okres międzyrujowy
Okres międzyrujowy (z łac. diestrus) to faza cyklu płciowego samic ssaków, która następuje po fazie rujowej (estrus). W tym czasie dochodzi do formowania ciałka żółtego i wzrostu stężenia progesteronu w organizmie samicy. Jest to najdłuższa faza cyklu rujowego.
W przypadku braku zapłodnienia, ciałko żółte ulega regresji, co prowadzi do spadku poziomu progesteronu i rozpoczęcia kolejnego cyklu. U samic, u których doszło do zapłodnienia, ciałko żółte pozostaje aktywne, utrzymując ciążę poprzez wydzielanie progesteronu. Okres międzyrujowy charakteryzuje się brakiem receptywności seksualnej samicy.
W medycynie weterynaryjnej monitorowanie okresu międzyrujowego jest istotne dla oceny płodności oraz diagnostyki zaburzeń hormonalnych u zwierząt. Długość tej fazy różni się znacząco między gatunkami – od kilku dni u gryzoni do kilku miesięcy u psów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etiagen XR 50 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne kwetiapiny nie wykazały potencjału genotoksycznego, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku i ryzyka kancerogennego. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, przy klinicznie istotnych poziomach ekspozycji, zaobserwowano specyficzne dla gatunku odchylenia, takie jak odkładanie barwnika w tarczycy szczurów, przerost komórek pęcherzyków tarczycy i obniżenie stężenia T₃ u makaków jawajskich, a także zmętnienie soczewki i rozwój zaćmy u psów. Długookresowe badania kliniczne u ludzi nie potwierdziły tych zmian, co może wynikać z różnic międzygatunkowych w odpowiedzi na kwetiapinę.
anomalia rozwojowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, ciąża urojona, diestrus, efekt teratogenny, ekspozycja na kwetiapinę, hormon T3, hormonalna kontrola rozrodu, kwetiapina, liczba krwinek, okres międzyrujowy, potencjał genotoksyczny, przerost pęcherzyków tarczycy, ryzyko kancerogenne, skrzywienie kości stępu, skrzywienie nadgarstka, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, toksyczność matczyna, wada rozwojowa, zaćma, zmętnienie soczewki, zmiana hematologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketilept 100 mg 100 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne hemifumaranu kwetiapiny, substancji czynnej preparatu Ketilept, nie wykazały działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku pod tym kątem. W modelach zwierzęcych zaobserwowano jednak zmiany narządowe przy ekspozycji na poziomach klinicznie istotnych: u szczurów odkładanie barwnika w gruczole tarczowym, u małp Cynomolgus przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu, zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. Warto podkreślić, że te zmiany nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie płodności, ciąża rzekoma, działanie genotoksyczne, ekspozycja na kwetiapinę, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemifumaran kwetiapiny, krwinki czerwone i białe, okres międzyrujowy, płodność samców, profil bezpieczeństwa leku, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, przykurcz nadgarstka, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, stężenie T3 w osoczu, substancja czynna, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ kwetiapiny, zaćma, zmętnienie soczewki oka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwetaplex XR 150 mg
Dane przedkliniczne dotyczące kwetiapiny, substancji czynnej leku Kwetaplex XR, nie wykazały działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo, co wskazuje na brak uszkodzeń materiału genetycznego. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, przy ekspozycji zbliżonej do klinicznej, zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak pigmentacja tarczycy u szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów u małp Cynomolgus, a także zmętnienie rogówki i zaćma u psów. Zmiany te nie zostały potwierdzone w długotrwałych badaniach klinicznych u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża rzekoma, dawka terapeutyczna, diestrus, działanie genotoksyczne, ekspozycja matki, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, hormonalna kontrola rozrodu, krwinki białe i czerwone, kwetiapina, objawy toksyczności, okres międzyrujowy, parametry rozrodcze, pigmentacja tarczycy, płodność samców, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, substancja czynna, test mutagenności, toksyczność zarodkowa, wada rozwojowa, wpływ na płodność, zaćma, zgięcie nadgarstka, zmętnienie rogówki, zmiana narządowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketilept 25 mg 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa hemifumaranu kwetiapiny (Ketilept) wskazują na brak działania genotoksycznego w testach in vitro i in vivo. U zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany zależne od gatunku przy ekspozycji na lek na poziomach klinicznie istotnych: u szczurów odkładanie barwnika w gruczole tarczowym, u małp Cynomolgus przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu, hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. W badaniach toksyczności rozwojowej na królikach stwierdzono zwiększoną częstość przykurczu nadgarstka/stępu u płodów przy ekspozycji matki na poziomach zbliżonych do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje niejasne.
