intensywny metabolizm

Intensywny metabolizm odnosi się do wysokiego tempa przemian biochemicznych zachodzących w organizmie, podczas których substancje odżywcze są przekształcane w energię i materiały budulcowe. Stan ten charakteryzuje się zwiększonym zużyciem tlenu, przyspieszonym tempem procesów anabolicznych i katabolicznych oraz podwyższonym zapotrzebowaniem na substraty energetyczne.

W warunkach intensywnego metabolizmu obserwuje się zwiększoną aktywność enzymów uczestniczących w szlakach metabolicznych, wyższe zużycie ATP oraz nasiloną produkcję ciepła. Zjawisko to występuje fizjologicznie podczas intensywnego wysiłku fizycznego, w okresie wzrostu i rozwoju organizmu, a także w niektórych stanach patologicznych, jak nadczynność tarczycy, gorączka czy stany hiperdynamiczne.

Z klinicznego punktu widzenia, pacjenci z intensywnym metabolizmem mogą wymagać zwiększonej podaży kalorii, białka oraz mikroelementów. W diagnostyce istotne jest oznaczanie markerów metabolicznych, takich jak poziom hormonów tarczycy, spoczynkowa przemiana materii (RMR) oraz stosunek wydalania azotu do jego podaży. Optymalizacja leczenia obejmuje dostosowanie diety, farmakoterapię przyczynową oraz monitorowanie stanu odżywienia.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Risperidone Grindeks 1 mg

Rysperydon, metabolizowany głównie przez CYP2D6 do aktywnego 9-hydroksyrysperydonu, wykazuje całkowite wchłanianie po podaniu doustnym z dostępnością biologiczną 70% (CV=25%) i osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-2 godzin. Oba związki tworzą czynną frakcję przeciwpsychotyczną, której farmakokinetyka jest podobna niezależnie od fenotypu metabolizmu CYP2D6. Rysperydon wiąże się z białkami osocza w 90%, a 9-hydroksyrysperydon w 77%. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 L/kg. Okres półtrwania rysperydonu to około 3 godziny, natomiast całej czynnej frakcji przeciwpsychotycznej 24 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 1 dniu dla rysperydonu i 4-5 dniach dla metabolitu. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (70% dawki) i kałem (14%). W zakresie dawek terapeutycznych stężenie rysperydonu jest proporcjonalne do dawki, a obecność pokarmu nie wpływa na wchłanianie.
9-hydroksyrysperydon, albumina, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2D6, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dostępność biologiczna, faza eliminacji, intensywny metabolizm, klirens, kwaśna alfa-1-glikoproteina, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, polimorfizm genetyczny, populacja pediatryczna, przewód pokarmowy, rysperydon, słaby metabolizm, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, współczynnik zmienności, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orizon 3 mg

Rysperydon, substancja czynna leku Orizon, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (70%, CV=25%) oraz szybkim wchłanianiem z maksymalnym stężeniem w osoczu po 1-2 godzinach. Jego główny aktywny metabolit, 9-hydroksyrysperydon, wykazuje podobną aktywność farmakologiczną, a łączna czynna frakcja przeciwpsychotyczna osiąga stan stacjonarny po 4-5 dniach. Rysperydon wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych, a jego okres półtrwania wynosi około 3 godzin, natomiast 9-hydroksyrysperydonu i czynnej frakcji około 24 godzin, co umożliwia dawkowanie raz lub dwa razy na dobę. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP2D6, z istotnym wpływem polimorfizmu genetycznego, jednak łączna farmakokinetyka czynnej frakcji jest podobna u intensywnych i wolnych metabolizerów. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (70% dawki w moczu), a mniejsza część przez kał (14%).
9-hydroksyrysperydon, biodostępność doustna, całkowite wchłanianie, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, eliminacja leku, hydroksylacja, intensywny metabolizm, interakcja lekowa, izoenzym CYP 2D6, klirens leku, kumulacja leku, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, polimorfizm genetyczny, stan stacjonarny, umiarkowana niewydolność nerek, wolna frakcja leku, wolny metabolizm, zależność proporcjonalna do dawki
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ranolteril 2 mg

Tolterodyna, będąca antagonistą receptorów muskarynowych o selektywnym działaniu na pęcherz moczowy, wykazuje skuteczność w leczeniu zaburzeń funkcji pęcherza, zwłaszcza w redukcji częstości mikcji i epizodów nietrzymania moczu. W badaniach klinicznych z dawką 2 mg podawaną dwa razy na dobę, po 4 i 12 tygodniach terapii, odnotowano istotne statystycznie zmniejszenie częstości oddawania moczu o 14-20%, redukcję epizodów nietrzymania moczu o 26-47% oraz wzrost średniej objętości mikcji o 6-22%. Efekt terapeutyczny pojawia się już po 4 tygodniach stosowania, a metabolit 5-hydroksymetylowy tolterodyny przyczynia się do utrzymania działania u pacjentów z szybkim metabolizmem. W badaniach urodynamicznych lek wykazał przewagę u pacjentów z postacią ruchową naglącego parcia na mocz, natomiast u pacjentów z postacią czuciową nie stwierdzono istotnej różnicy względem placebo.
antagonista receptora muskarynowego, badanie EKG, badanie urodynamiczne, choroba sercowo-naczyniowa, częstomocz, częstość mikcji, enzym CYP2D6, epizod nietrzymania moczu, intensywny metabolizm, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwcholinergiczny, metabolizm tolterodyny, naglące parcie na mocz, nietrzymanie moczu, odstęp QT, pęcherz moczowy, pochodna 5-hydroksymetylowa, selektywność tkankowa, ślinianki, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, tolterodyna, wolny metabolizm, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia funkcji pęcherza moczowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sertagen 50 mg

Sertralina, substancja czynna leku Sertagen, charakteryzuje się farmakokinetyką umożliwiającą dawkowanie raz na dobę, z Tmax wynoszącym 4,5-8,4 godziny oraz okresem półtrwania około 26 godzin (zakres 22-36 godzin). Wchłanianie leku nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu, a około 98% sertraliny wiąże się z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem izoenzymów CYP3A4, CYP2C19 i CYP2B6, a główny metabolit – N-demetylosertralina – wykazuje dłuższy okres półtrwania (62-104 godziny). Sertralina i jej metabolity są wydalane z kałem i moczem, przy czym mniej niż 0,2% leku jest wydalane z moczem w formie niezmienionej. Farmakokinetyka sertraliny jest proporcjonalna do dawki w zakresie 50-200 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po około tygodniu stosowania.
AUC, biodostępność, Cmax, CYP2B6, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, desmetylosertralina, enzymy metabolizujące, farmakogenomika, farmakokinetyka proporcjonalna do dawki, farmakokinetyka sertraliny, intensywny metabolizm, klirens kreatyniny, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm sertraliny, N-demetylosertralina, niewydolność nerek, odpowiedź kliniczna, okres półtrwania, P-glikoproteina, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm genetyczny, Sertagen, słaby metabolizm, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, Tmax, uszkodzenie wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lanzul S 15 mg

Lanzoprazol, będący mieszaniną racemiczną dwóch aktywnych enancjomerów, jest prolekiem aktywowanym w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych żołądka. Ze względu na jego szybki rozkład w kwaśnym środowisku, podawany jest w formie powlekanych tabletek dojelitowych, co zabezpiecza substancję czynną przed degradacją. Biodostępność po podaniu doustnym wynosi 80-90%, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1,5-2 godzinach. Spożycie pokarmu zmniejsza biodostępność o około 50% i spowalnia wchłanianie. Lek wiąże się z białkami osocza w 97%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzym CYP2C19, z udziałem CYP3A4, a okres półtrwania wynosi 1-2 godziny. U osób starszych klirens jest zmniejszony, a okres półtrwania wydłużony o 50-100%, bez wzrostu maksymalnego stężenia. U dzieci dawki dostosowuje się do masy ciała lub powierzchni ciała, uzyskując ekspozycję porównywalną z dorosłymi, choć u niemowląt poniżej 2-3 miesięcy ekspozycja jest wyższa. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby ekspozycja na lek jest istotnie zwiększona, szczególnie przy umiarkowanej i ciężkiej niewydolności.
biodostępność, biotransformacja, CYP2C19, CYP3A4, dawka pojedyncza, dostępność biologiczna, działanie przeciwwydzielnicze, ekspozycja ogólnoustrojowa, homozygota, intensywny metabolizm, klirens leku, komórki okładzinowe, lanzoprazol, niewydolność narządu, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, peletka, polimorfizm genetyczny, produkt dojelitowy, sonda żołądkowa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Itrakonazol – Przeciwwskazania stosowania

Itrakonazol, szeroko stosowany lek przeciwgrzybiczy, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym sacharozę, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją cukrów. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca (CHF) lub objawami zaburzeń czynności komór serca, z wyjątkiem sytuacji zagrożenia życia. Ponadto, stosowanie itrakonazolu w ciąży jest zabronione, chyba że korzyści przewyższają ryzyko, ze względu na potencjalne działanie teratogenne; kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję podczas i po terapii, aż do wystąpienia krwawienia miesiączkowego.
alkaloid sporyszu, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cytochrom CYP3A4, grzybica układowa, inhibitor CYP2D6, inhibitor enzymu, inhibitor reduktazy HMG-CoA, intensywny metabolizm, interakcja lekowa, itrakonazol, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na substancję czynną, przewlekła białaczka limfocytowa, reakcja anafilaktyczna, słaby metabolizm, substancja przeciwgrzybicza, tachyarytmia komorowa, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności komór, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie grzybicze, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon substancji czynnych
Octan uliprystalu – Właściwości farmakokinetyczne

Octan uliprystalu, podawany doustnie w dawce 30 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 176 ± 89 ng/ml po około 1 godzinie (zakres 0,5-2 godziny). Pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu (AUC0-∞) wynosi 556 ± 260 ng·godz./ml. Spożycie leku z wysokotłuszczowym posiłkiem obniża Cmax o około 45%, wydłuża Tmax do około 3 godzin oraz zwiększa AUC0-∞ o 25%. Octan uliprystalu wykazuje ponad 98% wiązania z białkami osocza, głównie albuminami, alfa-1 kwaśnymi glikoproteinami oraz HDL, a także przenika do mleka kobiecego, gdzie jego wydzielanie zmniejsza się stopniowo w ciągu 120 godzin po podaniu. Substancja działa jako inhibitor transportera BCRP in vitro, jednak kliniczne znaczenie tej interakcji jest niskie, a octan uliprystalu nie jest substratem transporterów OATP1B1 i OATP1B3.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, cytochrom P450, inhibitor BCRP, intensywny metabolizm, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2A6, izoforma CYP3A4, klirens po podaniu doustnym, lipoproteiny o dużej gęstości, metabolit hydroksylowany, metabolit mono-odmetylowany, octan uliprystalu, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, transporter OATP1B1, transporter OATP1B3, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, właściwości lipofilowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Idarubicin Accord 20 mg/20 ml

Idarubicyna chlorowodorek wykazuje złożoną farmakokinetykę zależną od drogi podania, wieku pacjenta oraz populacji komórek. Po podaniu doustnym w dawkach 10-60 mg/m² u dorosłych, lek jest szybko absorbowany z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax 4-12,65 ng/ml) w ciągu 1-4 godzin, z podobnymi wartościami u dzieci. Istotne jest szybkie i znaczne gromadzenie się idarubicyny oraz jej aktywnego metabolitu idarubicynolu w komórkach jądrzastych krwi i szpiku, gdzie stężenia są ponad 100-krotnie wyższe niż w osoczu. Po podaniu dożylnym, idarubicyna ulega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie do idarubicynolu, który charakteryzuje się dłuższym okresem półtrwania (41-69 godzin w osoczu, około 72 godzin w komórkach) w porównaniu do leku macierzystego (okres półtrwania 13,9±5,9 godziny w osoczu, około 15 godzin w komórkach), co może wpływać na przedłużoną aktywność przeciwnowotworową.
aktywność przeciwnowotworowa, białaczka, dystrybucja tkankowa, faza eliminacji, idarubicyna chlorowodorek, idarubicynol, intensywny metabolizm, klirens ogólnoustrojowy, komórki jądrzaste krwi, kumulacja leku, metabolit aktywny, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, podanie dożylne, powinowactwo leku, stężenie idarubicyny, stężenie w osoczu, stężenie wewnątrzkomórkowe, wiązanie leku, wydalanie leku, wydalanie z żółcią
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clopidogrel Bluefish 75 mg

Klopidogrel w dawce 75 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie niezmienionego leku w osoczu około 2,2-2,5 ng/ml po 45 minutach. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przez izoenzymy CYP2C19, CYP1A2, CYP2B6 i CYP3A4, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu tiolowego odpowiedzialnego za hamowanie agregacji płytek. Okres półtrwania niezmienionego klopidogrelu wynosi około 6 godzin, a głównego nieaktywnego metabolitu 8 godzin. Eliminacja odbywa się w równym stopniu przez nerki (50%) i przewód pokarmowy (46%). Skuteczność leku jest silnie zależna od aktywności enzymu CYP2C19, co determinuje różnice w ekspozycji na aktywny metabolit i działaniu przeciwpłytkowym u pacjentów z różnym genotypem CYP2C19.
aktywny metabolit klopidogrelu, allel CYP2C19, biotransformacja, ciężka choroba nerek, ciężka choroba wątroby, CYP1A2, CYP2B6, CYP2C19, CYP3A4, działanie przeciwpłytkowe, farmakogenetyka, farmakokinetyka klopidogrelu, hamowanie agregacji płytek, hydroliza przez esterazy, inhibicja agregacji płytek, intensywny metabolizm, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, okres półtrwania, pochodna tiolowa klopidogrelu, polimorfizm genetyczny, receptory płytek krwi, słaby metabolizm, średni metabolizm, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Atomoksetyna Medice 25 mg

Atomoksetyna, klasyfikowana jako ośrodkowo działający sympatykomimetyk i selektywny inhibitor presynaptycznego transportera noradrenaliny (ATC: N06BA09), jest skutecznym lekiem w terapii ADHD u dzieci, młodzieży oraz dorosłych. Jej mechanizm działania opiera się na hamowaniu wychwytu zwrotnego noradrenaliny bez istotnego wpływu na transportery serotoniny i dopaminy, co podkreśla jej selektywność i brak właściwości psychostymulujących. Metabolizm atomoksetyny prowadzi do powstania dwóch głównych metabolitów: 4-hydroksyatomoksetyny (o minimalnym wpływie na transporter serotoniny) oraz N-desmetyloatomoksetyny (o znacznie mniejszej aktywności). W badaniach klinicznych potwierdzono statystycznie istotną skuteczność atomoksetyny w redukcji objawów ADHD, zarówno w krótkoterminowych (6-16 tygodni), jak i długoterminowych (do 12 miesięcy) badaniach kontrolowanych placebo, z poprawą ocen w skalach CAARS-Inv:SV, CGI-S oraz AAQoL. W badaniu porównawczym z metylofenidatem o przedłużonym uwalnianiu atomoksetyna wykazała mniejszą skuteczność, jednak pozostaje istotną opcją terapeutyczną, zwłaszcza u pacjentów z przeciwwskazaniami do leków stymulujących.
4-hydroksyatomoksetyna, ADHD, atomoksetyna, badanie kontrolowane placebo, choroba alkoholowa, CYP2D6, fobia społeczna, inhibitor transportera noradrenaliny, intensywny metabolizm, metoda ekstrapolacji ostatniej obserwacji, metylofenidat, N-desmetyloatomoksetyna, nośnik serotoniny, odstęp QT/QTc, receptor noradrenergiczny, skala CGI-S, skala oceny klinicznej, transporter noradrenaliny, transporter serotoniny, wolny metabolizm, zaburzenie lękowe społeczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clopidix 75 mg

Farmakokinetyka klopidogrelu (Clopidix) charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym dawki 75 mg, z osiągnięciem szczytowego stężenia niezmienionego leku w osoczu około 2,2-2,5 ng/ml po 45 minutach. Wchłanianie substancji czynnej wynosi co najmniej 50%. Klopidogrel wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98%), a jego główny nieczynny metabolit – 94%. Metabolizm wątrobowy zachodzi dwoma szlakami: hydrolizą do nieaktywnego kwasu karboksylowego (85% metabolitów) oraz szlakiem cytochromu P450, gdzie CYP2C19 odgrywa kluczową rolę w powstawaniu aktywnego metabolitu tiolowego odpowiedzialnego za nieodwracalne hamowanie agregacji płytek. Okres półtrwania klopidogrelu wynosi około 6 godzin, a metabolitu nieaktywnego – 8 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez mocz (50%) i kał (46%).
2-oksoklopidogrel, adenozynodifosforan, allel CYP2C19, allele CYP2C19, CYP2C19, cytochrom P450, czas krwawienia, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, działanie przeciwpłytkowe, eliminacja leku, hamowanie agregacji płytek, hydroliza, inhibicja agregacji płytek, intensywny metabolizm, klirens kreatyniny, klopidogrel, metabolit tiolowy, metabolizm wątrobowy, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, słaby metabolizm, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, szlak estrazy, udar mózgu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, znakowanie izotopowe
Leksykon substancji czynnych
Dekslanzoprazol – Właściwości farmakokinetyczne

Dekslanzoprazol, substancja czynna Dexilant, charakteryzuje się unikatowym profilem farmakokinetycznym dzięki technologii podwójnego opóźnionego uwalniania, co skutkuje dwoma szczytami stężenia w osoczu (pierwszy po 1-2 h, drugi po 4-5 h). Po podaniu doustnym dawek 30 mg i 60 mg Cmax osiąga się w 4-6 h, a wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki. Dekslanzoprazol wiąże się z białkami osocza w 96,1-98,8%, a pozorna objętość dystrybucji wynosi około 40,3 l. Metabolizm wątrobowy zachodzi głównie przez CYP2C19 (hydroksylacja) i CYP3A4 (utlenianie do sulfonu), z wyraźnym wpływem polimorfizmu CYP2C19 na ekspozycję leku i profil metabolitów. Okres półtrwania eliminacji wynosi 1-2 h, a klirens około 11,4-11,6 l/h. Farmakokinetyka jest niezależna od dawki i czasu podania, a kumulacja po podaniu raz na dobę jest minimalna. Dexilant może być podawany niezależnie od posiłków, które powodują wzrost Cmax (12-55%) i AUC (9-37%) bez istotnego wpływu na kontrolę pH żołądka.
5-hydroksy-dekslanzoprazol, cytochrom P450, dekslanzoprazol, ekspozycja ogólnoustrojowa, GERD, intensywny metabolizm, klirens, klirens osoczowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit sulfonowy, metabolizm wątrobowy, nieczynny metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, parametry farmakokinetyczne, pH żołądka, podwójne opóźnione uwalnianie, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm CYP2C19, słaby metabolizm, średni metabolizm, stan stacjonarny, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Binatta 250 mg

Tapentadol, dostępny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach od 25 mg do 250 mg (fosforan tapentadolu), charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3-6 godzinach. W zakresie dawek terapeutycznych obserwuje się proporcjonalną zależność dawka-AUC, a stan stacjonarny osiągany jest już drugiego dnia terapii. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (Vz 540 ± 98 l po podaniu dożylnym) oraz niski stopień wiązania z białkami osocza (~20%), co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm tapentadolu jest intensywny (97% ulega biotransformacji), głównie przez glukuronidację katalizowaną przez UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, z mniejszym udziałem sulfonacji i utleniania (CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6). Metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Wydalanie następuje głównie przez nerki (99%), z klirensem całkowitym 1530 ± 177 ml/min i okresem półtrwania 5-6 godzin po podaniu doustnym.
AUC, biodostępność bezwzględna, Cmax, cytochrom P450, dysfunkcja wątroby, fosforan tapentadolu, glukuronidacja, hydroksylacja, intensywny metabolizm, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylacja, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, reakcja utleniania, rozległa dystrybucja, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, sulfonowanie, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami osocza, współczynnik akumulacji, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Auroxetyn 25 mg

Atomoksetyna, substancja czynna leku Auroxetyn (kapsułki 10 mg, 18 mg, 25 mg, 40 mg), została poddana kompleksowym badaniom przedklinicznym obejmującym ocenę farmakologicznego bezpieczeństwa, toksyczności po wielokrotnym podaniu, potencjału genotoksycznego, karcynogennego oraz wpływu na rozród i rozwój. W badaniach tych nie wykazano istotnych zagrożeń dla człowieka. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt powodowały ekspozycję na atomoksetynę porównywalną lub nieznacznie wyższą niż u osób wolno metabolizujących z udziałem CYP2D6, którym podawano maksymalną zalecaną dawkę dobową 1,4 mg/kg mc. Badania na młodych szczurach wykazały nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, opóźnienia w oddzielaniu się napletka oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc/dobę, jednak bez wpływu na płodność i zdolność rozrodczą.
atomoksetyna niezwiązana, atypowe pochodzenie tętnicy szyjnej, ciąża u królików, drożność pochwy, enzym CYP2D6, intensywny metabolizm, liczba plemników, najądrze, oddzielanie napletka, odpowiedź farmakologiczna, organogeneza, płodność, pole pod krzywą AUC, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, profil bezpieczeństwa leku, rozwój neurobehawioralny, tętnica podobojczykowa, toksyczność matczyna, wczesna resorpcja, wolny metabolizm, zdolność rozrodcza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atram 25 25 mg

Karwedylol, substancja czynna leku Atram, wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla jego skuteczności i bezpieczeństwa. Po podaniu doustnym dawki 25 mg u zdrowych osób maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi około 21 mg/l i osiągane jest po 1,5 godziny (tmax), z dostępnością biologiczną około 25%. Lek jest mieszaniną racemiczną, gdzie R(+) enancjomer ma wyższą dostępność (31%) niż S(-) (15%), a metabolizm stereoselektywny odbywa się głównie przez izoenzymy CYP2D6 i CYP2C9. Karwedylol jest silnie lipofilny, w 95% wiąże się z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi 1,5-2 l/kg, zwiększając się u pacjentów z marskością wątroby. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem glukuronidacji i utleniania, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów o silniejszym działaniu beta-adrenolitycznym (np. 4-hydroksyfenol o aktywności 13-krotnie wyższej niż karwedylol) oraz silnych właściwościach przeciwutleniających. Wydalanie odbywa się głównie z żółcią (60%) i w mniejszym stopniu z moczem (16%), a okres półtrwania wynosi około 2,5 godziny po infuzji dożylnej i 6,5 godziny po podaniu doustnym.
AUC, Cmax, CYP2D6, cytochrom P450, dławica piersiowa, dostępność biologiczna, enancjomer, farmakokinetyka, glikoproteina p, intensywny metabolizm, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, klirens zależny od masy ciała, lipofilność, marskość wątroby, metabolit, metabolizm pierwszego przejścia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, polimorfizm genetyczny, przeciwutleniacz, rozszerzenie naczyń, stereoselektywność, szybkie wchłanianie, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Auroxetyn 25 mg

Atomoksetyna, substancja czynna leku Auroxetyn (dostępna w kapsułkach 10 mg, 18 mg, 25 mg i 40 mg), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 1-2 godzinach. Biodostępność bezwzględna wynosi od 63% do 94%, a lek może być podawany niezależnie od posiłków. Atomoksetyna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (98%, głównie albuminy) i jest metabolizowana głównie przez enzym CYP2D6. U osób wolno metabolizujących (około 7% populacji kaukaskiej) obserwuje się około 10-krotnie wyższe AUC oraz 5-krotnie wyższe Css,max w porównaniu do osób intensywnie metabolizujących. Okres półtrwania wynosi średnio 3,6 godziny u intensywnych metabolizatorów i około 21 godzin u wolno metabolizujących. Głównym metabolitem jest 4-hydroksyatomoksetyna, aktywny farmakologicznie, eliminowany głównie przez nerki w postaci O-glukuronianu.
4-hydroksyatomoksetyna, albumina, atomoksetyna, biodostępność bezwzględna, biotransformacja, cytochrom P450 2D6, farmakokinetyka atomoksetyny, fenotyp metaboliczny, glukuronizacja, intensywny metabolizm, interakcja lekowa, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowa niewydolność nerek, metabolizm pierwszego przejścia, O-glukuronian, okres półtrwania, pole pod krzywą, pole pod krzywą stężenia, profil farmakokinetyczny, stan równowagi, stężenie maksymalne w stanie równowagi, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pamyl 20 mg 20 mg

Pantoprazol w dawce 20 mg charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 2-3 μg/ml po około 2,5 godzinach. Biodostępność tabletki dojelitowej wynosi około 77%, a farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 10-80 mg. Pantoprazol wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~98%) oraz objętość dystrybucji 0,15 l/kg, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni pozanaczyniowej. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z dominującym szlakiem demetylacji przez CYP2C19 i alternatywnym oksydacyjnym przez CYP3A4. Okres półtrwania pantoprazolu wynosi około 1 godziny, a klirens około 0,1 l/godz./kg. Metabolity eliminowane są głównie przez nerki (około 80%), z okresem półtrwania głównego metabolitu około 1,5 godziny.
AUC, biodostępność, biodostępność pantoprazolu, CYP2C19, CYP3A4, demetylacja, demetylopantoprazol, dializa, farmakokinetyka pantoprazolu, farmakokinetyka specjalna, intensywny metabolizm, klasyfikacja Childa, klirens leku, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osoby słabo metabolizujące, polimorfizm genetyczny, pompa protonowa, sprzęganie z siarczanem, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w surowicy, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ranolteril 1 mg

Tolterodyna, substancja czynna leku Ranolteril (kod ATC: G04BD07), jest selektywnym antagonistą receptorów muskarynowych, wykazującym większe powinowactwo do receptorów pęcherza moczowego niż ślinianek, co minimalizuje działania niepożądane. Jej aktywny metabolit 5-hydroksymetylowy odgrywa istotną rolę terapeutyczną, zwłaszcza u pacjentów intensywnie metabolizujących. Skuteczność tolterodyny w dawce 2 mg dwa razy na dobę potwierdzono w badaniach klinicznych, gdzie po 4 i 12 tygodniach terapii obserwowano istotne statystycznie zmniejszenie częstości oddawania moczu (odpowiednio o 14% i 20%, p≤0,05 i p≤0,01), redukcję epizodów nietrzymania moczu (do 47% po 12 tygodniach, p≤0,05) oraz wzrost średniej objętości mikcji (do 22%, p≤0,001). Analizy urodynamiczne wskazały na ograniczoną skuteczność u pacjentów z czuciową postacią parć naglących, co sugeruje potrzebę indywidualizacji terapii.
antagonista receptora muskarynowego, CYP2D6, częstomocz, EKG, farmakodynamika, intensywny metabolizm, metabolit 5-hydroksymetylowy, mikcja, nadreaktywność pęcherza moczowego, nietrzymanie moczu, odstęp QT, odstęp QTcF, parcie naglące czuciowe, parcie naglące ruchowe, receptor muskarynowy, szybki metabolizm, tolterodyna, wolny metabolizm
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Groprinosin Forte 1000 mg

Groprinosin Forte zawierający 1000 mg inozyny pranobeksu to kompleks inozynowy złożony z inozyny oraz 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molarnym 1:3. Po podaniu doustnym inozyna pranobeks wykazuje szybkie i niemal całkowite (90%) wchłanianie z przewodu pokarmowego, z wysoką biodostępnością potwierdzoną badaniami u małp Rhesus (94-100% składników aktywnych wykrywanych w moczu). Profil dystrybucji obejmuje liczne narządy, z najwyższą aktywnością promieniotwórczą w nerkach, płucach, wątrobie, sercu, śledzionie, jądrach, trzustce, mózgu i mięśniach szkieletowych, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenianie się leku w organizmie, szczególnie w tkankach o wysokim przepływie krwi i intensywnym metabolizmie.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, biodostępność leku, biodostępność po podaniu doustnym, degradacja puryn, Groprinosin Forte, inozyna pranobeks, intensywny metabolizm, kinetyka eliminacji, kompleks inozynowy, ksantyna i hipoksantyna, kwas p-acetamidobenzoesowy, materiał znakowany radioaktywnie, N, N-dimetylamino-2-propanol, okres półtrwania w fazie eliminacji, podanie dożylne, pole pod krzywą stężenia, stan równowagi, stężenie kwasu moczowego, szlak metaboliczny, wchłanianie z przewodu pokarmowego, znacznik radioaktywny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zalanzo 30 mg

Lansoprazol, będący mieszaniną racemiczną dwóch aktywnych enancjomerów, ulega aktywacji w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych żołądka. Ze względu na szybki rozkład w kwaśnym środowisku, podawany jest w formie powlekanych preparatów dojelitowych, co zapewnia ochronę przed degradacją. Charakteryzuje się wysoką biodostępnością (80-90%) i szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1,5-2 godzin. Obecność pokarmu zmniejsza biodostępność o około 50% i spowalnia wchłanianie. Lansoprazol wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (97%) i jest metabolizowany głównie przez CYP2C19 oraz częściowo przez CYP3A4. Okres półtrwania wynosi 1-2 godziny, bez kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Metabolity, takie jak pochodne sulfonowe, siarczkowe i 5-hydroksylowe, mają minimalne lub brak działania przeciwwydzielniczego. Eliminacja odbywa się głównie przez wątrobę (2/3 dawki z kałem) oraz nerki (1/3 dawki z moczem).
AUC, biotransformacja, CYP2C19, CYP3A4, dostępność biologiczna, dysfagia, działanie przeciwwydzielnicze, ekspozycja ogólnoustrojowa, enancjomer, intensywny metabolizm, klirens, komórki okładzinowe żołądka, metabolizm wątrobowy, mieszanina racemiczna, okres półtrwania, pochodna 5-hydroksylowa, pochodna sulfonowa, polimorfizm genetyczny, preparat dojelitowy, słaby metabolizm, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zgłębnik żołądkowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Titlodine 2 mg

Lek Titlodine, zawierający tolterodyny winian w dawkach 2 mg i 4 mg, w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się wolniejszym wchłanianiem i osiąganiem maksymalnego stężenia w surowicy po około 4 godzinach (zakres 2-6 godzin). Stan stacjonarny osiągany jest po 4 dniach stosowania. Biodostępność bezwzględna tolterodyny jest zależna od fenotypu metabolicznego: u osób intensywnie metabolizujących (93% populacji) wynosi 17%, a u wolno metabolizujących (7% populacji) 65%. Tolterodyna i jej aktywny metabolit 5-hydroksymetylowy wiążą się głównie z orosomukoidem, z frakcjami wolnymi odpowiednio 3,7% i 36%. Objętość dystrybucji wynosi 113 l, a metabolizm odbywa się głównie przez CYP2D6 (hydroksylacja) u intensywnie metabolizujących oraz CYP3A4 (N-dealkilacja) u wolno metabolizujących. Klirens całkowity u intensywnie metabolizujących to około 30 l/h, natomiast u wolno metabolizujących jest znacznie zmniejszony, co skutkuje około 7-krotnie wyższymi stężeniami tolterodyny w surowicy.
biodostępność bezwzględna, CYP2D6, farmakokinetyka, fenotyp metaboliczny, hydroksylacja, intensywny metabolizm, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, klirens całkowity, klirens inuliny, kwaśna α1-glikoproteina, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, objętość dystrybucji, orosomukoid, pochodna 5-hydroksymetylowa, stan stacjonarny, ugrupowanie farmakologicznie czynne, winian tolterodyny, wolny metabolizm, zaburzenia czynności nerek, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Efectin ER 150 150 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Efectin ER, wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach terapeutycznych 75-450 mg/dobę, z okresem półtrwania wynoszącym 5±2 godziny dla wenlafaksyny i 11±2 godziny dla aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV). Po doustnym podaniu kapsułek o przedłużonym uwalnianiu maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV osiągane są odpowiednio po 5,5 i 9 godzinach, co różni się od formy o natychmiastowym uwalnianiu (2 i 3 godziny). Biodostępność całkowita wynosi 40-45%, a wchłanianie z przewodu pokarmowego jest wysokie (≥92%). Wenlafaksyna i ODV wiążą się z białkami osocza w 27% i 30%, a ich objętość dystrybucji wynosi 4,4±1,6 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2D6 (do ODV) oraz CYP3A4 (do N-demetylowenlafaksyny), z minimalnym wpływem na inne izoenzymy CYP, co ogranicza potencjał interakcji lekowych. Wydalanie z moczem obejmuje 5% niezmienionej wenlafaksyny, 29% niesprzężonego i 26% sprzężonego ODV, łącznie około 87% dawki.
biodostępność, dializoterapia, Efectin ER, hemodializa, intensywny metabolizm, interakcja lekowa, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, kinetyka liniowa, klirens wenlafaksyny, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm CYP2D6, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne, stężenie stacjonarne, wartość AUC, wenlafaksyna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rimal 5 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Rimal łączy ramipryl i amlodypinę, które wykazują odrębne profile farmakokinetyczne. Ramipryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, wskaźnik wchłaniania ≥56%), a jego aktywny metabolit ramiprylat osiąga szczyt stężenia po 2-4 godzinach, z biodostępnością około 45% po dawkach 2,5-5 mg. Ramiprylat wykazuje silne wiązanie z ACE, co powoduje wydłużoną eliminację (okres półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg). Wiązanie z białkami osocza wynosi 73% dla ramiprylu i 56% dla ramiprylatu. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przez nerki. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby obserwuje się zmiany w farmakokinetyce, w tym wydłużenie okresu półtrwania i wzrost stężenia w osoczu. U dzieci dawki 0,05 mg/kg dają ekspozycję porównywalną do 5 mg u dorosłych, natomiast dawki 0,2 mg/kg powodują większą ekspozycję niż maksymalna dawka u dorosłych (10 mg).
biodostępność, całkowity metabolizm, dobre wchłanianie, eliminacja z osocza, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, farmakokinetyka amlodypiny, farmakokinetyka ramiprylu, intensywny metabolizm, klirens amlodypiny, klirens kreatyniny, metabolit ramiprylu, metabolizm ramiprylu, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ramiprylat, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie ramiprylatu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tolzurin 4 mg

Tolterodyna, będąca antagonistą receptorów muskarynowych o wysokiej selektywności działania na pęcherz moczowy, wykazuje skuteczność w leczeniu objawów nadreaktywnego pęcherza, takich jak nietrzymanie moczu i częstomocz. Po 12 tygodniach terapii dawką 4 mg tolterodyny zaobserwowano istotne statystycznie zmniejszenie liczby epizodów nietrzymania moczu oraz częstości mikcji, a także zwiększenie objętości oddawanego moczu w porównaniu do placebo. Subiektywna poprawa jakości życia dotyczyła 23,8% pacjentów w grupie leczonej, w porównaniu do 15,7% w grupie kontrolnej. Metabolit 5-hydroksymetylowy tolterodyny odgrywa istotną rolę u pacjentów intensywnie metabolizujących, co może wpływać na indywidualną odpowiedź terapeutyczną.
antagonista receptorów muskarynowych, badanie farmakokinetyczno-farmakodynamiczne, badanie urodynamiczne, częstomocz, częstość mikcji, epizod nietrzymania moczu, intensywny metabolizm, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, mikcja, niedobór enzymu CYP2D6, nietrzymanie moczu, nietrzymanie moczu z nagłym parciem, odstęp QT, odstęp QTc, pęcherz moczowy, pochodna 5-hydroksymetylo, profil metaboliczny, receptor muskarynowy, spazmolityk, stężenie maksymalne, tolterodyna, układ moczowo-płciowy, układ sercowo-naczyniowy, wolny metabolizm, zapis elektrokardiograficzny
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rispolept Consta 50 mg

Rispolept Consta, zawierający rysperydon w dawkach 25 mg, 37,5 mg oraz 50 mg, jest preparatem o przedłużonym uwalnianiu podawanym domięśniowo co 2 tygodnie. Wchłanianie leku jest całkowite, lecz przebiega w trzech fazach: początkowe uwolnienie <1% dawki, około 3-tygodniowy okres latencji oraz główna faza uwalniania trwająca od 4. do 7. tygodnia. W związku z tym konieczne jest stosowanie uzupełniającej terapii doustnej w pierwszych 3 tygodniach. Rysperydon charakteryzuje się objętością dystrybucji 1-2 l/kg, wysokim wiązaniem z białkami osocza (90% dla rysperydonu, 77% dla 9-hydroksyrysperydonu) oraz metabolizmem głównie przez CYP2D6 do aktywnego metabolitu 9-hydroksyrysperydonu. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% dawki w moczu) z fazą eliminacji trwającą do 7-8 tygodni po ostatnim wstrzyknięciu. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 25-50 mg.
9-hydroksyrysperydon, aktywna frakcja przeciwpsychotyczna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2D6, hydroksylacja, intensywny metabolizm, interakcje lekowe, izoenzymy cytochromu P450, kwaśna glikoproteina alfa 1, lek przeciwpsychotyczny, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy pozapiramidowe, objętość dystrybucji, polimorfizm genetyczny CYP2D6, rysperydon, schizofrenia, skala ESRS, skala PANSS, słaby metabolizm, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wolna frakcja leku, wstrzyknięcie domięśniowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dexilant 60 mg

Produkt leczniczy DEXILANT zawiera dekslanzoprazol, którego farmakokinetyka charakteryzuje się podwójnym opóźnionym uwalnianiem, co skutkuje dwoma szczytami stężenia w osoczu: pierwszym po 1-2 godzinach, a drugim po 4-5 godzinach od podania. Po dawkach 30 mg i 60 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost Cmax i AUC, z maksymalnym stężeniem osiąganym w ciągu 4-6 godzin. Dekslanzoprazol wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (96,1-98,8%) niezależnie od stężenia w zakresie 0,01-20 µg/ml. Objętość dystrybucji u pacjentów z GERD wynosi około 40,3 l. Substancja jest intensywnie metabolizowana w wątrobie głównie przez CYP2C19 i CYP3A4, z różnicami fenotypowymi wpływającymi na ekspozycję ogólnoustrojową i profil metabolitów. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z moczem (50,7%) i kałem (47,6%), a okres półtrwania wynosi około 1-2 godzin, co przekłada się na brak istotnej kumulacji przy dawkowaniu raz na dobę. Produkt może być stosowany niezależnie od posiłków, które zwiększają Cmax o 12-55% i AUC o 9-37%, bez klinicznie istotnego wpływu na kontrolę pH żołądka.
5-hydroksy-dekslanzoprazol, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, dekslanzoprazol, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, GERD, glukuronian, intensywny metabolizm, izoenzym wątrobowy, klirens, metabolit sulfonowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pH żołądka, podwójne opóźnione uwalnianie, słaby metabolizm, sprzęganie z siarczanem, średni metabolizm, system enzymatyczny, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Faxolet ER 75 mg

Faxolet ER to preparat zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu. Wenlafaksyna podlega intensywnemu metabolizmowi w wątrobie, głównie do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV), z okresami półtrwania odpowiednio 5 ± 2 godziny dla wenlafaksyny i 11 ± 2 godziny dla ODV. Stan stacjonarny osiągany jest po 3 dniach stosowania. Biodostępność doustna wynosi 40-45% z powodu efektu pierwszego przejścia, a wchłanianie jest wysokie (≥92%). Maksymalne stężenia (Cmax) wenlafaksyny i ODV po podaniu formy o przedłużonym uwalnianiu osiągane są po około 5,5 i 5 godzinach. Wenlafaksyna i ODV wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (odpowiednio 27% i 30%), co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2D6 (do ODV) i CYP3A4 (do N-demetylowenlafaksyny), przy czym wenlafaksyna słabo hamuje CYP2D6 i nie wpływa na CYP1A2, CYP2C9 i CYP3A4. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (87% dawki w 48 h), z klirensem wenlafaksyny 1,3 ± 0,6 l/h/kg i ODV 0,4 ± 0,2 l/h/kg.
biodostępność doustna, chlorowodorek, CYP2D6, CYP3A4, dawka terapeutyczna, dializoterapia, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na substancję, forma o natychmiastowym uwalnianiu, hemodializa, intensywny metabolizm, izoenzym cytochromu P450, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kinetyka liniowa, klirens, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, polimorfizm genetyczny, powolny metabolizm, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, wenlafaksyna, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Adoben 100 mg

Tapentadol, substancja czynna tabletek o przedłużonym uwalnianiu Adoben, charakteryzuje się biodostępnością około 32% po podaniu doustnym na czczo, z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po 3-6 godzinach. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a stan stacjonarny osiągany jest drugiego dnia terapii. Pokarm nie wpływa klinicznie istotnie na parametry farmakokinetyczne (wzrost AUC o 8% i Cmax o 18%). Tapentadol wykazuje dużą objętość dystrybucji (540 ± 98 l) i niski stopień wiązania z białkami surowicy (~20%), co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolizm zachodzi głównie przez glukuronidację (ok. 97% leku ulega przemianie), z udziałem UGT1A6, UGT1A9 i UGT2B7, a metabolity nie wykazują aktywności przeciwbólowej. Klirens całkowity wynosi 1530 ± 177 ml/min, a okres półtrwania 5-6 godzin po podaniu doustnym.
biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, dystrybucja leku, dystrybucja w organizmie, ekspozycja na lek, glukuronidacja, hydroksytapentadol, intensywny metabolizm, interakcja farmakokinetyczna, liniowość farmakokinetyczna, metabolizm pierwszego przejścia, N-desmetylotapentadol, O-glukuronid tapentadolu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, pole pod krzywą stężenia, reakcja glukuronidacji, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w surowicy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, UDP-glukuronylotransferaza, wiązanie z białkami surowicy, współczynnik akumulacji, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Axyven 150 mg

Wenlafaksyna, dostępna w preparacie Axyven w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zakresie dawek terapeutycznych 75-450 mg/dobę. Średni okres półtrwania wynosi 5±2 godziny dla wenlafaksyny i 11±2 godziny dla jej aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV). Maksymalne stężenia osiągane są po 5,5 godziny (wenlafaksyna) i 9 godzinach (ODV) w przypadku formy o przedłużonym uwalnianiu. Biodostępność doustna wynosi co najmniej 92%, a całkowita biodostępność systemowa 40-45%, z uwagi na efekt pierwszego przejścia wątrobowego. Wenlafaksyna i ODV wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (odpowiednio 27% i 30%), a objętość dystrybucji wenlafaksyny wynosi 4,4±1,6 l/kg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, z udziałem CYP2D6 (przemiana do ODV) oraz CYP3A4 (przemiana do N-demetylowenlafaksyny), przy minimalnym ryzyku interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450.
biodostępność doustna, biodostępność systemowa, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka wenlafaksyny, intensywny metabolizm, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C9, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klirens osoczowy, klirens wenlafaksyny, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, powolny metabolizm, skala Child-Pugh, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie stacjonarne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wenlafaksyna o natychmiastowym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rispolept 1 mg/ml

Rispolept w postaci roztworu doustnego (1 mg/ml) jest biorównoważny z tabletkami powlekanymi, a rysperydon charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z bezwzględną dostępnością biologiczną 70% (CV=25%) i maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w 1-2 godziny. Metabolizowany jest głównie do aktywnego 9-hydroksyrysperydonu przez enzym CYP2D6, a oba związki tworzą łączną aktywną frakcję przeciwpsychotyczną. Stan stacjonarny osiągany jest po 1 dniu dla rysperydonu i 4-5 dniach dla metabolitu. Lek wykazuje szybkie wiązanie z białkami osocza (90% dla rysperydonu, 77% dla metabolitu) oraz objętość dystrybucji 1-2 l/kg. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem 70% dawki w moczu i 14% w kale w ciągu tygodnia. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, a 9-hydroksyrysperydonu 24 godziny, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę.
9-hydroksyrysperydon, albumina, bezwzględna dostępność biologiczna, biorównoważność, całkowite wchłanianie, ciężkie zaburzenia czynności nerek, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, eliminacja leku, enzym CYP2D6, intensywny metabolizm, izoenzym cytochromu P450, klirens leku, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolit aktywny farmakologicznie, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny CYP2D6, słaby metabolizm, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, szybka dystrybucja, wolna frakcja leku, wpływ pokarmu, względna dostępność biologiczna, zaburzenia czynności nerek, zależność proporcjonalna do dawki
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Risperon 3 mg

Rysperydon, metabolizowany głównie przez CYP2D6 do aktywnego 9-hydroksyrysperydonu, wykazuje wysoką dostępność biologiczną (70%, CV=25%) i szybkie osiąganie Cmax w 1-2 godziny po podaniu doustnym. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (90% dla rysperydonu, 77% dla metabolitu). Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 1 dnia dla rysperydonu i 4-5 dni dla 9-hydroksyrysperydonu. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydaleniem 70% dawki w moczu i 14% w kale. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, a dla czynnej frakcji przeciwpsychotycznej 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a obecność pokarmu nie wpływa na wchłanianie leku.
9-hydroksyrysperydon, bezwzględna dostępność biologiczna, Cmax, CYP 2D6, cytochrom P450, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, farmakokinetyka liniowa, hydroksylacja, intensywny metabolizm, klirens frakcji przeciwpsychotycznej, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, rysperydon, słaby metabolizm, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, wchłanianie całkowite, wolna frakcja rysperydonu, względna dostępność biologiczna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Risperidon Vipharm 3 mg

