zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego

Zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego (AV) stanowią istotny problem kliniczny, polegający na nieprawidłowym przekazywaniu impulsów elektrycznych z przedsionków do komór serca. Występują w różnym stopniu nasilenia – od wydłużenia odstępu PQ w zapisie EKG (blok I stopnia), przez okresowy brak przewodzenia niektórych pobudzeń (blok II stopnia), aż do całkowitego braku przewodzenia (blok III stopnia).

Blok AV I stopnia charakteryzuje się wydłużeniem odstępu PQ powyżej 200 ms, przy zachowaniu przewodzenia każdego impulsu. Blok II stopnia dzieli się na typ Mobitz I (periodyka Wenckebacha) z postępującym wydłużaniem odstępu PQ aż do wypadnięcia zespołu QRS, oraz typ Mobitz II z nagłym wypadnięciem zespołu QRS bez wcześniejszego wydłużania PQ. Blok III stopnia (całkowity) objawia się całkowitym brakiem przewodzenia, z niezależną pracą przedsionków i komór.

Etiologia zaburzeń przewodnictwa AV jest różnorodna i obejmuje chorobę niedokrwienną serca, kardiomiopatie, zapalenie mięśnia sercowego, wady wrodzone, choroby tkanki łącznej, zaburzenia elektrolitowe, a także działanie niepożądane leków (np. beta-blokerów, antagonistów wapnia, digoksyny). Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG, z wykorzystaniem badań holterowskich przy okresowo występujących zaburzeniach.

Leczenie zależy od stopnia bloku, objawów klinicznych i przyczyny. W przypadku bloków objawowych lub wysokiego stopnia standardem postępowania jest implantacja stymulatora serca. U pacjentów z odwracalną przyczyną (np. zaburzenia elektrolitowe, działanie leków) priorytetem jest leczenie przyczynowe. W stanach nagłych stosuje się farmakoterapię (atropina) lub czasową elektrostymulację.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl