patofizjologia alergii

Patofizjologia alergii obejmuje złożony zespół reakcji immunologicznych, w których organizm reaguje nadmiernie na substancje zazwyczaj nieszkodliwe. Kluczową rolę odgrywa IgE – immunoglobulina E, która wiąże się z receptorami na powierzchni komórek tucznych i bazofilów, inicjując kaskadę reakcji alergicznej po kontakcie z antygenem (alergenem).

Proces alergiczny można podzielić na fazę wczesną i późną. W fazie wczesnej, trwającej do 30 minut od ekspozycji na alergen, dochodzi do degranulacji komórek tucznych i uwolnienia mediatorów zapalnych jak histamina, leukotrieny i prostaglandyny. Te substancje powodują rozszerzenie naczyń krwionośnych, zwiększenie przepuszczalności naczyń i skurcz mięśni gładkich, co objawia się klinicznie jako pokrzywka, obrzęk, świąd czy skurcz oskrzeli.

Faza późna, rozwijająca się po 2-8 godzinach, charakteryzuje się napływem komórek zapalnych (eozynofilów, bazofilów, limfocytów T) do tkanek, co prowadzi do przewlekłego stanu zapalnego. W patogenezie alergii istotną rolę odgrywają również limfocyty Th2, które poprzez wydzielanie interleukin (IL-4, IL-5, IL-13) stymulują produkcję IgE i aktywację eozynofilów.

Predyspozycja do rozwoju alergii jest uwarunkowana genetycznie, a jej manifestacja zależy od czynników środowiskowych. Współczesne badania wskazują na istotną rolę mikrobioty jelitowej oraz teorii higienicznej w patogenezie chorób alergicznych. Zaburzenia równowagi pomiędzy limfocytami Th1 i Th2 oraz nieprawidłowe funkcjonowanie komórek regulatorowych Treg mogą prowadzić do rozwoju chorób alergicznych takich jak astma, alergiczny nieżyt nosa, atopowe zapalenie skóry czy alergie pokarmowe.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl