metabolizm tolterodyny
Tolterodyna jest lekiem antycholinergicznym stosowanym w leczeniu nadreaktywnego pęcherza moczowego (OAB). Jej metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymów cytochromu P450, szczególnie izoformy CYP2D6. U osób z normalną aktywnością CYP2D6 (tzw. szybkich metabolizerów) tolterodyna jest przekształcana do aktywnego metabolitu 5-hydroksymetyltolterodyny (5-HMT), który wykazuje działanie farmakologiczne podobne do związku macierzystego.
U pacjentów będących wolnymi metabolizerami CYP2D6 (ok. 7% populacji kaukaskiej) lub podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów CYP2D6, metabolizm tolterodyny przebiega alternatywną drogą z udziałem CYP3A4, prowadząc do powstania N-dealkilowanej tolterodyny oraz innych metabolitów. Ta różnica w szlakach metabolicznych ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ wpływa na stężenie aktywnych związków w osoczu oraz potencjalne interakcje lekowe.
Okres półtrwania tolterodyny wynosi 2-3 godziny u szybkich metabolizerów i 7-10 godzin u wolnych metabolizerów. Metabolity są wydalane głównie przez nerki (77% dawki), a mniejsza część (17%) z kałem. Znajomość metabolizmu tolterodyny jest kluczowa przy stosowaniu jej u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz przy jednoczesnym podawaniu innych leków metabolizowanych przez CYP2D6 lub CYP3A4.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Tolterodyna, dostępna w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 2 mg i 4 mg, jest selektywnym antagonistą receptorów muskarynowych, wykazującym preferencyjne działanie na pęcherz moczowy. Metabolizm leku prowadzi do powstania aktywnego metabolitu 5-hydroksymetylowego, który u pacjentów intensywnie metabolizujących istotnie przyczynia się do efektu terapeutycznego. W badaniu klinicznym III fazy, po 12 tygodniach terapii tolterodyną 4 mg raz na dobę, zaobserwowano istotne statystycznie zmniejszenie liczby epizodów nietrzymania moczu o 11,8 (54%) w porównaniu do 6,9 (28%) w grupie placebo (p < 0,001). Dodatkowo, zmniejszono częstość mikcji o 1,8 (13%) vs. 1,2 (8%) (p = 0,005) oraz zwiększono objętość moczu oddawanego podczas mikcji o 34 ml (27%) vs. 14 ml (12%) (p < 0,001). Subiektywna poprawa objawów pęcherza została zgłoszona przez 23,8% pacjentów leczonych tolterodyną, w porównaniu do 15,7% w grupie placebo.
antagonista receptora muskarynowego, badanie urodynamiczne, choroba sercowo-naczyniowa, Cmax, częstomocz, elektrokardiogram, intensywnie metabolizujący, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek spazmolityczny urologiczny, metabolizm tolterodyny, mikcja, model farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, nagłe parcie na mocz, nietrzymanie moczu, odstęp QT, odstęp QTcF, pęcherz moczowy, pochodna 5-hydroksymetylo, receptor muskarynowy, stężenie maksymalne, tolterodyny winian, wolno metabolizujący -
Leksykon leków
Tolterodyna, będąca antagonistą receptorów muskarynowych o selektywnym działaniu na pęcherz moczowy, wykazuje skuteczność w leczeniu zaburzeń funkcji pęcherza, zwłaszcza w redukcji częstości mikcji i epizodów nietrzymania moczu. W badaniach klinicznych z dawką 2 mg podawaną dwa razy na dobę, po 4 i 12 tygodniach terapii, odnotowano istotne statystycznie zmniejszenie częstości oddawania moczu o 14-20%, redukcję epizodów nietrzymania moczu o 26-47% oraz wzrost średniej objętości mikcji o 6-22%. Efekt terapeutyczny pojawia się już po 4 tygodniach stosowania, a metabolit 5-hydroksymetylowy tolterodyny przyczynia się do utrzymania działania u pacjentów z szybkim metabolizmem. W badaniach urodynamicznych lek wykazał przewagę u pacjentów z postacią ruchową naglącego parcia na mocz, natomiast u pacjentów z postacią czuciową nie stwierdzono istotnej różnicy względem placebo.
antagonista receptora muskarynowego, badanie EKG, badanie urodynamiczne, choroba sercowo-naczyniowa, częstomocz, częstość mikcji, enzym CYP2D6, epizod nietrzymania moczu, intensywny metabolizm, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwcholinergiczny, metabolizm tolterodyny, naglące parcie na mocz, nietrzymanie moczu, odstęp QT, pęcherz moczowy, pochodna 5-hydroksymetylowa, selektywność tkankowa, ślinianki, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, tolterodyna, wolny metabolizm, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia funkcji pęcherza moczowego -
Leksykon leków
Tolterodyna, substancja czynna leku Ranolteril, ulega metabolizmowi głównie przez enzym CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z silnymi inhibitorami tego enzymu, takimi jak erytromycyna, klarytromycyna, ketokonazol, itrakonazol oraz inhibitory proteazy HIV. Współistnienie tych leków może prowadzić do zwiększenia stężenia tolterodyny w surowicy, szczególnie u pacjentów z fenotypem słabego metabolizmu CYP2D6, co zwiększa ryzyko toksyczności. Z kolei fluoksetyna, silny inhibitor CYP2D6, nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z tolterodyną ze względu na równoważną aktywność farmakologiczną metabolitu 5-hydroksymetylotolterodyny. Tolterodyna nie wpływa na metabolizm innych leków metabolizowanych przez CYP450 (CYP2D6, 2C19, 2C9, 3A4, 1A2), co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych z warfaryną i doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi etynyloestradiol i lewonorgestrel.
5-hydroksymetylotolterodyna, antagonista receptorów muskarynowych, antybiotyki makrolidowe, azole przeciwgrzybicze, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doustny środek antykoncepcyjny, fluoksetyna, hormonalne środki antykoncepcyjne, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kserostomia, lek prokinetyczny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwmuskarynowy, makrolidy, metabolizm CYP2D6, metabolizm tolterodyny, objawy cholinolityczne, prokinetyki, tolterodyna, warfaryna, zaburzenie perystaltyki, zaburzenie termoregulacji, zaburzenie widzenia, zakażenie HIV, zaparcie, zatrzymanie moczu
