zaburzenia pola widzenia

Zaburzenia pola widzenia obejmują szereg zmian w percepcji wzrokowej, które ograniczają zdolność pacjenta do widzenia w określonych obszarach pola widzenia. Mogą one występować w postaci mroczków (skotomów), hemianopsji (utraty połowy pola widzenia), kwadrantanopsji (utraty ćwiartki pola widzenia) lub widzenia tunelowego (koncentrycznego zawężenia pola widzenia).

Etiologia zaburzeń pola widzenia jest różnorodna i obejmuje schorzenia okulistyczne (jaskra, odwarstwienie siatkówki, zwyrodnienie plamki żółtej), neurologiczne (udary, guzy mózgu, stwardnienie rozsiane), endokrynologiczne (nadciśnienie tętnicze, cukrzyca) oraz urazy. Lokalizacja uszkodzenia na drodze wzrokowej – od siatkówki, przez nerw wzrokowy, skrzyżowanie wzrokowe, pasmo wzrokowe do kory wzrokowej – determinuje charakterystyczny wzór deficytu pola widzenia.

Diagnostyka zaburzeń pola widzenia opiera się na badaniach perymetrycznych (statycznych i kinetycznych), które umożliwiają precyzyjne określenie lokalizacji i stopnia ubytku. Badania neuroobrazowe (MRI, CT) są niezbędne w przypadku podejrzenia przyczyn ośrodkowych. Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować farmakoterapię, interwencje chirurgiczne, laseroterapię lub rehabilitację wzrokową.

Szczególną uwagę należy zwrócić na nagłe zaburzenia pola widzenia, które mogą stanowić objaw stanu nagłego wymagającego pilnej interwencji medycznej, jak odwarstwienie siatkówki, ostre jaskry, udar lub krwawienie śródczaszkowe. Wczesne rozpoznanie i ukierunkowane leczenie mogą zapobiec trwałemu uszkodzeniu wzroku.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl