bierne przenoszenie przeciwciał
Bierne przenoszenie przeciwciał to proces, w którym gotowe przeciwciała są przekazywane od jednego organizmu do drugiego, zapewniając natychmiastową, choć tymczasową ochronę immunologiczną. W przeciwieństwie do czynnej immunizacji, gdzie organizm sam wytwarza przeciwciała w odpowiedzi na antygen, bierna immunizacja dostarcza gotowe przeciwciała bez stymulacji układu odpornościowego biorcy.
Fizjologicznie bierne przenoszenie przeciwciał występuje podczas ciąży, gdy przeciwciała matki (głównie IgG) przechodzą przez łożysko do płodu, zapewniając noworodkowi ochronę immunologiczną w pierwszych miesiącach życia. Dodatkowo przeciwciała klasy IgA są przekazywane w mleku matki podczas karmienia piersią, chroniąc układ pokarmowy niemowlęcia.
W praktyce klinicznej bierne przenoszenie przeciwciał stosuje się w immunoprofilaktyce i immunoterapii. Podaje się gotowe przeciwciała w postaci immunoglobulin lub surowic odpornościowych w przypadkach nagłego narażenia na patogen (np. tężec, wścieklizna), u pacjentów z niedoborami odporności oraz w leczeniu niektórych chorób autoimmunologicznych. Efekt ochronny jest natychmiastowy, ale utrzymuje się krótko, zwykle kilka tygodni lub miesięcy, do czasu degradacji wprowadzonych przeciwciał.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Gamma anty-D 50 50 mcg/ml
Immunoglobulina anty-D (GAMMA anty-D 50) może osłabiać odpowiedź immunologiczną na szczepionki zawierające żywe atenuowane wirusy (odra, świnka, różyczka, ospa wietrzna), dlatego zaleca się odroczenie szczepień o co najmniej 3 miesiące po podaniu preparatu. Podanie immunoglobuliny anty-D w okresie 2-4 tygodni po szczepieniu tymi szczepionkami może znacząco zaburzyć skuteczność szczepienia, co wymaga rozważenia powtórzenia szczepienia. Ponadto, po zastosowaniu GAMMA anty-D 50 może wystąpić przejściowy wzrost biernie przenoszonych przeciwciał, co może prowadzić do fałszywie pozytywnych wyników testów serologicznych, zwłaszcza testu Coombsa u noworodków, co należy uwzględnić przy interpretacji wyników diagnostycznych.
antygen D, bierne przenoszenie przeciwciał, immunoglobulina anty-D, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, mechanizm działania, odpowiedź immunologiczna, produkt krwiopochodny, reakcja poszczepienna, szczepionka przeciwko odrze, szczepionka przeciwko ospie wietrznej, szczepionka przeciwko różyczce, szczepionka przeciwko śwince, szczepionka zawierająca żywe atenuowane wirusy, test Coombsa - Leksykon substancji czynnych
Immunoglobulina ludzka – Interakcje
Immunoglobulina ludzka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, szczególnie z szczepionkami zawierającymi żywe atenuowane wirusy (różyczka, świnka, odra, ospa wietrzna). Podanie immunoglobuliny może osłabić odpowiedź immunologiczną na te szczepionki przez okres od 6 tygodni do 3 miesięcy, a w przypadku szczepionki przeciw odrze efekt ten może utrzymywać się nawet do roku. Zaleca się zachowanie co najmniej 3-miesięcznego odstępu między podaniem immunoglobuliny a szczepieniem, a w sytuacjach konieczności podania immunoglobuliny w okresie 3-4 tygodni po szczepieniu, wskazane jest powtórne szczepienie po 3 miesiącach. Ponadto, u pacjentów szczepionych przeciw odrze po immunoglobulinie należy oznaczyć miano przeciwciał w celu oceny skuteczności szczepienia. W terapii należy unikać jednoczesnego stosowania diuretyków pętlowych ze względu na potencjalne negatywne interakcje.
antygen erytrocytów, badanie serologiczne, bierne przenoszenie przeciwciał, choroby zakaźne wieku dziecięcego, diuretyk pętlowy, fałszywie dodatni wynik, GAMMA anty-HBs, Hepatect, immunoglobulina ludzka, odpowiedź immunologiczna, przeciwciała przeciwko odrze, przeszczepienie narządów, szczepionki z żywymi atenuowanymi wirusami, test antyglobulinowy, test Coombsa, układ odpornościowy, uszkodzenie hepatocytów, wirusowe zapalenie wątroby typu B