Rysperydon, substancja czynna leku Risperidon Vipharm, charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z bezwzględną dostępnością biologiczną wynoszącą 70% (CV=25%) i osiąga maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 1-2 godzin. Lek ulega szybkiemu metabolizmowi przez enzym CYP 2D6 do aktywnego metabolitu 9-hydroksyrysperydonu, który wraz z rysperydonem tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Stan stacjonarny rysperydonu osiągany jest w około 1 dzień, natomiast metabolitu w 4-5 dni. Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie: 90% dla rysperydonu i 77% dla 9-hydroksyrysperydonu. Okres półtrwania rysperydonu to około 3 godziny, natomiast metabolitu i całej czynnej frakcji około 24 godziny, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (70% dawki w moczu) oraz w mniejszym stopniu z kałem (14%).
9-hydroksyrysperydon, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, dostępność biologiczna bezwzględna, dystrybucja leku, efekt terapeutyczny, enzym CYP 2D6, intensywny metabolizm, izoenzymy cytochromu P450, klirens leku, kwaśna alfa-1-glikoproteina, lek przeciwpsychotyczny, maksymalne stężenie leku, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, słaby metabolizm, stan stacjonarny, wchłanianie całkowite, wiązanie z białkami osocza, wolna frakcja leku, zależność proporcjonalna do dawki
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Risperidone Teva 50 mg

Rysperydon w postaci zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu (Risperidone Teva, 50 mg) wykazuje całkowite wchłanianie po podaniu domięśniowym, z charakterystycznym fazowym profilem uwalniania: początkowe uwolnienie <1% dawki, około 3-tygodniowy okres latencji, główna faza uwalniania po 3 tygodniach, intensywne uwalnianie między 4. a 6. tygodniem oraz zakończenie uwalniania w 7. tygodniu. Schemat dawkowania co 2 tygodnie pozwala utrzymać terapeutyczne stężenia rysperydonu (C_min 9,9-19,2 ng/ml, C_max 17,9-45,5 ng/ml) przez 4-6 tygodni. Brak kumulacji leku obserwowany jest nawet przy stosowaniu przez 12 miesięcy. Rysperydon i jego aktywny metabolit 9-hydroksyrysperydon, powstający głównie w wyniku hydroksylacji katalizowanej przez CYP2D6, tworzą aktywną frakcję przeciwpsychotyczną, której farmakokinetyka pozostaje stabilna niezależnie od polimorfizmu CYP2D6. Wstrzyknięcia do mięśnia naramiennego i pośladkowego są biorównoważne, co umożliwia elastyczność w wyborze miejsca podania.
9-hydroksyrysperydon, biorównoważność, biotransformacja, CYP2D6, farmakokinetyka, frakcja przeciwpsychotyczna, intensywny metabolizm, interakcja lekowa, klirens, liniowość farmakokinetyczna, N-dealkilacja, niewydolność wątroby, objawy pozapiramidowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, polimorfizm genetyczny, profil farmakokinetyczny, profil uwalniania leku, proszek i rozpuszczalnik do zawiesiny, rysperydon, skala ESRS, skala PANSS, słaby metabolizm, stężenie terapeutyczne, wolna frakcja leku, zaburzenie czynności nerek, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Konaten 10 mg

Dane niekliniczne dotyczące bezpieczeństwa atomoksetyny, obejmujące badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie wskazują na istotne ryzyko dla człowieka. W badaniach przedklinicznych zwrócono uwagę na różnice w metabolizmie atomoksetyny między gatunkami, zwłaszcza w kontekście metabolizmu przez CYP2D6. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt powodowały ekspozycję na poziomie zbliżonym lub nieznacznie wyższym niż u osób wolno metabolizujących lek po dawce maksymalnej 1,4 mg/kg mc./dobę. U młodych szczurów zaobserwowano nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, opóźnione oddzielanie napletka oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, jednak bez wpływu na płodność i zdolność reprodukcyjną. Znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje nieokreślone.
atomoksetyna, badania farmakologiczne, badania toksyczności, CYP2D6, drożność pochwy, genotoksyczność, intensywny metabolizm, liczba plemników, maksymalna dawka dobowa, masa najądrza, metabolizm atomoksetyny, oddzielanie napletka, organogeneza, pole pod krzywą, rakotwórczość, rozwój neurobehawioralny, teratogenność, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność matczyna, wczesna resorpcja, wolny metabolizm
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Faxigen XL 37,5 mg 37,5 mg

Faxigen XL zawiera chlorowodorek wenlafaksyny, który po podaniu doustnym wykazuje wysoką biodostępność (40-45% całkowitej dawki) pomimo efektu pierwszego przejścia. Maksymalne stężenia wenlafaksyny i jej aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV) osiągane są odpowiednio po 5,5 i 9 godzinach w postaci o przedłużonym uwalnianiu, przy czym całkowity stopień wchłaniania jest równoważny z formą o natychmiastowym uwalnianiu (Tmax 2 i 3 godziny). Wenlafaksyna wiąże się z białkami osocza w 27%, a ODV w 30%, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych związanych z wiązaniem białkowym. Objętość dystrybucji wynosi 4,4±1,6 l/kg, a klirens w stanie stacjonarnym dla wenlafaksyny i ODV to odpowiednio 1,3±0,6 l/h/kg i 0,4±0,2 l/h/kg masy ciała. Kinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 75-450 mg/dobę, a stan stacjonarny osiągany jest po około 3 dniach podawania wielokrotnego.
chlorowodorek wenlafaksyny, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, hemodializa, intensywny metabolizm, izoenzymy cytochromu P450, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kinetyka liniowa, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, polimorfizm genetyczny, powolny metabolizm, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Plavocorin 75 mg

Klopidogrel, podawany doustnie w dawce 75 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenia niezmienionego leku w osoczu około 2,2-2,5 ng/ml po 45 minutach. Wchłanianie wynosi co najmniej 50%, a lek wiąże się silnie z białkami osocza (98%). Metabolizm klopidogrelu zachodzi głównie w wątrobie dwoma szlakami: hydrolizą do nieaktywnego kwasu karboksylowego (85% metabolitów) oraz przekształceniem przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP2C19, do aktywnego metabolitu tiolowego, który hamuje agregację płytek. Po dawce nasycającej 300 mg Cmax aktywnego metabolitu jest dwukrotnie wyższe niż po dawce podtrzymującej 75 mg. Eliminacja odbywa się przez nerki (50%) i przewód pokarmowy (46%), a okres półtrwania klopidogrelu wynosi około 6 godzin, natomiast nieaktywnego metabolitu około 8 godzin.
2-oksoklopidogrel, agregacja płytek krwi, aktywny metabolit, allel CYP2C19, białka osocza, ciężka choroba nerek, CYP2C19, cytochrom P450, czas krwawienia, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, działanie przeciwpłytkowe, hamowanie agregacji płytek, intensywny metabolizm, klirens kreatyniny, klopidogrel, metabolit tiolowy, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, schemat dawkowania, słaby metabolizm, stan stacjonarny, szlak metaboliczny, tabletki powlekane, warianty genetyczne, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica w stencie, zawał mięśnia sercowego, zdarzenia sercowo-naczyniowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Velaxin ER 75 mg 75 mg

Velaxin ER 75 mg zawiera wenlafaksynę w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzującą się intensywnym metabolizmem do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV). Średni okres półtrwania wenlafaksyny wynosi 5 ± 2 godziny, a ODV 11 ± 2 godziny, z osiągnięciem stężeń stacjonarnych po 3 dniach podawania. Biodostępność całkowita wynosi 40-45%, a wchłanianie po podaniu doustnym kapsułek ER jest wolniejsze (maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV osiągane odpowiednio po 5,5 i 9 godzinach), lecz stopień wchłaniania pozostaje równy postaci o natychmiastowym uwalnianiu. Wenlafaksyna jest metabolizowana głównie przez CYP2D6 do ODV oraz przez CYP3A4 do mniej aktywnego metabolitu N-demetylowenlafaksyny, a jej wydalanie odbywa się głównie przez nerki (87% dawki w ciągu 48 godzin). Klirens wenlafaksyny wynosi 1,3 ± 0,6 l/h/kg, a ODV 0,4 ± 0,2 l/h/kg, przy niskim wiązaniu z białkami osocza (27% i 30%).
AUC, biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, fenotyp metaboliczny, hemodializa, inhibitor enzymu, intensywny metabolizm, izoenzymy cytochromu P450, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klirens, metabolizm ogólnoustrojowy, metabolizm wątrobowy, natychmiastowe uwalnianie, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm enzymatyczny, powolny metabolizm, przedłużone uwalnianie, skala Child-Pugh, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, wenlafaksyna, wenlafaksyna i ODV, wiązanie z białkami osocza, wydalanie przez nerki, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność osobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zalanzo 15 mg

Lanzoprazol, będący mieszaniną racemiczną dwóch enancjomerów, jest prolekiem aktywowanym w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych żołądka. Ze względu na jego szybki rozkład w żołądku, podawany jest w formie powlekanych preparatów dojelitowych, co zapewnia wysoką dostępność biologiczną na poziomie 80-90%. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 1,5-2 godzinach od podania. Spożycie posiłków spowalnia wchłanianie i zmniejsza biodostępność o około 50%. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (97%) oraz intensywnym metabolizmem w wątrobie, głównie przez izoenzym CYP2C19 i częściowo CYP3A4. Okres półtrwania wynosi 1-2 godziny, a eliminacja odbywa się dwutorowo – z moczem (ok. 1/3 dawki) i kałem (ok. 2/3 dawki). Metabolity lanzoprazolu wykazują minimalną lub brak aktywności farmakologicznej, co potwierdza, że efekt przeciwwydzielniczy zależy głównie od związku macierzystego.
aktywny enancjomer, biodostępność, biotransformacja, biotransformacja wątrobowa, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dysfagia, działanie niepożądane, efekt przeciwwydzielniczy, ekspozycja ogólnoustrojowa, faza eliminacji z osocza, homozygota, intensywny metabolizm, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, izotop węgla 14C, klirens leku, komórka okładzinowa, kumulacja leku, kwas solny, lanzoprazol, mieszanina racemiczna, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pochodna 5-hydroksylowa, pole pod krzywą stężenia, populacja pediatryczna, preparat dojelitowy, słaby metabolizm, sulfon, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zgłębnik żołądkowy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atomoxetine NeuroPharma 25 mg

Przedkliniczne badania nad atomoksetyną nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi, potwierdzając bezpieczeństwo leku w zakresie farmakologii, toksyczności, genotoksyczności, karcynogenności oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa. Różnice w metabolizmie atomoksetyny u zwierząt laboratoryjnych, związane z aktywnością enzymu CYP2D6, powodowały, że maksymalne tolerowane dawki u zwierząt odpowiadały ekspozycji porównywalnej lub nieco wyższej niż u ludzi z wolnym metabolizmem przy dawce maksymalnej 1,4 mg/kg mc./dobę. W badaniach na młodych szczurach zaobserwowano nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, oddzielania napletka (przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę) oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników, jednak bez negatywnego wpływu na płodność i zdolność reprodukcyjną.
atomoksetyna, atypowe pochodzenie tętnicy szyjnej, drożność pochwy, działanie teratogenne, enzym CYP2D6, genotoksyczność, intensywny metabolizm, liczba plemników, najądrze, oddzielanie napletka, organogeneza, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, potencjał karcynogenny, resorpcja zarodków, rozwój neurobehawioralny, tętnica podobojczykowa, toksyczność matczyna, toksyczność wielokrotnego podania, wolny metabolizm
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Muccosinal 600 mg

Acetylocysteina w postaci tabletek musujących 600 mg charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak jej biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 10% z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga w ciągu 1-3 godzin, a stężenie metabolitu cysteiny wynosi około 2 µmol/L. Lek wiąże się z białkami osocza w około 50%, co oznacza, że połowa substancji jest dostępna w formie wolnej do działania farmakologicznego. Objętość dystrybucji wynosi 0,47 l/kg (całkowita) i 0,59 l/kg (zredukowana), wskazując na umiarkowaną dystrybucję w organizmie. Acetylocysteina przenika przez barierę łożyskową u zwierząt, jednak brak jest danych dotyczących przenikania przez barierę krew-mózg u ludzi oraz do mleka kobiet karmiących piersią.
acetylocysteina, bariera krew-mózg, bariera łożyskowa, biodostępność leku, diacetylocysteina, intensywny metabolizm, klirens osocza, metabolit acetylocysteiny, metabolit cysteiny, metabolizm pierwszego przejścia, Muccosinal, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, siarczan nieorganiczny, stężenie w osoczu, tabletka musująca, wiązanie disiarczkowe, wiązanie z białkami, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie funkcji nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oriven 225 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna leku Oriven, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się intensywnym metabolizmem w wątrobie, głównie do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV) z okresem półtrwania odpowiednio 5±2 godziny dla wenlafaksyny i 11±2 godziny dla ODV. Lek dostępny jest w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (37,5 mg, 75 mg, 150 mg, 225 mg), które osiągają maksymalne stężenia w osoczu po 5,5 godziny (wenlafaksyna) i 9 godzinach (ODV), co różni się od formy o natychmiastowym uwalnianiu (2 i 3 godziny). Biodostępność po podaniu doustnym wynosi około 40-45% z uwagi na efekt pierwszego przejścia, a wchłanianie nie jest modyfikowane przez obecność pokarmu. Wenlafaksyna i ODV wykazują niskie wiązanie z białkami osocza (odpowiednio 27% i 30%), a objętość dystrybucji wenlafaksyny wynosi 4,4±1,6 l/kg masy ciała. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2D6 (do ODV) oraz CYP3A4 (do N-demetylowenlafaksyny), przy czym wenlafaksyna jest słabym inhibitorem CYP2D6, nie wpływając na inne izoenzymy P450.
AUC, biodostępność, chlorowodorek, CYP3A4, czas osiągnięcia stężenia maksymalnego, efekt pierwszego przejścia, enzym CYP2D6, hemodializa, inhibitor enzymu, intensywny metabolizm, izoenzym cytochromu P450, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kinetyka liniowa, klirens osoczowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wenlafaksyny, modyfikacja dawkowania, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, pole pod krzywą stężenia, skala Child-Pugh, stężenie stacjonarne, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atomoksetyna Medice 18 mg

Farmakokinetyka atomoksetyny jest zbliżona u dzieci, młodzieży i dorosłych, z szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 1-2 godzinach. Biodostępność bezwzględna wynosi 63-94%, a lek charakteryzuje się wysokim (98%) wiązaniem z białkami osocza, głównie albuminą. Metabolizm atomoksetyny odbywa się głównie przez CYP2D6, przy czym u około 7% populacji rasy białej, określanych jako wolno metabolizujący, obserwuje się 10-krotnie wyższe pole pod krzywą (AUC) i 5-krotnie wyższe stężenie maksymalne w stanie równowagi (Css, max) w porównaniu do osób intensywnie metabolizujących. Okres półtrwania leku wynosi średnio 3,6 godziny u intensywnie metabolizujących i 21 godzin u wolno metabolizujących. Atomoksetyna nie wykazuje istotnego wpływu na enzymy cytochromu P450, w tym CYP2D6, CYP1A2, CYP3A i CYP2C9.
4-hydroksyatomoksetyna, biodostępność bezwzględna, biotransformacja atomoksetyny, chlorowodorek atomoksetyny, cytochrom P450, cytochrom P450 2D6, dystrybucja leku, farmakokinetyka atomoksetyny, glukuronizacja, intensywny metabolizm, klasyfikacja Childa-Pugha, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, pole pod krzywą AUC, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne w stanie równowagi, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wolny metabolizm, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Luminastil 50 mg

Difenhydraminy chlorowodorek, substancja czynna leku Luminastil, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością wynoszącą 40-60% ze względu na metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie. Maksymalne stężenie w surowicy osiągane jest w ciągu 1-4 godzin, a maksymalny efekt uspokajający obserwuje się w czasie 1-3 godzin od podania dawki, co koreluje z poziomem leku w osoczu. Difenhydramina wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (80-85%), co należy uwzględnić przy ocenie potencjalnych interakcji lekowych.
Metabolizm difenhydraminy przebiega głównie przez przekształcenie do kwasu difenylometoksyoctowego oraz proces dealkalizacji, a produkty metabolizmu są sprzęgane z glicyną i glutaminą, co umożliwia ich wydalanie z moczem. Zaledwie około 1% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Okres półtrwania eliminacyjnego u zdrowych dorosłych wynosi 2,4-9,3 godziny, jednak u pacjentów z marskością wątroby ulega wydłużeniu, co wymaga dostosowania dawkowania. Znajomość tych parametrów jest kluczowa dla optymalizacji terapii i minimalizacji ryzyka działań niepożądanych.
biodostępność doustna, biotransformacja leku, dawka terapeutyczna, difenhydraminy chlorowodorek, efekt uspokajający, intensywny metabolizm, krążenie ogólnoustrojowe, kwas difenylometoksyoctowy, marskość wątroby, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, powinowactwo do białek osocza, stężenie maksymalne w surowicy, szybka dystrybucja, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Lansoprazol – Właściwości farmakokinetyczne

Lansoprazol, będący mieszaniną racemiczną enancjomerów, jest stosowany w formie kapsułek dojelitowych (Zalanzo 15 mg i 30 mg) ze względu na jego szybki rozkład w kwaśnym środowisku żołądka. Po podaniu doustnym wykazuje wysoką dostępność biologiczną na poziomie 80-90%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 1,5-2 godzin. Pokarm znacząco zmniejsza dostępność biologiczną o około 50% i spowalnia wchłanianie. Lansoprazol wiąże się w 97% z białkami osocza i jest intensywnie metabolizowany w wątrobie głównie przez CYP2C19 oraz częściowo przez CYP3A4. Okres półtrwania wynosi 1-2 godziny, bez kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Metabolity, takie jak sulfon i siarczek, wykazują minimalne lub brak działania przeciwwydzielniczego. Eliminacja odbywa się w około 33% przez nerki i 67% przez przewód pokarmowy. U osób starszych klirens jest zmniejszony, a okres półtrwania wydłużony o 50-100%, bez wzrostu maksymalnego stężenia w osoczu.
AUC, biotransformacja, dostępność biologiczna, działanie przeciwwydzielnicze, ekspozycja ogólnoustrojowa, enancjomer, homozygota, intensywny metabolizm, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, kapsułka dojelitowa, klirens, komórki okładzinowe, kumulacja leku, lansoprazol, metabolizm wątrobowy, mieszanina racemiczna, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, preparat dojelitowy, słaby metabolizm, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności wątroby, zgłębnik żołądkowy
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Konaten 25 mg

Badania przedkliniczne atomoksetyny, substancji czynnej leku Konaten, obejmowały kompleksową ocenę bezpieczeństwa, w tym toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój potomstwa. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt powodowały ekspozycję na atomoksetynę porównywalną lub nieznacznie wyższą niż u ludzi z wolnym metabolizmem CYP2D6 przy maksymalnej dawce dobowej 1,4 mg/kg mc. Badania na młodych szczurach wykazały nieznaczne opóźnienia w rozwoju drożności pochwy, oddzielaniu napletka (przy dawce ≥10 mg/kg mc./dobę) oraz zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników, jednak bez wpływu na płodność. W badaniach na ciężarnych królikach, przy dawce 100 mg/kg mc./dobę, zaobserwowano zmniejszenie liczby żywych płodów, wzrost wczesnej resorpcji oraz nieznaczne anomalie naczyniowe, jednak te efekty mieściły się w granicach wartości kontrolnych, a dawka 30 mg/kg mc./dobę nie wywoływała takich zmian.
drożność pochwy, działanie rakotwórcze, enzym CYP2D6, farmakologia bezpieczeństwa, funkcja rozrodcza, intensywny metabolizm, liczba plemników, maksymalna tolerowana dawka, najądrze, niezwiązana atomoksetyna, oddzielanie napletka, organogeneza, pole pod krzywą, potencjał genotoksyczny, rozwój neurobehawioralny, substancja czynna, tętnica podobojczykowa, tętnica szyjna, toksyczność matczyna, wczesna resorpcja, wolny metabolizm
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Efectin ER 37,5 37,5 mg

Wenlafaksyna, zawarta w preparacie Efectin ER, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się intensywnym metabolizmem do aktywnego metabolitu O-demetylowenlafaksyny (ODV) z okresem półtrwania odpowiednio 5±2 godziny dla wenlafaksyny i 11±2 godziny dla ODV. Po podaniu doustnym o przedłużonym uwalnianiu maksymalne stężenia osiągane są po około 5,5 godziny (wenlafaksyna) i 9 godzinach (ODV), przy zachowaniu całkowitej biodostępności na poziomie 40-45%. Substancja wykazuje liniową kinetykę w dawkach terapeutycznych 75-450 mg/dobę, a jej wiązanie z białkami osocza jest niskie (27% dla wenlafaksyny, 30% dla ODV). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2D6 (przekształcenie do ODV) oraz CYP3A4 (do N-demetylowenlafaksyny), przy czym wenlafaksyna słabo hamuje CYP2D6 i nie wpływa na CYP1A2, CYP2C9 i CYP3A4, co ogranicza ryzyko interakcji farmakologicznych. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem 87% dawki w ciągu 48 godzin, w tym 5% w postaci niezmienionej wenlafaksyny oraz 55% jako ODV (niesprzężona i sprzężona). Klirens wenlafaksyny wynosi 1,3±0,6 l/h/kg, a ODV 0,4±0,2 l/h/kg.
biodostępność, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka wenlafaksyny, forma o natychmiastowym uwalnianiu, hemodializa, intensywny metabolizm, interakcje farmakologiczne, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, klirens wenlafaksyny, metabolizm ogólnoustrojowy, N-demetylowenlafaksyna, O-demetylowenlafaksyna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny CYP2D6, powolny metabolizm, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, wenlafaksyna, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Auroxetyn 40 mg

Przedkliniczne badania farmakologiczne atomoksetyny nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi, jednak podkreślono różnice metaboliczne między gatunkami, zwłaszcza w kontekście metabolizmu przez CYP2D6. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt powodowały ekspozycję na lek porównywalną lub nieco wyższą niż u ludzi wolno metabolizujących atomoksetynę, przy maksymalnej dawce dobowej 1,4 mg/kg mc. W badaniach na młodych szczurach zaobserwowano opóźnienia w rozwoju płciowym (np. opóźniona drożność pochwy przy wszystkich dawkach oraz opóźnienie separacji napletka przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę), a także nieznaczne zmniejszenie masy najądrza i liczby plemników przy dawkach ≥10 mg/kg mc./dobę, bez wpływu na płodność. Znaczenie kliniczne tych obserwacji u ludzi pozostaje nieznane.
atomoksetyna, atypowe pochodzenie tętnicy szyjnej, badanie farmakokinetyczne, CYP2D6, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, intensywny metabolizm, karcynogenność, najądrze, opóźnienie rozwoju płciowego, organogeneza, plemniki, pole pod krzywą stężenia, rozwój neurobehawioralny, separacja napletka, tętnica podobojczykowa, toksyczność dawki wielokrotnej, toksyczność reprodukcyjna, wczesna resorpcja, wolny metabolizm
Leksykon substancji czynnych
Lanzoprazol – Właściwości farmakokinetyczne

Lanzoprazol jest racemiczną mieszaniną dwóch enancjomerów, które ulegają aktywacji w kwaśnym środowisku komórek okładzinowych żołądka. Podawany doustnie w formie powlekanych tabletek dojelitowych cechuje się wysoką biodostępnością na poziomie 80-90%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 1,5-2 godzinach. Wchłanianie jest szybkie, głównie w dwunastnicy, jednak pokarm oraz leki zobojętniające kwas solny i sukralfat mogą zmniejszać biodostępność o około 50%. Lanzoprazol wiąże się z białkami osocza w 97%, a jego metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP2C19 i częściowo CYP3A4. Okres półtrwania wynosi 1-2 godziny i ulega wydłużeniu u osób starszych oraz pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, przy czym nie obserwuje się kumulacji leku przy wielokrotnym podawaniu. Metabolity sulfonu, siarczku i pochodnych 5-hydroksylowych wykazują minimalne lub brak działania przeciwwydzielniczego.
allel CYP2C19, białko osocza, dostępność biologiczna, działanie przeciwwydzielnicze, ekspozycja ogólnoustrojowa, enancjomer, hamowanie wydzielania kwasu, intensywny metabolizm, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP3A4, klirens lanzoprazolu, komórki okładzinowe, kwas solny, lek zobojętniający, marskość wątroby, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, peletki, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, produkt dojelitowy, słaby metabolizer, sukralfat, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sertranorm 100 mg

Sertralina wykazuje przewidywalną farmakokinetykę po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych 50-200 mg/dobę, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 4,5-8,4 godzinach. Lek charakteryzuje się wysokim (ok. 98%) wiązaniem z białkami osocza oraz intensywnym metabolizmem wątrobowym, głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C19 i CYP2B6, a także jest substratem P-glikoproteiny. Okres półtrwania sertraliny wynosi około 26 godzin, co prowadzi do kumulacji i osiągnięcia stanu stacjonarnego po około tygodniu stosowania. Metabolit N-desmetylosertralina ma dłuższy okres półtrwania (62-104 godziny). Eliminacja leku odbywa się głównie przez metabolizm, z mniej niż 0,2% wydalanym z moczem w formie niezmienionej. Farmakokinetyka jest proporcjonalna do dawki, co ułatwia dostosowanie terapii.
AUC, biodostępność, Cmax, CYP2B6, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, desmetylosertralina, efekt pierwszego przejścia, farmakogenomika, farmakokinetyka proporcjonalna do dawki, intensywny metabolizm, klirens kreatyniny, liniowość farmakokinetyki, N-desmetylosertralina, niewydolność nerek, odpowiedź kliniczna, okres półtrwania, P-glikoproteina, pacjent w podeszłym wieku, polimorfizm enzymu CYP2C19, schemat dawkowania, stężenie stanu stacjonarnego, szybki metabolizm, uszkodzenie wątroby, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wolny metabolizm, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Risperidon Vipharm 1 mg

Rysperydon, substancja czynna leku Risperidon Vipharm (1 mg, tabletki powlekane), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 1-2 godzin. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi 70% (CV=25%), a względna dostępność tabletki w porównaniu z roztworem to 94% (CV=10%). Metabolizowany jest głównie przez izoenzym CYP2D6 do aktywnego metabolitu 9-hydroksyrysperydonu, który wraz z rysperydonem tworzy czynną frakcję przeciwpsychotyczną. Stan stacjonarny osiągany jest szybko dla rysperydonu (1 dzień) i nieco później dla metabolitu (4-5 dni). Objętość dystrybucji wynosi 1-2 l/kg, a stopień wiązania z białkami osocza to 90% dla rysperydonu i 77% dla 9-hydroksyrysperydonu. Okres półtrwania rysperydonu wynosi około 3 godziny, natomiast metabolitu i czynnej frakcji 24 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z wydaleniem 70% dawki w moczu w ciągu tygodnia.
9-hydroksyrysperydon, bezwzględna dostępność biologiczna, całkowite wchłanianie, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, farmakokinetyka liniowa, intensywny metabolizm, izoenzym CYP 2D6, izoenzymy cytochromu P450, kwaśna alfa-1-glikoproteina, metabolizm rysperydonu, mikrosomy wątrobowe, N-dealkilacja, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, polimorfizm genetyczny, rysperydon, słaby metabolizm, stan stacjonarny, stężenie w osoczu krwi, szybka dystrybucja, wolna frakcja, względna dostępność biologiczna