zgięcie kości nadgarstka
Zgięcie kości nadgarstka (fractura ossis carpi) to uraz polegający na przerwaniu ciągłości jednej lub kilku z ośmiu kości nadgarstka, do których należą: kość łódeczkowata, kość księżycowata, kość trójgraniasta, kość grochowata, kość czworoboczna większa, kość czworoboczna mniejsza, kość główkowata i kość haczykowata.
Najczęściej dochodzi do złamania kości łódeczkowatej (około 70-80% wszystkich złamań kości nadgarstka), które występuje zwykle w wyniku upadku na wyprostowaną rękę. Złamania innych kości nadgarstka są znacznie rzadsze i często towarzyszą im zwichnięcia lub złamania kości przedramienia. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne oraz obrazowanie radiologiczne, a w przypadkach wątpliwych – tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny.
Leczenie złamań kości nadgarstka zależy od rodzaju złamania, jego lokalizacji i przemieszczenia odłamów. Może obejmować unieruchomienie w opatrunku gipsowym (zwykle 6-12 tygodni), stabilizację operacyjną śrubami lub płytkami, a w niektórych przypadkach – artroskopię nadgarstka. Szczególnej uwagi wymagają złamania kości łódeczkowatej ze względu na ryzyko martwicy jałowej i zwyrodnienia stawu nadgarstka w przypadku niewłaściwego lub opóźnionego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kvelux SR 50 mg
Bezpieczeństwo stosowania kwetiapiny zostało ocenione w licznych badaniach przedklinicznych, które nie wykazały działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co jest kluczowe dla oceny bezpieczeństwa długoterminowego stosowania leku. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano zmiany narządowe przy dawkach klinicznie istotnych, takie jak odkładanie złogów barwnikowych w tarczycy szczurów, przerost komórek pęcherzykowych tarczycy u małp Cynomolgus z towarzyszącym obniżeniem stężenia trijodotyroniny (T3) w osoczu oraz zmniejszeniem hemoglobiny, erytrocytów i leukocytów, a także zmętnienie soczewki i zaćmę u psów. Zmiany te nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi, co wskazuje na ograniczoną translatowalność tych efektów do praktyki klinicznej.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża rzekoma, działanie toksyczne, erytrocyty i leukocyty, gospodarka hormonalna tarczycy, hemoglobina, kwetiapina, potencjał genotoksyczny, prolaktyna, przerost komórek pęcherzykowych, rozrodczość, tarczyca, toksyczność rozwojowa, trijodotyronina, zaburzenia hormonalne, zaćma, zgięcie kości nadgarstka, zmętnienie soczewki - Leksykon substancji czynnych
Kwetiapina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwetiapiny nie wykazały działania genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza brak potencjału mutagennego i klastogennego tej substancji. U zwierząt laboratoryjnych zaobserwowano zmiany w narządach, takie jak odkładanie się barwnika w tarczycy szczurów, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy i obniżenie stężenia T3 u małp Cynomolgus, a także zmniejszenie hemoglobiny i liczby leukocytów oraz erytrocytów. U psów stwierdzono zmętnienie rogówki i zaćmę. Warto podkreślić, że te zmiany nie zostały potwierdzone w długoterminowych badaniach klinicznych u ludzi, co ogranicza ich bezpośrednie znaczenie kliniczne.
badanie in vitro, badanie in vivo, ciąża rzekoma, faza międzyrujowa, genotoksyczność, hemoglobina, hipertrofia komórek pęcherzykowych tarczycy, hormonalna regulacja rozrodu, kohabitacja, krwinki białe i czerwone, kwetiapina, mutacja genetyczna, parametry hematologiczne, pigmentacja tarczycy, przykurcz, stężenie prolaktyny, stężenie T3, układ krwiotwórczy, uszkodzenie chromosomu, zaćma, zgięcie kości nadgarstka, zmętnienie rogówki