leki wziewne
Leki wziewne to grupa preparatów farmaceutycznych podawanych drogą inhalacyjną bezpośrednio do układu oddechowego. Dzięki takiemu sposobowi aplikacji substancja czynna dociera bezpośrednio do miejsca działania (płuc i oskrzeli), co pozwala na stosowanie mniejszych dawek leku przy jednoczesnym ograniczeniu działań ogólnoustrojowych.
W praktyce klinicznej leki wziewne są podstawą leczenia chorób obturacyjnych układu oddechowego, takich jak astma oskrzelowa i przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP). Główne grupy leków stosowanych inhalacyjnie to: beta2-mimetyki (krótko- i długodziałające), glikokortykosteroidy wziewne (GKSw), leki antycholinergiczne oraz kombinacje tych substancji.
Skuteczność terapii lekami wziewnymi zależy w dużym stopniu od prawidłowej techniki inhalacji, która powinna być regularnie weryfikowana przez personel medyczny. Dostępne urządzenia do podawania leków wziewnych obejmują inhalatory ciśnieniowe (pMDI), inhalatory proszkowe (DPI), nebulizatory oraz nowsze systemy jak inhalatory aktywowane wdechem czy soft mist inhalers.
Właściwy dobór urządzenia inhalacyjnego powinien uwzględniać indywidualne potrzeby i możliwości pacjenta, w tym jego zdolności koordynacyjne, siłę wdechu oraz preferencje. Szczególną uwagę należy zwrócić na edukację pacjenta w zakresie prawidłowej techniki inhalacji, co może znacząco wpłynąć na skuteczność terapii i poprawę kontroli choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Seretide 250 (250 mcg + 25 mcg)/dawkę inh.
Seretide to aerozol inhalacyjny w zawiesinie, zawierający dwie substancje czynne: salmeterol (w formie salmeterolu ksynafonianu) oraz flutykazon propionian, dostępny w trzech dawkach: Seretide 50, 125 i 250. Każda dawka różni się zawartością flutykazonu propionianu, przy czym dawka odmierzona i dawka dostarczona różnią się istotnie klinicznie – np. Seretide 50 zawiera 25 μg salmeterolu i 50 μg flutykazonu odmierzonych, a dawka dostarczona to odpowiednio 21 μg i 44 μg. Substancje czynne są mikronizowane, co zapewnia optymalne właściwości aerodynamiczne i efektywne dotarcie do dróg oddechowych. Propelentem jest 1,1,1,2-tetrafluoroetan (HFA 134a), nowoczesny gaz nośny nie niszczący warstwy ozonowej.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Theospirex 20 mg/ml
Theospirex, zawierający teofilinę w stężeniu 20 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań i infuzji dożylnych, jest wskazany w leczeniu ostrych i ciężkich skurczów oskrzeli w przebiegu przewlekłych chorób dróg oddechowych, takich jak astma oskrzelowa (zwłaszcza w zaostrzeniach wymagających natychmiastowej interwencji), stan astmatyczny oraz ciężkie zaostrzenia POChP. Preparat stosuje się wyłącznie drogą parenteralną w warunkach szpitalnych lub ambulatoryjnych, gdzie możliwe jest monitorowanie stanu pacjenta. Ze względu na zawartość sodu (1,19 mmol/ampułka 10 ml, co odpowiada 27,31 mg sodu), należy zachować ostrożność u pacjentów na diecie niskosodowej. Teofilina działa poprzez hamowanie fosfodiesterazy i wzrost stężenia cAMP w mięśniach gładkich oskrzeli, co prowadzi do ich rozszerzenia.
astma oskrzelowa, cAMP, droga parenteralna, działanie chronotropowe, działanie inotropowe, glikokortykosteroidy systemowe, hamowanie fosfodiesterazy, hipoksemia, leki przeciwcholinergiczne, leki wziewne, mięśnie gładkie dróg oddechowych, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, parametry wentylacyjne, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, SABA, skurcz oskrzeli, stan astmatyczny, teofilina, Theospirex, tlenoterapia, zaostrzenie choroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Duexon (25 mcg + 250 mcg)/dawkę odmierzoną
Duexon to lek wziewny w postaci aerozolu inhalacyjnego, zawiesiny, dostępny w trzech dawkach: 25 µg salmeterolu ksynafonianu + 50 µg, 125 µg lub 250 µg flutykazonu propionianu na dawkę odmierzoną. Dawka dostarczona podczas inhalacji wynosi odpowiednio 21 µg salmeterolu oraz 44 µg, 110 µg lub 220 µg flutykazonu. Substancją nośną jest gaz norfluran (HFA 134a). Produkt jest pakowany w aluminiowy inhalator z zaworem dozującym i ustnikiem z polipropylenu, zawierający 120 dawek. Preparat należy przechowywać w temperaturze poniżej 25°C, unikać ekspozycji na temperatury powyżej 50°C oraz bezpośredniego światła słonecznego, a także nie dziurawić ani nie palić pojemnika.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Cisatracurium Kabi 2 mg/ml
Cisatrakurium, jako niedepolaryzujący środek zwiotczający mięśnie, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego siłę i czas działania. Leki nasilające efekt blokady nerwowo-mięśniowej to m.in. wziewne anestetyki (enfluran, izofluran, halotan), ketamina, inne niedepolaryzujące środki zwiotczające, aminoglikozydy, polimyksyny, tetracykliny, linkomycyna, klindamycyna, beta-adrenolityki (propranolol), blokery kanałów wapniowych, lidokaina, prokainamid, chinidyna, diuretyki (furosemid, tiazydy, mannitol, acetazolamid), sole magnezu i litu oraz leki blokujące zwoje nerwowe (trimetafan, heksametonium). Szczególnie istotne jest, że jednoczesne podanie suksametonium może prowadzić do przedłużonego i złożonego bloku nerwowo-mięśniowego, trudnego do odwrócenia antagonistami acetylocholinoesterazy. Warto podkreślić, że wcześniejsze podanie suksametonium nie wpływa na czas trwania bloku wywołanego cisatrakurium ani na szybkość infuzji.
alkoholizm przewlekły, analgetyk opioidowy, antagonista acetylocholinoesterazy, antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotyki linkozamidowe, beta-adrenolityk, chlorpromazyna, choroba Alzheimera, choroba nerwowo-mięśniowa, cisatrakurium, diuretyk, diuretyk pętlowy, diuretyki, donepezyl, etanol, farmakokinetyka i farmakodynamika, fenytoina, inhibitor acetylocholinoesterazy, karbamazepina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwreumatyczny, lek znieczulający, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwreumatyczne, leki wziewne, lit, magnez, miastenia, niedepolaryzacyjny blok nerwowo-mięśniowy, ośrodkowy układ nerwowy, środek znieczulający, steroid, suksametonium, zespół miasteniczny