym inhibitorów TNF-α (adalimumab, etanercept, infliksymab), inhibitorów IL-12/23 (ustekinumab), IL-17 (sekukinumab, iksekizumab) oraz IL-23 (guselkumab, risankizumab). W przypadkach wyjątkowo opornych rozważa się terapie skojarzone lub eksperymentalne.

Kluczowa jest indywidualizacja leczenia z uwzględnieniem profilu pacjenta, chorób współistniejących oraz monitorowanie skuteczności i bezpieczeństwa terapii. Pacjenci z łuszczycą oporną na leczenie wymagają regularnej, wielospecjalistycznej opieki oraz kompleksowego podejścia uwzględniającego aspekty psychologiczne choroby.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl