guz in situ
Guz in situ (łac. carcinoma in situ, CIS) to wczesna postać nowotworu złośliwego, który nie przekroczył jeszcze błony podstawnej i nie naciekł otaczających tkanek. Jest to stan przedinwazyjny, który charakteryzuje się obecnością komórek nowotworowych ograniczonych do nabłonka pochodzenia, bez oznak inwazji do podścieliska.
W klasyfikacji TNM guzy in situ oznaczane są jako Tis. Najczęściej spotykane są w obrębie nabłonka przewodów wyprowadzających gruczołu sutkowego (DCIS – ductal carcinoma in situ), szyjki macicy (CIN – cervical intraepithelial neoplasia), skóry oraz pęcherza moczowego. Rozpoznanie guza in situ ma istotne znaczenie kliniczne, gdyż wczesne wykrycie i leczenie pozwala zapobiec progresji do inwazyjnej postaci nowotworu.
Diagnostyka guzów in situ opiera się głównie na badaniach histopatologicznych, a w niektórych lokalizacjach również na badaniach cytologicznych (np. badanie cytologiczne szyjki macicy). Leczenie zależy od lokalizacji i zazwyczaj obejmuje miejscowe wycięcie zmiany, niekiedy z uzupełniającą radioterapią lub leczeniem farmakologicznym. Rokowanie w przypadku guzów in situ jest zazwyczaj bardzo dobre, z wysokim odsetkiem całkowitych wyleczeń.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Onko BCG 100 100 mg (nie mniej niż 300 mln i nie więcej niż 1,2 mld żywych prątków BCG)/ml
Lek Onko BCG 100 zawiera żywe, atenuowane prątki BCG (podszczep brazylijski Moreau) w dawce 100 mg, co odpowiada 300 milionom do 1,2 miliarda żywych prątków. Preparat podaje się dopęcherzowo w formie zawiesiny, rekonstytuowanej w 1 ml jałowego izotonicznego roztworu chlorku sodu, a następnie rozcieńczanej do 50 ml. Standardowy schemat leczenia obejmuje fazę indukcyjną (6 wlewek, 1 raz w tygodniu) oraz fazę podtrzymującą (3 wlewki podawane w tygodniu, powtarzane w określonych odstępach do 36 miesięcy). W przypadku nawrotu guza in situ (Tis) lub wysokiego ryzyka Ta i T1 (HG) zaleca się ponowne pełne leczenie odpowiednio po 12 i 6 miesiącach od ostatniej ekspozycji na BCG.
aseptyka, Bacillus Calmette-Guérin, cewka moczowa, faza indukcyjna, faza podtrzymująca, guz in situ, mikcja, nawrót guza, pęcherz moczowy, podszczep brazylijski Moreau, prątki BCG, preparat dezynfekcyjny, roztwór chlorku sodu, schemat leczenia podtrzymującego, śluzówka pęcherza, TUR, wlewka dopęcherzowa, wycinek z guza, zaleganie moczu, zawiesina dopęcherzowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Onko BCG 50 50 mg (nie mniej niż 150 mln i nie więcej niż 600 mln żywych prątków BCG)/ml
Onko BCG 50 to preparat zawierający 50 mg żywych, atenuowanych prątków BCG (1,5 × 10⁸ do 6,0 × 10⁸ jednostek) podszczepu brazylijskiego Moreau, stosowany dopęcherzowo w leczeniu raka pęcherza moczowego. Standardowy schemat terapeutyczny obejmuje fazę indukcyjną – 6 wlewek podawanych raz w tygodniu oraz fazę podtrzymującą – 3 wlewki raz w tygodniu podawane w 3., 6., 12., 18., 24., 30. i 36. miesiącu terapii. Każda wlewka to 50 ml zawiesiny, przygotowanej przez rozcieńczenie 1 ml rekonstytuowanego preparatu w 49 ml jałowego roztworu chlorku sodu, z czasem retencji w pęcherzu wynoszącym 2 godziny. W przypadku nawrotu guza in situ (Tis) po 12 miesiącach lub nawrotu guza Ta i T1 wysokiego ryzyka (HG) po 6 miesiącach od ostatniej ekspozycji na BCG, zaleca się powtórzenie pełnej kuracji według powyższego schematu.
Bacillus Calmette-Guérin, dawka terapeutyczna, elektroresekcja przezcewkowa, faza indukcyjna, faza podtrzymująca, guz in situ, guz Ta i T1 wysokiego ryzyka, nawrót choroby, Onko BCG 50, pęcherz moczowy, podanie dopęcherzowe, podszczep brazylijski Moreau, prątki BCG, roztwór chlorku sodu, śluzówka pęcherza, terapia dopęcherzowa, wlewka dopęcherzowa, wycinek z guza, zaleganie moczu, zawiesina jednolita