dodatkowy obszar ruchowy
Dodatkowy obszar ruchowy (Supplementary Motor Area, SMA) to struktura kory mózgowej położona w przyśrodkowej części płata czołowego, przed pierwszorzędową korą ruchową. Jest on częścią drugorzędowej kory ruchowej i odgrywa kluczową rolę w planowaniu, inicjowaniu i koordynacji złożonych sekwencji ruchowych.
SMA otrzymuje projekcje z jąder wzgórza, kory przedruchowej oraz pierwszorzędowej kory ruchowej. Obszar ten wykazuje istotną aktywność przed rozpoczęciem ruchu, co wskazuje na jego funkcję w przygotowaniu i planowaniu aktywności motorycznej. Jest szczególnie zaangażowany w kontrolę ruchów dwustronnych oraz sekwencyjnych, które wymagają synchronizacji czasowej.
Uszkodzenia dodatkowego obszaru ruchowego mogą prowadzić do zespołu SMA, charakteryzującego się przejściowym niedowładem połowiczym oraz zaburzeniami inicjacji mowy. W praktyce klinicznej dysfunkcje SMA obserwuje się u pacjentów z guzami mózgu, udarami obejmującymi unaczynienie tętnicy przedniej mózgu oraz w chorobach neurodegeneracyjnych wpływających na funkcje motoryczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Dziecięca apraksja mowy – Patofizjologia i mechanizm
Dziecięca apraksja mowy (CAS) to neurologiczne zaburzenie motoryczne charakteryzujące się deficytem w planowaniu i programowaniu czasowo-przestrzennych sekwencji ruchów artykulacyjnych, bez obecności deficytów nerwowo-mięśniowych. Patomechanizm obejmuje zaburzenia przekazywania sygnałów neuronalnych z mózgu do narządów mowy, co skutkuje niespójnymi błędami artykulacyjnymi, trudnościami w imitacji oraz wysiłkową mową. Badania neuroobrazowe wskazują na zmiany w istocie białej i zaburzenia łączności w obszarach takich jak lewy obszar Wernickego, zakręt zaśrodkowy, dodatkowy obszar ruchowy oraz móżdżek. Genetyczne podłoże CAS jest potwierdzone, z udziałem m.in. genu FOXP2 oraz kanału sodowego SCN3A, a diagnostyczna wydajność badań genetycznych sięga 37%. CAS różni się od dyzartrii, gdzie problemem jest osłabienie mięśni, natomiast w CAS deficyt dotyczy planowania i koordynacji ruchów mowy przy prawidłowej sile mięśniowej.
autyzm, badanie neuroobrazowe, ciało modzelowate, dodatkowy obszar ruchowy, dyzartria, dziecięca apraksja mowy, epilepsja, galaktozemia, gen FOXP2, infekcja mózgu, istota biała, kontrola motoryczna mowy, kora przedruchowa, mowa skanująca, mózgowe porażenie dziecięce, obszar Broki, obszar Wernickego, paraliż, pierwotna kora ruchowa, płat ciemieniowy, propriocepcja, sprzężenie zwrotne, udar mózgu, uraz mózgu, uraz okołoporodowy, zaburzenie mitochondrialne, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zaburzenie neurorozwojowe, zespół Pradera-Williego, zespół Retta - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie neurologiczne czynnościowe / zaburzenie konwersyjne – Patofizjologia i mechanizm
Zaburzenie neurologiczne czynnościowe (FND) charakteryzuje się objawami neurologicznymi wpływającymi na funkcje czuciowe i ruchowe, które nie odpowiadają znanym wzorcom chorób organicznych. Patofizjologia FND jest wieloaspektowa i obejmuje dysfunkcje w wielu sieciach neuronalnych, w tym w obwodach limbicznych, istotności, integracji multimodalnej oraz czuciowo-ruchowych. Badania neuroobrazowe wykazały zmniejszoną aktywność grzbietowo-bocznej kory przedczołowej, dysfunkcję prawego połączenia skroniowo-ciemieniowego (TPJ) oraz zwiększoną łączność funkcjonalną między obwodami limbicznymi a motorycznymi. U pacjentów z FND obserwuje się także podwyższony poziom białka C-reaktywnego (CRP) u około 66% chorych, co wskazuje na udział procesów zapalnych i dysregulację układu autonomicznego z przewagą aktywności współczulnej. Ponadto, zmiany w neuroprzekaźnikach (dopamina, serotonina, GABA) oraz dysfunkcja glutaminergiczna (zwiększone poziomy glutaminianu i glutaminy w przedniej korze zakrętu obręczy i przyśrodkowej korze przedczołowej) sugerują złożone mechanizmy neurobiologiczne leżące u podstaw FND.
aktywacja mikrogleju, białko C-reaktywne, ciało migdałowate, dodatkowy obszar ruchowy, dopamina, dysregulacja układu autonomicznego, fMRI, funkcjonalny rezonans magnetyczny, grzbietowa przednia kora zakrętu obręczy, grzbietowo-boczna kora przedczołowa, istota szara okołowodociągowa, jądra podstawne, kwas gamma-aminomasłowy, model bayesowski, model psychodynamiczny, neuroplastyczność, neurotransmitery, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, ośrodkowy układ nerwowy, plastyczność synaptyczna, płyn mózgowo-rdzeniowy, połączenie skroniowo-ciemieniowe, przednia wyspa, przyśrodkowa kora przedczołowa, serotonina, układ neuroendokrynny, zaburzenie konwersyjne, zaburzenie neurologiczne czynnościowe