afazja semantyczna

Afazja semantyczna, znana również jako afazja Wernickego, jest jednym z typów afazji płynnej, charakteryzująca się zaburzeniami rozumienia mowy przy zachowanej płynności wypowiedzi. Pacjenci z tym schorzeniem mają trudności z przypisywaniem znaczenia słowom i zdaniom, co prowadzi do problemów w interpretacji usłyszanych komunikatów oraz formułowaniu sensownych wypowiedzi.

W obrazie klinicznym afazji semantycznej dominuje mowa płynna, często z prawidłową intonacją i prozodią, jednak zawierająca liczne parafazje semantyczne (zastępowanie słów innymi o podobnym znaczeniu) i neologizmy. Charakterystyczne jest zjawisko „pustej mowy” – wypowiedzi pacjentów są długie, lecz ubogie w treść. Chorzy często nie są świadomi swoich deficytów językowych, co określa się jako anosognozję.

Patofizjologicznie afazja semantyczna związana jest z uszkodzeniem tylnej części górnego zakrętu skroniowego lewej półkuli mózgu (obszar Wernickego). Najczęstszymi przyczynami są udary niedokrwienne lub krwotoczne, urazy czaszkowo-mózgowe, guzy mózgu oraz choroby neurodegeneracyjne. Diagnostyka obejmuje badanie neurologiczne, testy neuropsychologiczne oraz badania obrazowe (MRI, CT).

Leczenie afazji semantycznej wymaga kompleksowej terapii logopedycznej, która powinna być rozpoczęta jak najwcześniej. Wykorzystuje się metody kompensacyjne oraz restytuujące, dobierane indywidualnie do potrzeb pacjenta. Rokowanie zależy od rozległości uszkodzenia mózgu, wieku pacjenta oraz czasu rozpoczęcia rehabilitacji. Wczesna i intensywna terapia logopedyczna może prowadzić do znacznej poprawy funkcji językowych.