nadmierna aktywność wypieracza

Nadmierna aktywność wypieracza (ang. detrusor overactivity, DO) to zaburzenie czynnościowe pęcherza moczowego charakteryzujące się mimowolnymi skurczami mięśnia wypieracza w fazie napełniania pęcherza. Jest to jeden z głównych mechanizmów odpowiedzialnych za występowanie pęcherza nadreaktywnego (OAB – overactive bladder).

Rozpoznanie nadmiernej aktywności wypieracza stawia się na podstawie badania urodynamicznego, które wykazuje niekontrolowane skurcze wypieracza podczas fazy napełniania pęcherza moczowego. Objawy kliniczne obejmują parcia naglące, częstomocz, nokturię oraz nietrzymanie moczu z parcia. Dolegliwości te znacząco obniżają jakość życia pacjentów.

Etiologia zaburzenia może być idiopatyczna lub neurogenną. Nadmierna aktywność wypieracza pochodzenia neurogennego (NDO) występuje w przebiegu chorób układu nerwowego, takich jak udar mózgu, stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona czy urazy rdzenia kręgowego. Idiopatyczna nadmierna aktywność wypieracza (IDO) pojawia się bez uchwytnej przyczyny neurologicznej.

Leczenie nadmiernej aktywności wypieracza obejmuje terapię behawioralną (trening pęcherza, modyfikację stylu życia), farmakoterapię (leki antycholinergiczne, β3-adrenomimetyki), neuromodulację oraz zabiegi chirurgiczne. W przypadkach opornych na standardowe leczenie stosuje się iniekcje toksyny botulinowej do mięśnia wypieracza, które przynoszą zwykle znaczącą poprawę kliniczną.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl