przerost komórek pęcherzykowych tarczycy

Przerost komórek pęcherzykowych tarczycy to stan, w którym dochodzi do zwiększenia rozmiarów i liczby komórek pęcherzykowych budujących tarczycę. Jest to najczęściej reakcja adaptacyjna narządu na różnorodne bodźce stymulujące, przede wszystkim na podwyższone stężenie hormonu tyreotropowego (TSH).

Do najczęstszych przyczyn przerostu komórek pęcherzykowych tarczycy należą: choroba Gravesa-Basedowa, wole guzkowe, niedobór jodu w diecie oraz przewlekłe autoimmunologiczne zapalenie tarczycy (choroba Hashimoto). W obrazie mikroskopowym obserwuje się powiększenie komórek pęcherzykowych, które mogą tworzyć struktury brodawkowate wystające do światła pęcherzyków tarczycowych.

Klinicznie przerost komórek pęcherzykowych może manifestować się powiększeniem tarczycy (wolem) oraz objawami związanymi z zaburzeniami funkcji gruczołu – nadczynnością lub niedoczynnością. W diagnostyce kluczowe znaczenie ma badanie ultrasonograficzne, ocena stężenia hormonów tarczycy i TSH oraz w wybranych przypadkach biopsja cienkoigłowa.

Leczenie przerostu komórek pęcherzykowych tarczycy zależy od jego etiologii i może obejmować farmakoterapię, suplementację jodu, leczenie radiojodem lub interwencję chirurgiczną. W przypadku przerostu związanego z chorobą Gravesa-Basedowa stosuje się leki przeciwtarczycowe, natomiast w przeroście towarzyszącym chorobie Hashimoto może być konieczna suplementacja hormonów tarczycy.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Questax XR 150 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny, substancji czynnej leku Questax XR, nie wykazały właściwości genotoksycznych ani mutagennych w testach in vitro i in vivo, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowego stosowania. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany fizjologiczne przy ekspozycji na dawkach klinicznie istotnych, takie jak odkładanie barwnika w tarczycy u szczurów, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, hemoglobiny i liczby erytrocytów u makaków jawajskich oraz zmętnienie soczewki i zaćma u psów. Zmiany te nie zostały potwierdzone w badaniach klinicznych u ludzi, co ogranicza ich znaczenie kliniczne.
anomalia rozwojowa, badanie przedkliniczne, ciąża urojona, dawka terapeutyczna, diestrus, działanie mutagenne, hemoglobina, hormon T3, in vitro, in vivo, kość stępu, krwinki czerwone, kwetiapina, makak jawajski, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, skrzywienie nadgarstka, substancja czynna, toksyczność, zaćma, zmętnienie soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketilept 100 mg 100 mg

Przeprowadzone badania przedkliniczne hemifumaranu kwetiapiny, substancji czynnej preparatu Ketilept, nie wykazały działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa leku pod tym kątem. W modelach zwierzęcych zaobserwowano jednak zmiany narządowe przy ekspozycji na poziomach klinicznie istotnych: u szczurów odkładanie barwnika w gruczole tarczowym, u małp Cynomolgus przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu, zmniejszenie hemoglobiny oraz liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. Warto podkreślić, że te zmiany nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie płodności, ciąża rzekoma, działanie genotoksyczne, ekspozycja na kwetiapinę, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemifumaran kwetiapiny, krwinki czerwone i białe, okres międzyrujowy, płodność samców, profil bezpieczeństwa leku, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, przykurcz nadgarstka, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, stężenie T3 w osoczu, substancja czynna, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ kwetiapiny, zaćma, zmętnienie soczewki oka
Leksykon substancji czynnych
Lopinawir – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Badania przedkliniczne lopinawiru, składnika leku Lopinavir + Ritonavir Accord, wykazały, że głównymi narządami docelowymi są wątroba, nerki, tarczyca, śledziona oraz krwinki czerwone. U gryzoni i psów po podaniu dawek wielokrotnych (ponad 6-krotnie wyższych niż zalecana dawka kliniczna) obserwowano obrzęk komórek wątroby z ogniskowym zwyrodnieniem, niewielkie zwyrodnienie kanalików nerkowych u myszy (przy dawkach co najmniej 2-krotnie wyższych niż u ludzi), przerost komórek pęcherzykowych tarczycy u szczurów związany ze zmniejszeniem stężenia tyroksyny i wzrostem TSH, a także zmiany hematologiczne (anizocytoza, poikilocytoza) i powiększenie śledziony z histiocytozą u szczurów. Profil lipidowy u gryzoni wykazywał podwyższone stężenia cholesterolu (szczury, myszy) i triglicerydów (myszy), natomiast u psów nie zaobserwowano takich zmian. W badaniach in vitro lopinawir z rytonawirem hamował o 30% kanały potasowe HERG przy stężeniach odpowiadających 7-krotności całkowitego i 15-krotności wolnego stężenia w osoczu u ludzi, jednak bez istotnego wpływu na repolaryzację włókien Purkinjego u psów. Dystrybucja leku w mięśniu sercowym szczurów wykazała AUC na poziomie około 50% wartości osoczowej po 72 godzinach, co sugeruje brak istotnej retencji w tkance mięśnia sercowego.
aberracja chromosomalna, badanie elektrokardiograficzne, badanie toksykologiczne, bradykardia, działanie mutagenne, histiocytoza, hormon tyreotropowy, kanał potasowy hERG, narząd docelowy, odczyn Coombsa, potencjał genotoksyczny, profil lipidowy, przepływ jonów potasowych, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, przeżywalność młodych, repolaryzacja, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność dla samic, toksyczność zarodkowo-płodowa, włókno Purkinjego, wydłużenie odstępu PR, zaburzenie elektrolitowe, załamek U, zwyrodnienie kanalików nerkowych
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kvelux SR 400 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny, obejmujące testy in vitro i in vivo, wykazały brak działania genotoksycznego i mutagennego. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak złogi barwnikowe w tarczycy u szczurów, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy oraz obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T3) i parametrów morfologii krwi u małp Cynomolgus, a także zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. W badaniach embriotoksyczności u szczurów stwierdzono zwiększoną częstość zgięcia kości nadgarstka i stępu przy ekspozycji na dawki zbliżone do terapeutycznych u ludzi, jednak znaczenie kliniczne tych obserwacji pozostaje niejasne.
ciąża rzekoma, działanie mutagenne, embriotoksyczność, erytrocyty, faza międzyrujowa, funkcja tarczycy, kwetiapina, leukocyty, morfologia krwi, parametry hematologiczne, płodność samców, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, stężenie hemoglobiny, toksyczność matczyna, trójjodotyronina, zaćma, zgięcie kości nadgarstka, złogi barwnikowe tarczycy, zmętnienie soczewki
Leksykon substancji czynnych
Rytonawir – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przedkliniczne badania toksyczności rytonawiru wykazały wpływ na narządy takie jak wątroba, siatkówka, tarczyca i nerki, ze zmianami obejmującymi m.in. przerost nabłonka barwnikowego siatkówki (RPE) i zwyrodnienie siatkówki u gryzoni, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy u szczurów oraz zwyrodnienie kanalików nerkowych w wysokich dawkach. Wątroba wykazywała zmiany komórkowe i zwiększoną aktywność enzymów wątrobowych, a w badaniach z kombinacją lopinawir/rytonawir obserwowano obrzęk komórek i ogniskowe zwyrodnienie przy dawkach ponad 6-krotnie wyższych niż kliniczne. Zmiany w tarczycy i nerkach były odwracalne i prawdopodobnie specyficzne dla gatunku, a u ludzi nie stwierdzono istotnych klinicznie nieprawidłowości w funkcji tych narządów. Badania in vitro wykazały 30% hamowanie kanałów potasowych HERG przy stężeniach odpowiadających 7-krotnej wartości całkowitego stężenia lopinawiru w osoczu, jednak wpływ kliniczny na serce u ludzi pozostaje niepewny.
aberracje chromosomalne, anizocytoza, badanie elektrokardiograficzne, białkomocz, bradykardia, dawka wielokrotna, drogi żółciowe, dyslipidemia, enzymy wątrobowe, fosfolipidoza, hepatotoksyczność, kanały potasowe, karcynogen, komórki wątrobowe, limfocyty, mutagen, nabłonek barwnikowy siatkówki, obumieranie zarodków, odczyn Coombsa, odstęp PR, opóźnienie kostnienia, poikilocytoza, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, przewlekłe zapalenie, test mikrojądrowy, TSH, tyroksyna, układ fagocytarny, włókna Purkinjego, zaburzenia elektrolitowe, załamek U, zwyrodnienie kanalików nerkowych, zwyrodnienie siatkówki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Questax XR 600 mg

Kwetiapina (fumaranu) zawarta w leku Questax XR nie wykazuje potencjału genotoksycznego w badaniach in vitro i in vivo, co potwierdza jej bezpieczeństwo genetyczne przy długotrwałym stosowaniu. W badaniach przedklinicznych na zwierzętach zaobserwowano zmiany przy ekspozycjach zbliżonych do klinicznych: u szczurów odkładanie barwnika w tarczycy, u makaków jawajskich przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3 w osoczu oraz zmniejszenie hemoglobiny i liczby erytrocytów i leukocytów, a u psów zmętnienie soczewki i zaćmę. Zmiany te nie zostały potwierdzone w badaniach klinicznych u ludzi.
badanie genotoksyczności, badanie płodności, badanie przedkliniczne, barwnik w tarczycy, ciąża urojona, dawka terapeutyczna, diestrus, fumaran, hormonalna kontrola rozrodu, in vitro, in vivo, kohabitacja, krwinka biała, krwinka czerwona, kwetiapina, okres międzyrujowy, płodność, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, przykurcz, przyrost masy ciała, Questax XR, stężenie hemoglobiny, toksyczność, trójjodotyronina, zaćma, zmętnienie soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Questax XR 200 mg

Przeprowadzone badania przedkliniczne fumaranu kwetiapiny, substancji czynnej preparatu Questax XR, nie wykazały potencjału genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne leku. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak odkładanie barwnika w gruczole tarczowym u szczurów, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, zmniejszenie hemoglobiny i liczby erytrocytów u makaków jawajskich oraz zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. W badaniach rozwojowych na królikach odnotowano zwiększoną częstość skrzywień nadgarstka i kości stępu przy dawkach zbliżonych do maksymalnych dawek terapeutycznych u ludzi, jednak kliniczne znaczenie tych obserwacji pozostaje niejasne.
ciąża urojona, diestrus, działanie farmakologiczne kwetiapiny, ekspozycja na kwetiapinę, fumaran kwetiapiny, genotoksyczność, gruczoł tarczowy, hemoglobina, kość stępu, krwinka czerwona, metabolizm hormonów tarczycy, parametr hematologiczny, potencjał genotoksyczny, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, Questax XR, skrzywienie nadgarstka, stężenie prolaktyny, toksyczność kwetiapiny, trijodotyronina, zaćma, zmętnienie soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Questax XR 400 mg

Kwetiapina, substancja czynna leku Questax XR, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym, które wykazały brak potencjału genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo. Badania na zwierzętach laboratoryjnych ujawniły zmiany w różnych układach narządowych przy ekspozycji na dawki klinicznie istotne, porównywalne do stosowanych u ludzi. U szczurów zaobserwowano odkładanie barwnika w tarczycy, u makaków jawajskich przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, obniżenie stężenia T3, hemoglobiny oraz liczby erytrocytów, natomiast u psów wystąpiło zmętnienie soczewki i zaćma. Zmiany te nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi.
ciąża urojona, diestrus, efekt teratogenny, funkcja rozrodcza, hemoglobina, hormon T3, in vitro, in vivo, kość stępu, krwinki czerwone, kwetiapina, okres międzyrujowy, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, Questax XR, skrzywienie nadgarstka, toksyczność, uszkodzenie materiału genetycznego, zaćma, zmętnienie soczewki
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketilept 300 mg 300 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny (substancji czynnej leku Ketilept) nie wykazały działania genotoksycznego ani mutagennego w testach in vitro i in vivo, co jest istotne dla oceny długoterminowego bezpieczeństwa stosowania leku. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, przy dawkach porównywalnych do terapeutycznych u ludzi, zaobserwowano zmiany narządowe, takie jak odkładanie barwnika w gruczole tarczowym u szczurów oraz przerost komórek pęcherzykowych tarczycy i obniżenie stężenia T3 w osoczu u małp Cynomolgus. Dodatkowo, u tych małp stwierdzono obniżenie hemoglobiny oraz zmniejszenie liczby erytrocytów i leukocytów, co może wpływać na funkcje hematologiczne. U psów odnotowano zmętnienie soczewki i rozwój zaćmy, co wymaga uwagi ze względu na potencjalne ryzyko u ludzi przy długotrwałym stosowaniu kwetiapiny.
barwnik w tarczycy, ciąża rzekoma, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, genotoksyczność, hemoglobina, hormon T3, in vitro, in vivo, krwinki czerwone i białe, kwetiapina, okres międzyrujowy, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy, przykurcz nadgarstka, toksyczność matczyna, toksyczność zarodkowo-płodowa, zaćma, zmętnienie soczewki