zaburzenie metabolizmu wapnia

Zaburzenia metabolizmu wapnia obejmują stany chorobowe związane z nieprawidłowym poziomem wapnia w organizmie, które mogą manifestować się jako hiperkalcemia (podwyższony poziom wapnia we krwi) lub hipokalcemia (obniżony poziom wapnia we krwi). Homeostaza wapniowa jest kluczowa dla prawidłowego funkcjonowania układu kostnego, nerwowego, mięśniowego oraz sercowo-naczyniowego.

Hiperkalcemia najczęściej występuje w przebiegu pierwotnej nadczynności przytarczyc, nowotworów (zwłaszcza przerzutów do kości), przedawkowania witaminy D, sarkoidozy czy długotrwałego unieruchomienia. Manifestuje się osłabieniem mięśniowym, zaparciami, poliurią, polidypsją, zmianami neuropsychiatrycznymi oraz zaburzeniami rytmu serca. W ciężkich przypadkach może prowadzić do przełomu hiperkalcemicznego.

Hipokalcemia może wynikać z niedoboru parathormonu (PTH), niedostatecznej podaży lub wchłaniania wapnia, niedoboru witaminy D, przewlekłej choroby nerek czy zespołu głodnych kości. Objawia się tężyczką, parestezjami, skurczami mięśni, drgawkami, zaburzeniami rytmu serca oraz wydłużeniem odstępu QT w EKG. W diagnostyce kluczowe jest oznaczenie stężenia wapnia całkowitego i zjonizowanego, PTH, witaminy D oraz funkcji nerek.

Leczenie zaburzeń metabolizmu wapnia jest ukierunkowane na przyczynę. W przypadku hiperkalcemii stosuje się nawodnienie, diuretyki pętlowe, bisfosfoniany, kalcytoninę czy glikokortykosteroidy. Hipokalcemia wymaga suplementacji preparatami wapnia i witaminy D, a w stanach ostrych – dożylnego podania soli wapnia. Kluczowe jest monitorowanie stężenia wapnia oraz parametrów funkcji nerek podczas terapii.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl