nadreaktywność pęcherza

Nadreaktywność pęcherza (OAB – Overactive Bladder) to zespół objawów charakteryzujący się nagłym, trudnym do opanowania parciem na mocz, często z towarzyszącym częstomoczem oraz nokturią. U części pacjentów może dochodzić do nietrzymania moczu z parcia. Dolegliwość ta dotyka około 16-17% populacji dorosłych, ze zwiększoną częstotliwością występowania u osób starszych.

Patofizjologia OAB obejmuje nieprawidłową aktywność wypieracza pęcherza moczowego, zaburzenia neurogenne oraz zmiany w funkcjonowaniu urotelium. Czynnikami predysponującymi są: wiek, przerost gruczołu krokowego u mężczyzn, przebyte porody u kobiet, cukrzyca, urazy rdzenia kręgowego oraz niektóre schorzenia neurologiczne jak choroba Parkinsona czy udar mózgu.

Diagnostyka nadreaktywności pęcherza opiera się na wywiadzie lekarskim, badaniu fizykalnym, analizie dzienniczka mikcji oraz badaniach urodynamicznych. W różnicowaniu należy uwzględnić infekcje układu moczowego, nowotwory, kamicę oraz schorzenia neurologiczne. Kluczowe jest wykluczenie przeszkody podpęcherzowej u mężczyzn, zwłaszcza łagodnego rozrostu stercza.

Leczenie OAB ma charakter wielokierunkowy i obejmuje terapię behawioralną (trening pęcherza, modyfikacja przyjmowania płynów), farmakoterapię (leki antycholinergiczne, β3-adrenomimetyki), neuromodulację oraz metody chirurgiczne w przypadkach opornych. Nowoczesne podejście terapeutyczne uwzględnia również zastosowanie toksyny botulinowej wstrzykiwanej do ściany pęcherza, co daje długotrwałe złagodzenie objawów.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl