Borrelia garinii
Borrelia garinii to jeden z gatunków bakterii z rodzaju Borrelia, należących do krętków, odpowiedzialnych za wywoływanie boreliozy (choroby z Lyme) w Europie i Azji. Jest to gram-ujemna bakteria przenoszona przez kleszcze z rodzaju Ixodes, głównie I. ricinus w Europie. B. garinii jest jednym z kilku genogatunków kompleksu Borrelia burgdorferi sensu lato, które mogą powodować boreliozę u ludzi.
Zakażenie Borrelia garinii charakteryzuje się szczególnym tropizmem do układu nerwowego, przez co często prowadzi do rozwoju neuroboreliozy – formy choroby z dominującymi objawami neurologicznymi. Pacjenci zakażeni tym gatunkiem mogą prezentować objawy takie jak zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie nerwu twarzowego, radikulopatia czy przewlekłe zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego.
Diagnostyka zakażenia B. garinii obejmuje dwustopniowy protokół serologiczny: test ELISA, a następnie Western blot, które wykrywają przeciwciała przeciwko antygenom bakterii. W przypadku neuroboreliozy istotne znaczenie ma badanie płynu mózgowo-rdzeniowego. Leczenie zakażeń wywołanych przez B. garinii polega na antybiotykoterapii, najczęściej z zastosowaniem doksycykliny, amoksycyliny, ceftriaksonu lub cefotaksymu, w zależności od stadium choroby i zajętych organów.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Borelioza – Objawy
Borelioza, wywoływana przez bakterie z rodzaju Borrelia i przenoszona przez kleszcze, przebiega zwykle w trzech stadiach: wczesnej lokalnej, wczesnej rozsianej oraz późnej rozsianej boreliozy. Wczesne stadium charakteryzuje się pojawieniem się rumienia wędrującego (erythema migrans) u 70-80% pacjentów, zwykle w ciągu 3-30 dni od ukąszenia, o średnicy do 30 cm, często z centralnym przejaśnieniem („tarcza strzelnicza”). Towarzyszą mu objawy grypopodobne, takie jak gorączka, bóle głowy, zmęczenie, bóle mięśniowo-stawowe oraz powiększenie węzłów chłonnych. W stadium wczesnej rozsianej boreliozy, pojawiającej się od kilku dni do tygodni po zakażeniu, obserwuje się rozsiane rumienie, porażenie nerwu twarzowego (porażenie Bella), boreliozowe zapalenie mięśnia sercowego (4-10% przypadków) z zaburzeniami przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, a także objawy neurologiczne, takie jak aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Późna rozsiana borelioza, rozwijająca się miesiące do lat po zakażeniu, manifestuje się przewlekłym zapaleniem stawów (około 60% nieleczonych pacjentów, głównie stawy kolanowe), encefalopatią, neuropatią obwodową oraz w Europie acrodermatitis chronica atrophicans. Zespół poboreliozowy (PTLDS) dotyczy 5-20% leczonych pacjentów i objawia się przewlekłym zmęczeniem, bólami mięśniowo-stawowymi oraz zaburzeniami poznawczymi i nastroju.
acrodermatitis chronica atrophicans, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, blok serca, borelioza, Borrelia, Borrelia afzelii, Borrelia burgdorferi, Borrelia garinii, choroba z Lyme, encefalopatia, erythema migrans, fibromialgia, Lyme carditis, mononeuritis multiplex, neuroborelioza, neuropatia obwodowa, polineuropatia, porażenie Bella, porażenie nerwu twarzowego, post-treatment Lyme disease syndrome, POTS, przewlekły zespół zmęczenia, radikulopatia, rumień wędrujący, zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego, zapalenie nerwów wzrokowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie stawów, zespół poboreliozowy, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej - Leksykon chorób i schorzeń
Borelioza – Etiologia i przyczyny
Borelioza, wywoływana przez bakterie Borrelia burgdorferi sensu lato, jest chorobą przenoszoną przez kleszcze z rodzaju Ixodes, zróżnicowaną geograficznie pod względem dominujących gatunków Borrelia i kleszczy wektorów. W USA dominuje Borrelia burgdorferi sensu stricto oraz Borrelia mayonii, natomiast w Europie i Azji występują dodatkowo Borrelia afzelii, garinii, spielmanii i lusitaniae. Gatunki te różnią się tropizmem tkankowym, co determinuje odmienne manifestacje kliniczne, np. Borrelia burgdorferi sensu stricto predysponuje do zapalenia stawów, Borrelia garinii do neuroboreliozy, a Borrelia afzelii do przewlekłego zanikowego zapalenia skóry. Transmisja bakterii następuje zwykle po 24-48 godzinach przyczepienia się zakażonego kleszcza, który nabywa patogen podczas żerowania na małych ssakach i ptakach – głównych rezerwuarach. Patogeneza obejmuje migrację bakterii przez tkanki, unikanie odpowiedzi immunologicznej oraz modulację ekspresji genów, co utrudnia diagnostykę i leczenie.
acrodermatitis chronica atrophicans, błona maziowa stawu, borelioza, Borrelia, Borrelia afzelii, Borrelia burgdorferi sensu lato, Borrelia burgdorferi sensu stricto, Borrelia garinii, choroba z Lyme, erythema migrans, fibromialgia, kleszcz pospolity, korzenie nerwowe, neuropatia, post-treatment Lyme disease syndrome, rezerwuar bakterii, rumień wędrujący, transmisja wertykalna, tropizm tkankowy, układ nerwowy, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie stawów, zespół poboreliozowy, zespół przewlekłego zmęczenia