częstoskurcz przedsionkowo-komorowy nawrotny
Częstoskurcz przedsionkowo-komorowy nawrotny (AVRT – Atrioventricular Reentrant Tachycardia) to rodzaj tachyarytmii nadkomorowej, której mechanizm polega na obecności dodatkowego szlaku przewodzenia między przedsionkiem a komorą, zwanego drogą dodatkową. Najczęstszą postacią AVRT jest zespół Wolfa-Parkinsona-White’a (WPW), w którym droga dodatkowa przewodzi impulsy zarówno z przedsionków do komór, jak i w kierunku przeciwnym.
W mechanizmie AVRT impuls elektryczny krąży między przedsionkami a komorami wykorzystując dwie drogi przewodzenia: fizjologiczny szlak przez węzeł przedsionkowo-komorowy oraz patologiczną drogę dodatkową. Przewodzenie może odbywać się w kierunku ortodromowym (w dół przez węzeł AV, w górę przez drogę dodatkową) lub antydromowym (w dół przez drogę dodatkową, w górę przez węzeł AV).
Klinicznie AVRT objawia się nagłym początkiem i zakończeniem napadu szybkiego, regularnego bicia serca (140-250/min). Pacjenci zgłaszają kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, dyskomfort w klatce piersiowej, a niekiedy omdlenia. W elektrokardiogramie podczas napadu widoczna jest regularna tachykardia z wąskimi zespołami QRS (ortodromowa) lub szerokimi zespołami QRS (antydromowa).
Leczenie ostrego napadu obejmuje manewry zwiększające napięcie nerwu błędnego, adenozynę, beta-blokery lub blokery kanału wapniowego. W przypadku niestabilności hemodynamicznej wskazana jest kardiowersja elektryczna. Definitywne leczenie polega na ablacji przezskórnej drogi dodatkowej, która jest wysoce skuteczna i obecnie stanowi metodę z wyboru w zapobieganiu nawrotom arytmii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia – Epidemiologia
Tachykardia, definiowana jako częstość rytmu serca powyżej 100 uderzeń na minutę, jest powszechnym zaburzeniem rytmu serca o zróżnicowanej epidemiologii zależnej od typu arytmii, wieku i chorób współistniejących. Częstoskurcze nadkomorowe (SVT) występują z częstością 2,25-2,29 na 1000 osób, z roczną zapadalnością około 35-36 na 100 000 osobo-lat, dotykając głównie kobiety (dwukrotnie wyższe ryzyko) oraz osoby powyżej 65. roku życia (pięciokrotnie wyższe ryzyko). Najczęstsze typy SVT to AVNRT (50-60% przypadków u dorosłych, średni wiek 32 lata), AVRT (około 30% u dorosłych, dominujący u dzieci z 75% udziałem) oraz AT (około 10%). W populacji pediatrycznej SVT występuje u 0,1-0,4%, z 50-60% pierwszych epizodów w pierwszym roku życia i wysokim odsetkiem spontanicznej remisji u niemowląt. Częstoskurcz komorowy (VT) jest główną przyczyną nagłej śmierci sercowej, odpowiadając za około 300 000 zgonów rocznie w USA, z częstością nagłej śmierci 53 na 100 000 osób. VT jest silnie powiązany z chorobą wieńcową i chorobami strukturalnymi serca, z częstością arytmii komorowych sięgającą 69 000 na 100 000 u pacjentów z chorobą wieńcową. Tachykardia zatokowa, w tym nieadekwatna tachykardia zatokowa (IST) z częstością ≥90 ud/min w 24h i ≥100 ud/min w spoczynku, występuje u 1,16% populacji i dotyka głównie młodych dorosłych, zwłaszcza kobiet. Zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (POTS) dotyka 0,2-1,0% populacji, głównie młode kobiety (80%), z populacją w USA szacowaną na około 500 000 pacjentów, a liczba ta wzrosła dwukrotnie po pandemii COVID-19.
anomalia Ebsteina, arytmia przedsionkowa, arytmogenna kardiomiopatia prawej komory, choroba strukturalna serca, choroba wieńcowa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy nawrotny, częstoskurcz przedsionkowy, kardiomiopatia indukowana tachykardią, kardiomiopatia tachyarytmiczna, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, nagła śmierć sercowa, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, nieadekwatna tachykardia zatokowa, niewydolność serca, ogniskowy częstoskurcz przedsionkowy, polimorficzny częstoskurcz komorowy, tachykardia, tachykardia nadkomorowa, tachykardia zatokowa, tetralogia Fallota, wieloogniskowa tachykardia przedsionkowa, zespół Brugadów, zespół długiego QT, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Epidemiologia
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) stanowi około 60% napadowych częstoskurczów nadkomorowych (PSVT), z wyraźną przewagą u kobiet (stosunek 2:1). Częstość występowania PSVT wynosi około 35/100 000 osób rocznie, a rozpowszechnienie w populacji to 2,25/1000. AVNRT najczęściej manifestuje się w wieku około 32 lat, rzadko u dzieci poniżej 5. roku życia, i zwykle występuje u osób z prawidłową strukturą serca, choć może współistnieć z chorobami strukturalnymi, zwłaszcza wrodzonymi wadami serca. Etiologia AVNRT jest wieloczynnikowa, z możliwym wpływem hormonalnym (np. ciąża, fazy cyklu miesiączkowego) oraz potencjalnym, choć nie do końca poznanym, podłożem genetycznym. Wysiłek fizyczny i czynniki środowiskowe (kawa, alkohol) mogą prowokować epizody arytmii, a atypowe formy AVNRT częściej występują u młodych mężczyzn, zwłaszcza sportowców.
ablacja cewnikowa, arytmia komorowa, autonomiczny układ nerwowy, badanie elektrofizjologiczne, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy nawrotny, echokardiogram, elektrofizjolog, elektrokardiogram, kardiolog, markery sercowe, monitor Holtera, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, strukturalna choroba serca, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, węzeł przedsionkowo-komorowy, wrodzona wada serca, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia przedsionkowa – Diagnostyka i diagnoza
Tachykardia przedsionkowa to napadowy częstoskurcz nadkomorowy charakteryzujący się częstością rytmu serca powyżej 100 uderzeń/min, wynikający z nieprawidłowych impulsów elektrycznych w przedsionkach. Diagnostyka opiera się na 12-odprowadzeniowym EKG, gdzie obserwuje się regularny rytm z wąskimi zespołami QRS i morfologicznie zmiennymi załamkami P, różnymi od rytmu zatokowego. W przypadku napadowego charakteru arytmii konieczne jest dłuższe monitorowanie EKG (Holter 24-48h, rejestrator zdarzeń do 30 dni, implantowalny rejestrator do 3 lat). Wyróżnia się tachykardię jednogniskową (FAT) i wieloogniskową (MAT), z których MAT cechuje się nieregularnym rytmem, co najmniej trzema morfologiami załamków P oraz częstością >100 uderzeń/min. Manewry wagalne i podanie adenozyny mają znaczenie diagnostyczne i terapeutyczne, a badanie elektrofizjologiczne (EPS) stanowi złoty standard w rozpoznaniu i umożliwia ablację ogniska arytmii. Nowoczesne techniki mapowania 3D poprawiają skuteczność leczenia.
ablacja cewnikowa, badanie elektrofizjologiczne, badanie przedmiotowe, blok przedsionkowo-komorowy, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy nawrotny, digoksyna, echokardiografia, elektrokardiogram, hipomagnezmia, holter EKG, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kołatanie serca, manewr wagalny, masaż zatoki szyjnej, migotanie przedsionków, nadczynność tarczycy, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność krążenia, połączenie przedsionkowo-komorowe, próba Valsalvy, próba wysiłkowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rejestrator zdarzeń, tachykardia przedsionkowa, tachykardia wieloogniskowa, teofilina, trzepotanie przedsionków, wszczepialny rejestrator arytmii, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół QRS - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wolffa-parkinsona-white’a (wpw) – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) występuje u 1-3/1000 osób i charakteryzuje się obecnością dodatkowej drogi przewodzenia, co predysponuje do arytmii, w tym migotania przedsionków (AF) i migotania komór (VF). Nagły zgon sercowy (SCD) jest rzadkim, ale poważnym powikłaniem, z częstością od 0,0002 do 0,0015 na pacjento-rok, a w niektórych badaniach do 0,25-0,39% rocznie. Czynniki ryzyka SCD obejmują m.in. płeć męską, wiek <35 lat, krótki okres refrakcji dodatkowej drogi (<240 ms), obecność wielu dróg przewodzenia oraz rodzinny wywiad nagłej śmierci sercowej. Diagnostyka elektrofizjologiczna (EPS) jest kluczowa w ocenie ryzyka, zwłaszcza przy stwierdzeniu wywołanego migotania przedsionków i najkrótszego odstępu RR <250 ms (lub <200 ms podczas wlewu izoproterenolu). Bezobjawowi pacjenci mają generalnie dobrą prognozę, jednak ryzyko arytmii i SCD pozostaje wyższe niż w populacji ogólnej, co uzasadnia profilaktyczne badania i ewentualną ablację.
ablacja prądem o częstotliwości radiowej, ablacja przezskórna, AVRT, badanie elektrofizjologiczne, badanie genetyczne, częstoskurcz przedsionkowo-komorowy nawrotny, dodatkowa droga przewodzenia, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, migotanie przedsionków, nagły zgon sercowy, okres refrakcji, stratyfikacja ryzyka, wariant genu, zaburzenie rytmu serca, zespół preekscytacji, zespół Wolffa-Parkinsona-White’a