freezing

Freezing, w kontekście medycznym, odnosi się najczęściej do objawu występującego u pacjentów z chorobą Parkinsona, znanego również jako „zastyganie w bezruchu” (freezing of gait – FOG). Jest to nagłe, krótkotrwałe zatrzymanie ruchu, które uniemożliwia pacjentowi kontynuowanie chodu pomimo intencji poruszania się. Zjawisko to występuje zwykle podczas rozpoczynania chodu, przy zmianie kierunku, przechodzeniu przez wąskie przejścia lub w sytuacjach stresowych.

Patofizjologia freezingu wiąże się z dysfunkcją jąder podstawy mózgu i ich połączeń z korą czołową. Deficyty w przekaźnictwie dopaminergicznym wpływają na automatyczne wykonywanie sekwencji ruchowych. U pacjentów z tym objawem obserwuje się zaburzenia koordynacji między planowaniem ruchu a jego wykonaniem, co prowadzi do nieprawidłowości w inicjacji i kontynuacji chodu.

Diagnostyka freezingu opiera się głównie na obserwacji klinicznej oraz zastosowaniu specjalistycznych kwestionariuszy (np. Freezing of Gait Questionnaire). Leczenie obejmuje optymalizację terapii dopaminergicznej, fizjoterapię z elementami treningu chodu oraz stosowanie wskazówek zewnętrznych (wzrokowych, słuchowych). W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne rozważa się głęboką stymulację mózgu (DBS).