mięsień przywodziciel
Mięsień przywodziciel (łac. musculus adductor) to grupa mięśni kończyny dolnej, która odpowiada za przywodzenie kończyny do linii środkowej ciała. W skład tej grupy wchodzą: mięsień przywodziciel wielki, mięsień przywodziciel długi, mięsień przywodziciel krótki, mięsień grzebieniowy oraz mięsień smukły.
Mięśnie przywodziciele są unerwione głównie przez nerw zasłonowy (L2-L4), z wyjątkiem części mięśnia przywodziciela wielkiego, która jest unerwiona przez nerw kulszowy. Ich główną funkcją jest przywodzenie uda, a niektóre z nich dodatkowo uczestniczą w zginaniu lub prostowaniu stawu biodrowego oraz rotacji uda.
Osłabienie mięśni przywodzicieli może prowadzić do niestabilności miednicy i zaburzeń chodu. Nadmierne napięcie tych mięśni jest częstą przyczyną bólu pachwinowego, szczególnie u sportowców. Diagnostyka obejmuje ocenę siły przywodzenia przeciwko oporowi oraz specjalistyczne badania obrazowe, takie jak USG czy MRI, które pozwalają uwidocznić ewentualne uszkodzenia tych struktur.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dysport 300 jednostek kompleksu neurotoksyny Clostridium botulinum typu A/fiolkę
Produkt leczniczy Dysport zawiera neurotoksynę Clostridium botulinum typu A, z jednostkami specyficznymi dla tego preparatu, które nie są wymienne z innymi produktami botulinowymi. Preparat powinien być stosowany wyłącznie przez lekarzy z odpowiednim przeszkoleniem, z zachowaniem aseptyki (np. dezynfekcja korka alkoholem, stosowanie igieł 23 lub 25 G). Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania, masy ciała, lokalizacji i nasilenia spastyczności oraz odpowiedzi pacjenta. Maksymalne dawki dla kończyn dolnych wynoszą do 15 j./kg mc. na jedną kończynę lub 30 j./kg mc. na obie, nie przekraczając 1000 j. Całkowita dawka dla kończyn górnych to do 16 j./kg mc. na jedną kończynę lub 21 j./kg mc. na obie, z limitem 840 j. Zalecane jest stosowanie technik wspomagających lokalizację mięśni (EMG, elektrostymulacja, USG). Powtórne iniekcje wykonuje się po osłabieniu efektu, nie wcześniej niż po 12-16 tygodniach, z czasem działania sięgającym nawet 28-34 tygodni.
cewnikowanie przerywane, elektromiografia, elektrostymulacja, kurczowy kręcz szyi, mięsień brzuchaty łydki, mięsień czworoboczny, mięsień dwugłowy ramienia, mięsień dźwigacz łopatki, mięsień dźwigacz powieki górnej, mięsień kulszowo-goleniowy, mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, mięsień nawrotny obły, mięsień piszczelowy tylny, mięsień płaszczkowaty, mięsień płatowaty głowy, mięsień przywodziciel, mięsień ramienny, mięsień trójgłowy ramienia, mięsień zginacz głęboki palców, mięsień zginacz łokciowy nadgarstka, mięsień zginacz powierzchowny palców, mięsień zginacz promieniowy nadgarstka, mózgowe porażenie dziecięce, neurogenna nadreaktywność wypieracza, neurotoksyna Clostridium botulinum typu A, nietrzymanie moczu, obustronny kurcz powiek, opadanie powieki, połowiczy kurcz twarzy, spastyczność ogniskowa, technika ultrasonograficzna, toksyna botulinowa - Leksykon substancji czynnych
Neurotoksyna Clostridium botulinum typ A – Dawkowanie i sposób podawania
Neurotoksyna Clostridium botulinum typu A jest stosowana w leczeniu różnych schorzeń neurologicznych i mięśniowych, w tym spastyczności kończyn, kurczu szyi, łagodnego kurczu powiek (BEB), połowiczego kurczu twarzy, nadmiernej potliwości pach oraz nietrzymania moczu z powodu neurogennej nadreaktywności wypieracza. Dawkowanie jest ściśle indywidualizowane, zależne od masy ciała pacjenta, lokalizacji i nasilenia objawów oraz odpowiedzi na wcześniejsze leczenie. Maksymalne dawki różnią się w zależności od wskazania i miejsca podania, np. w leczeniu spastyczności kończyn dolnych maksymalna dawka wynosi do 15 j./kg na jedną kończynę, a całkowita dawka nie powinna przekraczać 1000 jednostek lub 30 j./kg masy ciała. W leczeniu kurczu szyi zalecana dawka początkowa to 500 jednostek, z maksymalną dawką 1000 jednostek, podawana do 2-3 mięśni szyi. W terapii BEB stosuje się dawki od 40 do 120 jednostek na oko, a w leczeniu nadmiernej potliwości pach dawka wynosi 100-200 jednostek na dół pachowy. Preparat rekonstytuuje się w 0,9% roztworze chlorku sodu, a objętość iniekcji nie powinna przekraczać 0,5-1 ml na jedno miejsce podania, w zależności od wskazania.
badanie elektromiograficzne, cewnikowanie przerywane, elektromiografia, elektrostymulacja, heparyna drobnocząsteczkowa, iniekcja podskórna, kurcz powiek, kurczowy kręcz szyi, lek przeciwzakrzepowy, mięsień brzuchaty łydki, mięsień czworoboczny, mięsień dwugłowy ramienia, mięsień dźwigacz łopatki, mięsień dźwigacz powieki górnej, mięsień kulszowo-goleniowy, mięsień mostkowo-obojczykowo-sutkowy, mięsień nawrotny czworoboczny, mięsień nawrotny obły, mięsień okrężny, mięsień piszczelowy tylny, mięsień płaszczkowaty, mięsień płatowaty głowy, mięsień przywodziciel, mięsień przywodziciel stawu biodrowego, mięsień ramienny, mięsień trójgłowy ramienia, mięsień wypieracz, mięsień zginacz głęboki palców, mięsień zginacz łokciowy nadgarstka, mięsień zginacz powierzchowny palców, mięsień zginacz promieniowy nadgarstka, mózgowe porażenie dziecięce, nadmierna potliwość pach, neurogenna nadreaktywność wypieracza, neurotoksyna Clostridium botulinum typ A, opadanie powieki, połowiczy kurcz twarzy, rekonstytucja produktu leczniczego, roztwór chlorku sodu, spastyczność ogniskowa kończyn dolnych, środek znieczulający, technika ultrasonograficzna, test jodowo-skrobiowy, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie śródskórne, żel nawilżający, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne