zespół Wolfa-Parkinsona-White’a

Zespół Wolfa-Parkinsona-White’a (WPW) to wrodzona anomalia układu przewodzącego serca, charakteryzująca się obecnością dodatkowego szlaku przewodzenia (drogi dodatkowej) między przedsionkami a komorami, omijającego fizjologiczny węzeł przedsionkowo-komorowy. Ten dodatkowy szlak, zwany pęczkiem Kenta, umożliwia szybsze przewodzenie impulsów elektrycznych, co może prowadzić do napadowych częstoskurczów.

W zapisie EKG zespół WPW charakteryzuje się skróceniem odstępu PR poniżej 120 ms, poszerzeniem zespołu QRS powyżej 110 ms oraz obecnością fali delta, czyli wstępnego, wolnego wznoszenia się zespołu QRS. Te cechy elektrokardiograficzne są wynikiem przedwczesnej aktywacji komór przez dodatkową drogę przewodzenia.

Klinicznie zespół WPW może przebiegać bezobjawowo lub objawiać się napadowymi częstoskurczami (najczęściej nawrotnymi częstoskurczami przedsionkowo-komorowymi), kołataniem serca, zawrotami głowy, omdleniami, a w rzadkich przypadkach może prowadzić do migotania komór i nagłego zgonu sercowego. Leczenie obejmuje farmakoterapię przeciwarytmiczną oraz ablację przezskórną dodatkowej drogi przewodzenia, która jest metodą z wyboru u pacjentów z objawami.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amarhyton 100 mg

Amarhyton, zawierający flekainid w postaci octanu, dostępny w dawkach 50 mg i 100 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest lekiem przeciwarytmicznym stosowanym w leczeniu określonych arytmii nadkomorowych i komorowych. Wskazania obejmują częstoskurcz nawrotowy w węźle przedsionkowo-komorowym (AVNRT), arytmie związane z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a oraz napadowe arytmie przedsionkowe (migotanie, trzepotanie, częstoskurcz przedsionkowy) u pacjentów z objawami po konwersji rytmu, gdy inne metody terapeutyczne okazały się nieskuteczne lub nietolerowane. Lek jest również stosowany w ciężkich, zagrażających życiu napadowych arytmiach komorowych, które nie reagują na inne leczenie. Kapsułki o przedłużonym uwalnianiu zapewniają stopniowe i równomierne uwalnianie flekainidu, co może poprawić profil bezpieczeństwa i skuteczności terapii.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz nawrotowy w węźle przedsionkowo-komorowym, częstoskurcz przedsionkowy, dodatkowa droga przewodzenia, dysfunkcja lewej komory, działanie proarytmiczne, flekainid, lek przeciwarytmiczny, migotanie przedsionków, napadowa arytmia komorowa, napadowa arytmia przedsionkowa, organiczna choroba serca, przedłużone uwalnianie, rytm zatokowy, trzepotanie przedsionków, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polfenon 300 mg

Polfenon, zawierający chlorowodorek propafenonu, jest lekiem przeciwarytmicznym stosowanym w leczeniu objawowych tachyarytmii nadkomorowych oraz zagrażających życiu tachyarytmii komorowych. Dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 150 mg i 300 mg, umożliwia indywidualne dostosowanie terapii. Wskazania obejmują częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków, a także ciężkie, objawowe tachyarytmie komorowe wymagające hospitalizacji i monitorowania EKG. Tabletki zawierają laktozę jednowodną w ilości 1,43 mg (150 mg) i 2,86 mg (300 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy.
chlorowodorek propafenonu, częstoskurcz nadkomorowy, częstoskurcz węzłowy, działanie proarytmiczne, elektrokardiografia, funkcja lewej komory serca, kołatanie serca, laktoza jednowodna, lek przeciwarytmiczny, migotanie komór, migotanie przedsionków, nagłe zatrzymanie krążenia, napadowe migotanie przedsionków, nietolerancja laktozy, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tonicard 300 mg

Propafenonu chlorowodorek, substancja czynna leku Tonicard, jest klasyfikowany jako lek przeciwarytmiczny klasy Ic wg Vaughana Williamsa (kod ATC: C01BC03). Dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 150 mg i 300 mg, propafenon działa poprzez stabilizację błon komórkowych mięśnia sercowego, głównie poprzez blokadę szybkiego prądu jonów sodowych. Efektem jest zwolnienie prędkości depolaryzacji kardiomiocytów oraz wydłużenie czasu przewodzenia impulsów w przedsionkach, węźle przedsionkowo-komorowym oraz układzie Hisa-Purkinjego, gdzie efekt jest najbardziej wyraźny. Ponadto lek podnosi próg stymulacji mięśnia sercowego i migotania komór, co zmniejsza pobudliwość elektryczną serca.
czas refrakcji, depolaryzacja błony komórkowej, dodatkowa droga przewodzenia, klasyfikacja Vaughana-Williamsa, lek przeciwarytmiczny klasy IC, mięsień sercowy, pobudliwość mięśnia sercowego, prąd jonów sodowych, próg migotania komór, próg stymulacji, propafenonu chlorowodorek, przewodzenie impulsów, stabilizacja błony komórkowej, tabletka powlekana, Tonicard, układ bodźcoprzewodzący serca, układ Hisa-Purkinjego, węzeł przedsionkowo-komorowy, właściwość β-adrenolityczna, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amarhyton 50 mg

Amarhyton, zawierający flekainid w postaci octanu, dostępny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 50 mg i 100 mg, jest wskazany do leczenia wybranych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów, u których inne metody terapeutyczne okazały się nieskuteczne lub nietolerowane. Wskazania obejmują częstoskurcz nawrotny w węźle przedsionkowo-komorowym (AVNRT), arytmie związane z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a, ciężkie napadowe arytmie komorowe oraz napadowe arytmie przedsionkowe, takie jak migotanie, trzepotanie i częstoskurcz przedsionkowy. Terapia powinna być poprzedzona dokładną diagnostyką elektrofizjologiczną oraz oceną ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z organicznymi chorobami serca i zaburzeniami czynności lewej komory, którzy są przeciwwskazani do stosowania leku ze względu na ryzyko proarytmii.
AVNRT, badanie EKG, częstoskurcz przedsionkowy, dodatkowa droga przewodzenia, działanie proarytmiczne, flekainid, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek antyarytmiczny, migotanie przedsionków, napadowa arytmia komorowa, napadowa arytmia przedsionkowa, organiczna choroba serca, stężenie leku we krwi, stratyfikacja ryzyka, trzepotanie przedsionków, zaburzenie czynności lewej komory, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a, zespół WPW
Leksykon chorób i schorzeń
Nagły zatrzymanie krążenia – Patofizjologia i mechanizm

Nagłe zatrzymanie krążenia (NZK) to nagłe ustanie czynności serca, najczęściej spowodowane zaburzeniami rytmu serca, w szczególności tachyarytmiami komorowymi takimi jak migotanie komór (VF) i częstoskurcz komorowy (VT). W warunkach pozaszpitalnych obserwuje się obecnie wzrost częstości asystolii i aktywności elektrycznej bez tętna (PEA) jako początkowych rytmów NZK. Patofizjologia NZK obejmuje mechanizmy elektrofizjologiczne takie jak reentry, zaburzenia repolaryzacji, wzmożona automatyczność oraz aktywność wyzwalaną, a także nieprawidłowe funkcjonowanie kanałów jonowych (kanałopatie). Choroba wieńcowa pozostaje główną przyczyną NZK, gdzie ostre niedokrwienie i blizna pozawałowa tworzą podłoże dla arytmii. Kardiomiopatie, wady zastawkowe oraz kanałopatie genetyczne (np. zespół Brugadów, LQTS, CPVT) również znacząco zwiększają ryzyko NZK. Czynniki wyzwalające obejmują zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hipokaliemia, niedobór magnezu), kwasicę, intensywny wysiłek fizyczny, spożycie alkoholu, narkotyki rekreacyjne oraz leki o potencjale arytmogennym. Commotio cordis to specyficzny mechanizm NZK u młodych sportowców, wywołany uderzeniem w klatkę piersiową w krytycznym oknie czasowym 10-20 ms przed szczytem załamka T, prowadzący do migotania komór.
aktywność elektryczna bez tętna, asystolia, blizna pozawałowa, choroba wieńcowa, commotio cordis, częstoskurcz komorowy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kanałopatia, kardiomiopatia alkoholowa, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia rozstrzeniowa, kardiomiopatia włóknista, kardiowerter-defibrylator, katecholaminergiczny wielokształtny częstoskurcz komorowy, kwasica, mechanizm reentry, migotanie komór, nagła śmierć sercowa, nagłe zatrzymanie krążenia, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, stenoza aortalna, terapeutyczna hipotermia, torsade de pointes, trzepotanie komór, wzmożona automatyczność, zaburzenia repolaryzacji, zespół Brugadów, zespół długiego QT, zespół krótkiego QT, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Polfenon 150 mg

