hipotermia wtórna
Hipotermia wtórna to stan patologicznego obniżenia temperatury ciała poniżej 35°C, który nie jest wywołany bezpośrednim narażeniem na niską temperaturę otoczenia, lecz jest następstwem innych procesów chorobowych. W odróżnieniu od hipotermii pierwotnej, spowodowanej ekspozycją na zimno, hipotermia wtórna rozwija się w wyniku zaburzeń metabolicznych, endokrynologicznych, neurologicznych lub jako powikłanie niektórych stanów chorobowych.
Do najczęstszych przyczyn hipotermii wtórnej należą: niedoczynność tarczycy, niedoczynność przysadki, hipoglikemia, niewydolność nadnerczy, sepsa, urazy ośrodkowego układu nerwowego, leki (m.in. barbiturany, benzodiazepiny, fenotiazyny, alkohol), a także niewydolność wątroby czy nerek. Hipotermia wtórna może również wystąpić w przebiegu niedożywienia, głodzenia oraz u osób w podeszłym wieku z powodu obniżonej zdolności termoregulacji.
Objawy hipotermii wtórnej są podobne do hipotermii pierwotnej i obejmują drżenie mięśniowe (zanikające przy temperaturze poniżej 32°C), zaburzenia świadomości, spowolnienie mowy, zaburzenia oddychania, bradykardię oraz arytmie. W ciężkich przypadkach może dojść do śpiączki, niewydolności oddechowej i zatrzymania krążenia. Leczenie hipotermii wtórnej wymaga zarówno ogrzewania pacjenta, jak i terapii przyczynowej, ukierunkowanej na chorobę podstawową wywołującą obniżenie temperatury ciała.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hipotermia – Patofizjologia i mechanizm
Hipotermia definiowana jest jako obniżenie temperatury głębokiej ciała poniżej 35°C, z klasyfikacją obejmującą łagodną (32-35°C), umiarkowaną (28-32°C) oraz ciężką (<28°C) postać. Patofizjologia obejmuje zaburzenia termoregulacji z centralnym ośrodkiem w podwzgórzu, prowadzące do mechanizmów kompensacyjnych takich jak drżenie mięśniowe, termogeneza niedrżeniowa (szczególnie u noworodków), obwodowa wazokonstrykcja oraz zmiany behawioralne. Hipotermia wpływa na układ sercowo-naczyniowy (bradykardia, wydłużenie odstępów P-R i Q-T, pojawienie się fali J Osborna, ryzyko arytmii i migotania komór), ośrodkowy układ nerwowy (obniżenie świadomości, ataksja), układ oddechowy (spowolnienie oddechu, osłabienie odruchu kaszlowego), nerki (diureza zimna, ryzyko niewydolności) oraz hemostazę (dysfunkcja płytek, wydłużenie PT i aPTT). Metabolizm ulega znacznemu spowolnieniu (spadek zużycia tlenu o około 6% na każdy stopień poniżej 35°C), pojawia się hiperglikemia, hipokaliemia oraz insulinooporność. Hipotermia jest także czynnikiem ryzyka w sepsie i urazach, gdzie współistnieje z koagulopatią i kwasicą, zwiększając śmiertelność. W znieczuleniu ogólnym dochodzi do zaburzenia termoregulacji i spadku temperatury o 1-2°C, co sprzyja powikłaniom śródoperacyjnym.
afterdrop, bradykardia zatokowa, ciężka hipotermia, diureza zimna, drżenie mięśniowe, encefalopatia niedotlenieniowo-niedokrwienna, hipotermia pierwotna, hipotermia śródoperacyjna, hipotermia terapeutyczna, hipotermia wtórna, łagodna hipotermia, migotanie komór, odruch nurkowy, ośrodek termoregulacji, paradoksalne rozbieranie się, przewodzenie ciepła, śmiertelna triada, temperatura głęboka ciała, termoregulacja, umiarkowana hipotermia, utrata ciepła, wazokonstrykcja obwodowa, zaburzenia poznawcze, zatrzymanie krążenia - Leksykon chorób i schorzeń
Hipotermia – Etiologia i przyczyny
Hipotermia definiowana jest jako obniżenie temperatury ciała poniżej 35°C, wynikające z przewagi utraty ciepła nad jego produkcją. Wyróżnia się hipotermię pierwotną, spowodowaną bezpośrednią ekspozycją na zimno (np. przebywanie w niskich temperaturach, zanurzenie w zimnej wodzie, mokra odzież), oraz hipotermię wtórną, będącą konsekwencją zaburzeń metabolicznych, endokrynologicznych (np. niedoczynność tarczycy, hipoglikemia), neurologicznych (np. urazy OUN, stwardnienie rozsiane) czy jatrogennej (np. infuzje zimnych płynów, znieczulenie). Utrata ciepła zachodzi głównie przez promieniowanie, przewodzenie, konwekcję i parowanie, z czego zanurzenie w zimnej wodzie może powodować utratę ciepła nawet 25-krotnie szybciej niż ekspozycja na zimne powietrze. Alkohol i niektóre leki (psychotropowe, przeciwbólowe, uspokajające, beta-blokery) zwiększają ryzyko hipotermii poprzez wazodylatację, upośledzenie drżenia i zaburzenia osądu.
benzodiazepina, beta-bloker, choroba endokrynologiczna, choroba Parkinsona, choroba zakaźna, ekspozycja środowiskowa, erytrodermia, fenotiazyna, hipoglikemia, hipopituitaryzm, hipotermia, hipotermia pierwotna, hipotermia terapeutyczna, hipotermia wtórna, krwawienie śródczaszkowe, kwasica ketonowa, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, narkotyczny lek przeciwbólowy, przewodzenie ciepła, sepsa, stwardnienie rozsiane, uraz rdzenia kręgowego, utrata ciepła, wazodylatacja, zaburzenia termoregulacji, zanurzenie w zimnej wodzie, znieczulenie ogólne, znieczulenie regionalne - Leksykon chorób i schorzeń
Hipotermia – Epidemiologia
Hipotermia, definiowana jako temperatura ciała poniżej 35°C, stanowi poważny problem zdrowotny z wysoką śmiertelnością sięgającą około 50% w umiarkowanych i ciężkich przypadkach, nawet przy optymalnej opiece szpitalnej. W USA rocznie odnotowuje się średnio 1301 zgonów związanych z nadmiernym narażeniem na zimno, z najwyższymi wskaźnikami w stanach takich jak Alaska i Montana. Hipotermia dotyka szczególnie osoby starsze (≥65 lat), które stanowią około 50% zgonów, z wskaźnikami śmiertelności 15,5 na milion dla wieku 75-84 lat i 39,6 na milion dla ≥85 lat. Mężczyźni odpowiadają za 65-72% zgonów, a ryzyko jest 10-krotnie wyższe w grupie wiekowej 30-49 lat. Wskaźniki śmiertelności są wyższe na obszarach wiejskich (0,93 na 100 000 u mężczyzn) niż miejskich (0,29 na 100 000 u mężczyzn). Noworodki i niemowlęta są szczególnie narażone ze względu na dużą powierzchnię ciała, co w Nowej Zelandii odpowiada za 72,6% hospitalizacji domowych z powodu hipotermii. Czynniki ryzyka obejmują alkoholizm, choroby psychiczne, bezdomność oraz choroby współistniejące, a także zatrucie substancjami i izolację społeczną.