kortykoliberyna

Hiponatremia, definiowana jako stężenie sodu w surowicy <135 mmol/l, jest najczęstszym zaburzeniem elektrolitowym u hospitalizowanych pacjentów i wiąże się ze zwiększoną śmiertelnością, zwłaszcza przy ostrym lub ciężkim przebiegu. Patogeneza hiponatremii opiera się na zaburzeniach gospodarki wodnej, gdzie dochodzi do względnego nadmiaru wody względem sodu. Kluczową rolę odgrywa wazopresyna (ADH), której nieprawidłowa sekrecja lub zwiększona wrażliwość receptorów V2 w kanalikach zbiorczych nerek prowadzi do nadmiernej retencji wody i rozcieńczenia sodu. Najczęstszą przyczyną hiponatremii euwolmicznej jest zespół nieadekwatnego wydzielania ADH (SIADH), charakteryzujący się niekontrolowanym wydzielaniem ADH niezależnie od osmolalności osocza. Inne formy hiponatremii obejmują hipowolemiczną (utrata sodu przewyższa utratę wody) oraz hiperwolemiczną (wzrost zarówno sodu, jak i wody, ale z przewagą wody), typową dla niewydolności serca, marskości wątroby czy zespołu nerczycowego. Warto podkreślić, że prawidłowa osmolalność osocza mieści się w zakresie 275-290 mOsm/kg, a nerki mogą wydalić do 15-20 litrów wolnej wody dziennie, co jest kluczowe dla utrzymania homeostazy wodno-elektrolitowej.