Propafenon, substancja czynna leku Polfenon dostępnego w dawkach 150 mg i 300 mg, jest przeciwarytmikiem klasy IC według klasyfikacji Vaughan-Williamsa (kod ATC: C01BC03). Jego podstawowy mechanizm działania polega na blokowaniu kanałów sodowych, co hamuje szybki prąd sodowy i zwalnia narastanie fazy 0 potencjału czynnościowego w kardiomiocytach. Propafenon wykazuje zróżnicowany wpływ na potencjał czynnościowy: wydłuża czas trwania potencjału w komórkach roboczych mięśnia sercowego, a skraca go we włóknach Purkinjego, co odróżnia go od innych leków przeciwarytmicznych. Dodatkowo, lek wywiera działanie dromotropowo ujemne, spowalniając przewodzenie impulsów w układzie przewodzącym serca, oraz wydłuża czas refrakcji w przedsionkach, węźle przedsionkowo-komorowym i komorach, co zmniejsza ryzyko arytmii nawrotnych.
blokada kanału sodowego, czas refrakcji, częstoskurcz nawrotny, działanie dromotropowo-ujemne, kardiomiocyt, klasyfikacja Vaughan-Williamsa, lek przeciwarytmiczny klasy IC, potencjał czynnościowy, propafenon chlorowodorek, stabilizacja błony komórkowej, węzeł przedsionkowo-komorowy, włókna Purkinjego, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a, zespół WPW
Leksykon chorób i schorzeń
Migotanie komór – Etiologia i przyczyny

Migotanie komór (VF) to krytyczne zaburzenie rytmu serca, charakteryzujące się chaotyczną, nieskoordynowaną aktywnością elektryczną komór, prowadzącą do braku efektywnej hemodynamiki i nagłego zatrzymania krążenia. Najczęstszą przyczyną VF jest choroba niedokrwienna serca (CAD), z istotnym zwężeniem tętnic wieńcowych (>75% u 40%-86% pacjentów po zatrzymaniu krążenia). Ostry zawał serca wywołuje zaburzenia elektrofizjologiczne sprzyjające VF, szczególnie w pierwszych 48 godzinach. Inne etiologie to kardiomiopatie (rozstrzeniowa, przerostowa, restrykcyjna, ARVD), wrodzone wady serca, kanałopatie (np. zespół długiego QT, Brugadów, CPVT), zaburzenia elektrolitowe (hipo-/hiperkaliemia, hipomagnezemia), kwasica, hipoksja oraz czynniki środowiskowe i urazowe (commotio cordis, porażenie prądem, hipotermia). Genetyczne predyspozycje potwierdzają badania GWAS (locus 21q21). Mechanizmy patofizjologiczne obejmują heterogenność repolaryzacyjną, ektopowy automatyzm, pobudzenie nawrotne i aktywność wyzwalaną (EAD, DAD). Częstoskurcz komorowy często poprzedza VF, zwłaszcza u pacjentów z blizną po zawale.
aktywność wyzwalana, arytmogenna dysplazja prawej komory, choroba niedokrwienna serca, choroba zastawki serca, commotio cordis, cukrzyca, częstoskurcz komorowy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipoksja, hipomagnezemia, hipotermia, idiopatyczne migotanie komór, kanałopatia, kardiomiopatia przerostowa, kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia rozstrzeniowa, katecholaminergiczny wielokształtny częstoskurcz komorowy, kwasica, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, nagłe zatrzymanie krążenia, napad padaczkowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, odma opłucnowa, pobudzenie nawrotne, porażenie prądem elektrycznym, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozwarstwienie aorty, sepsa, tamponada serca, udar mózgu, uraz klatki piersiowej, uszkodzenie narządów, uszkodzenie neurologiczne, wrodzona wada serca, wszczepialny kardiowerter-defibrylator, zaburzenie rytmu serca, zapalenie mięśnia sercowego, zatorowość płucna, zawał serca, zespół Brugadów, zespół długiego QT, zespół krótkiego QT, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a, zwężenie zastawki aortalnej
Leksykon chorób i schorzeń
Arytmia serca – Etiologia i przyczyny

Arytmie serca wynikają z dysfunkcji elektrycznego układu przewodzącego serca, manifestując się tachykardią, bradykardią lub nieregularnym rytmem. Etiologia arytmii jest wieloczynnikowa i obejmuje choroby serca takie jak choroba wieńcowa, zawał, kardiomiopatie, niewydolność serca, wady zastawkowe oraz zmiany strukturalne i zapalne mięśnia sercowego. Czynniki ryzyka sercowo-naczyniowe, w tym nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, otyłość, palenie tytoniu i obturacyjny bezdech senny, również predysponują do rozwoju arytmii. Zaburzenia metaboliczne i hormonalne, takie jak nadczynność i niedoczynność tarczycy, zaburzenia elektrolitowe (potas, magnez, sód, wapń), anemia i odwodnienie, mogą wpływać na przewodzenie impulsów elektrycznych i wywoływać arytmie.
ablacja przezskórna, anemia, arytmia serca, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bradykardia zatokowa, choroba wieńcowa, cukrzyca, hipertyreoza, hipotyreoza, kardiomiopatia, katecholaminergiczny częstoskurcz komorowy, mechanizm re-entry, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, obturacyjny bezdech senny, przerost lewej komory, tachykardia, tachykardia zatokowa, układ Hisa-Purkinjego, układ przewodzący serca, wada zastawkowa serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowy, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zawał serca, zespół Brugadów, zespół chorego węzła zatokowego, zespół długiego QT, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a
Leksykon substancji czynnych
Flekainid – Wskazania do stosowania

Flekainid, lek antyarytmiczny klasy IC dostępny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (50 mg, 100 mg) oraz tabletek (50 mg, 100 mg), jest wskazany w leczeniu określonych arytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz nawrotowy w węźle przedsionkowo-komorowym (AVNRT) oraz arytmie związane z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a. Ponadto, stosuje się go w terapii napadowych arytmii przedsionkowych (migotanie, trzepotanie i częstoskurcz przedsionkowy) u pacjentów po kardiowersji, którzy doświadczają objawów i nie reagują na inne metody leczenia. Flekainid jest również opcją w ciężkich, zagrażających życiu napadowych arytmiach komorowych, jednak zawsze jako terapia drugiego wyboru po nieskuteczności lub nietolerancji innych leków. Kluczowym przeciwwskazaniem jest obecność organicznych chorób serca i zaburzeń funkcji lewej komory, ze względu na ryzyko proarytmii.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, badanie obrazowe serca, częstoskurcz nawrotny, częstoskurcz nawrotowy w węźle przedsionkowo-komorowym, częstoskurcz przedsionkowy, dodatkowa droga przewodzenia, działanie proarytmiczne, echokardiografia, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kardiowersja, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek antyarytmiczny klasy IC, migotanie przedsionków, monitorowanie EKG, napadowa arytmia przedsionkowa, organiczna choroba serca, rytm zatokowy, sprzęt resuscytacyjny, trzepotanie przedsionków, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a, zespół WPW
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polfenon 150 mg

Lek Polfenon, zawierający propafenon chlorowodorek w dawkach 150 mg lub 300 mg, jest wskazany do leczenia objawowych tachyarytmii nadkomorowych, takich jak częstoskurcz węzłowy, częstoskurcz nadkomorowy u pacjentów z zespołem Wolfa-Parkinsona-White’a oraz napadowe migotanie przedsionków. Ponadto, znajduje zastosowanie w terapii zagrażających życiu tachyarytmii komorowych, w tym częstoskurczów komorowych i migotania komór. Propafenon działa antyarytmicznie poprzez blokadę przewodzenia w układzie bodźcoprzewodzącym, co wymaga ścisłego monitorowania EKG i ciśnienia tętniczego podczas inicjacji i modyfikacji dawki, zwłaszcza w warunkach szpitalnych.
Decyzja o zastosowaniu Polfenonu powinna być podejmowana przez kardiologa lub specjalistę z doświadczeniem w leczeniu arytmii, po dokładnej diagnostyce i ocenie stanu układu krążenia. Dawkowanie musi być indywidualizowane, uwzględniając typ arytmii, stan kliniczny oraz funkcję wątroby i nerek, a także wiek pacjenta. Szczególną ostrożność zaleca się u chorych z niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, bradykardią oraz nietolerancją laktozy (lek zawiera laktozę jednowodną). Polfenon może być stosowany zarówno doraźnie, jak i w terapii podtrzymującej, z uwzględnieniem indywidualnej oceny korzyści i ryzyka.
badanie EKG, bradykardia, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz węzłowy, droga dodatkowa, dysfunkcja lewej komory, działanie proarytmiczne, lek antyarytmiczny, migotanie komór, nagła śmierć sercowa, napadowe migotanie przedsionków, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, tachyarytmia komorowa, tachyarytmia nadkomorowa, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie krążenia, zespół Wolfa-Parkinsona-White’a