ciąża rzekoma, działanie genotoksyczne, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemifumaran kwetiapiny, hemoglobina, in vitro, in vivo, komórki pęcherzykowe tarczycy, krwinki czerwone i białe, okres międzyrujowy, płodność, prolaktyna, przykurcz nadgarstka, regulacja rozrodu, T3 w osoczu, toksyczność kwetiapiny, toksyczność leku, uszkodzenie materiału genetycznego, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketilept 200 mg 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa hemifumaranu kwetiapiny, substancji czynnej leku Ketilept, obejmowały analizy toksykologiczne, genotoksyczne oraz wpływ na rozrodczość, przeprowadzone in vitro i in vivo. Nie wykazano potencjału genotoksycznego, co jest istotne dla oceny długoterminowego ryzyka karcynogennego. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany przy ekspozycjach zbliżonych do klinicznych: u szczurów odkładanie barwnika w gruczole tarczowym, u małp Cynomolgus przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu oraz zmniejszenie hemoglobiny i liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. W badaniach teratogenności na królikach stwierdzono zwiększoną częstość przykurczu nadgarstka/stępu u płodów, powiązaną z toksycznością matczyną i zmniejszonym przyrostem masy ciała, przy ekspozycjach zbliżonych do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, ciąża rzekoma, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemifumaran kwetiapiny, hemoglobina, hormon T3, krwinki, narząd wzroku, okres międzyrujowy, płodność, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych, przykurcz nadgarstka, ryzyko karcynogenne, teratogenność, toksyczność matczyna, zaburzenie funkcji tarczycy, zaćma, zmętnienie soczewki, zmiana hematologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Jaxteran 120 mg
Dane przedkliniczne dotyczące fumaranu dimetylu (JAXTERAN) obejmują szeroki zakres badań toksykologicznych, genotoksycznych, rakotwórczych oraz wpływu na rozrodczość, przeprowadzonych na różnych gatunkach zwierząt. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności zarówno in vitro (test Amesa, aberracje chromosomalne), jak i in vivo (test mikrojąderkowy u szczurów). W badaniach rakotwórczości u myszy i szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość raka komórek kanalikowych nerek (myszy przy dawce 75 mg/kg m.c./dobę, szczury przy 100 mg/kg m.c./dobę), brodawczaka płaskonabłonkowego i raka przedżołądka, przy czym u ludzi brak odpowiednika przedżołądka gryzoni ogranicza znaczenie kliniczne tych obserwacji. Toksyczność nerkowa była obserwowana u wszystkich gatunków, z regeneracją nabłonka kanalików nerkowych, a zmiany takie jak zanik kory nerek i włóknienie śródmiąższowe występowały przy dawkach 2-6 razy wyższych niż zalecana dawka u ludzi (AUC). Zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego w jądrach stwierdzono u szczurów przy dawce odpowiadającej dawce klinicznej oraz u psów przy dawce trzykrotnie wyższej (AUC).
aberracja chromosomalna, badanie toksykologiczne, błona łożyskowa, brodawczak płaskonabłonkowy, demineralizacja kości, działanie mutagenne, fumaran dimetylu, fumaran diroksymel, fumaran monometylu, gruczolak jąder z komórek Leydiga, hiperkeratoza, hiperplazja, martwica komórek, okres międzyrujowy, opóźnienie dojrzałości płciowej, opóźnienie kostnienia, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rak komórek kanalikowych nerek, regeneracja nabłonka kanalików nerkowych, rozrost kanalików nerkowych, rozrost komórek płaskonabłonkowych, test Amesa, test mikrojąderkowy in vivo, włóknienie śródmiąższowe, zanik kory nerki, zwyrodnienie nabłonka plemnikotwórczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kwetaplex 150 mg
W badaniach przedklinicznych kwetiapiny, obejmujących zarówno modele in vitro, jak i in vivo, nie stwierdzono działania genotoksycznego, co jest istotne w kontekście długotrwałej terapii. W modelach zwierzęcych przy ekspozycji na poziomach terapeutycznych zaobserwowano zmiany takie jak odkładanie pigmentu w tarczycy u szczurów, hipertrofia pęcherzyków tarczycy, obniżenie stężenia T₃ w osoczu, zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów u małp Cynomolgus, a także zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. W badaniach embriotoksyczności na królikach odnotowano zwiększoną częstość zgięcia nadgarstka i stawu skokowego u płodów przy dawkach zbliżonych do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, powiązaną z obniżonym przyrostem masy ciała u matek. Znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża rzekoma, diestrus, embriotoksyczność, hipertrofia pęcherzyków tarczycy, kwetiapina, liczba krwinek, okres międzyrujowy, płodność samców, regulacja hormonalna, staw skokowy, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, zaćma, zgięcie nadgarstka, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Questax XR 400 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Questax XR, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które wykazały brak potencjału genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo. Badania na zwierzętach laboratoryjnych ujawniły zmiany w różnych układach narządowych przy ekspozycji na dawki klinicznie istotne, porównywalne do stosowanych u ludzi. U szczurów zaobserwowano odkładanie barwnika w tarczycy, u makaków jawajskich przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, hemoglobiny oraz liczby erytrocytów, natomiast u psów wystąpiło zmętnienie soczewki i zaćma. Zmiany te nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi.
ciąża urojona, diestrus, efekt teratogenny, funkcja rozrodcza, hemoglobina, hormon T3, in vitro, in vivo, kość stępu, krwinki czerwone, kwetiapina, okres międzyrujowy, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, Questax XR, skrzywienie nadgarstka, toksyczność, uszkodzenie materiału genetycznego, zaćma, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Etiagen XR 200 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Etiagen XR, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo, w tym potencjał genotoksyczny, wpływ na narządy oraz reprodukcję. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany w obrębie tarczycy (np. odkładanie barwnika u szczurów, przerost komórek pęcherzyków tarczycy i obniżenie stężenia T₃ u makaków jawajskich), a także zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. W badaniach teratogennych na królikach stwierdzono wzrost częstości skrzywień nadgarstka i kości stępu u płodów przy dawkach zbliżonych do maksymalnych dawek terapeutycznych u ludzi, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
badanie przedkliniczne, ciąża urojona, dawka terapeutyczna, diestrus, Etiagen XR, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hormon T3, in vitro, in vivo, krwinki białe, krwinki czerwone, kwetiapina, maksymalna dawka terapeutyczna, ocena bezpieczeństwa, okres międzyrujowy, płodność, potencjał genotoksyczny, przerost pęcherzyków tarczycy, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, toksyczność, zaćma, zmętnienie soczewki