chelatacja
Chelatacja to proces biochemiczny, w którym związek organiczny (chelator) tworzy kompleks z jonem metalu, otaczając go i stabilizując. W medycynie stosuje się tę metodę głównie w leczeniu zatruć metalami ciężkimi, takimi jak ołów, rtęć czy arsen, gdzie chelatory (np. EDTA, DMSA, BAL) wiążą toksyczne metale, umożliwiając ich wydalenie z organizmu.
Terapia chelatacyjna jest standardem w przypadku ostrych zatruć metalami ciężkimi oraz w chorobach związanych z nadmiernym gromadzeniem metali, jak hemochromatoza (nadmiar żelaza) czy choroba Wilsona (nadmiar miedzi). Procedura może być przeprowadzana dożylnie, doustnie lub domięśniowo, w zależności od stosowanego preparatu i wskazań klinicznych.
Warto zaznaczyć, że poza zatwierdzonymi wskazaniami, terapia chelatacyjna bywa kontrowersyjnie stosowana w niekonwencjonalnych metodach leczenia miażdżycy, chorób sercowo-naczyniowych czy autyzmu, mimo braku wystarczających dowodów naukowych potwierdzających jej skuteczność w tych schorzeniach. Leczenie może wiązać się z poważnymi działaniami niepożądanymi, w tym zaburzeniami elektrolitowymi, uszkodzeniem nerek czy niedoborami pierwiastków śladowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Leczenie
Hemochromatoza to choroba charakteryzująca się nadmiernym gromadzeniem żelaza w narządach, prowadzącym do ich uszkodzenia. Diagnostyka i decyzja o leczeniu opierają się na poziomie ferrytyny (szczególnie ≥1000 ng/ml), wysyceniu transferyny (≥45%) oraz badaniach obrazowych i histopatologicznych. Złotym standardem terapii jest flebotomia, polegająca na regularnym usuwaniu 450-500 ml krwi (zawierającej około 220-250 mg żelaza), co aktywuje wykorzystanie zmagazynowanego żelaza do produkcji erytrocytów. Leczenie dzieli się na fazę indukcji (1-2 razy w tygodniu) i podtrzymującą (2-4 razy w roku), z monitorowaniem hematokrytu, hemoglobiny, ferrytyny (docelowo 25-50 ng/ml) oraz wysycenia transferyny (<50%). Flebotomia może zatrzymać lub odwrócić powikłania, jednak nie odwraca marskości wątroby ani uszkodzeń stawów.
biopsja wątroby, chelatacja, czerwone krwinki, deferoksamina, deferypron, ferrytyna w surowicy, flebotomia, gospodarka żelazowa, hematokryt, hepcydyna, kardiomiopatia, krwioupust, marskość wątroby, morfologia krwi, niesteroidowe leki przeciwzapalne, parametry hematologiczne, przeładowanie żelazem, rak wątrobowokomórkowy, rezonans magnetyczny, terapia chelatująca, Vibrio vulnificus, wchłanianie żelaza, wysycenie transferyny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Skinoren 150 mg/g
Produkt leczniczy Skinoren w postaci żelu zawiera kwas azelainowy w stężeniu 150 mg/g, przeznaczony do stosowania miejscowego na skórę. Żel ma postać nieprzezroczystą, białą lub żółtawo-białą. W skład preparatu wchodzą substancje pomocnicze takie jak kwas benzoesowy (E 210) – konserwant, karbomer 980 – środek żelujący, disodu edetynian – chelator jonów metali, lecytyna – poprawiająca penetrację, polisorbat 80 – surfaktant, glikol propylenowy – nawilżający i solubilizujący, woda oczyszczona, sodu wodorotlenek – regulator pH oraz triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości łańcucha, które wpływają na właściwości reologiczne. Należy zwrócić uwagę na potencjalne reakcje nadwrażliwości związane z kwasem benzoesowym i glikolem propylenowym u niektórych pacjentów.
chelatacja, disodu edetynian, emulgator, fosfolipid, glikol propylenowy, karbomer, konserwant, kwas akrylowy, kwas azelainowy, kwas benzoesowy, lecytyna, niezgodność farmaceutyczna, polisorbat, Skinoren, stosowanie miejscowe, substancja czynna, substancja pomocnicza, surfaktant, triglicerydy, trwałość mikrobiologiczna, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ulcamed 120 mg
Przedawkowanie Ulcamedu, zawierającego 120 mg tlenku bizmutu w postaci bizmutu potasu amonowego cytrynianu, może prowadzić do opóźnionej niewydolności nerek, pojawiającej się nawet do 10 dni po ekspozycji. Wczesne objawy mogą być nieobecne, co wymaga od klinicystów monitorowania funkcji nerek przez dłuższy czas po przedawkowaniu. Diagnostyka powinna obejmować oznaczanie stężenia bizmutu we krwi i moczu, co pozwala na ocenę nasilenia zatrucia oraz skuteczności eliminacji substancji. Wczesne rozpoznanie i monitorowanie są kluczowe dla zapobiegania progresji uszkodzenia nerek.
bizmut potasu amonowego cytrynian, chelatacja, długotrwałe przedawkowanie, DMSA, funkcjonowanie nerek, hemodializa, kwas dimerkaptopropanosulfonowy, kwas dimerkatobursztynowy, niewydolność nerek, okres utajenia, osmotyczny środek przeczyszczający, ostre zatrucie, płukanie żołądka, protokół terapeutyczny, terapia chelatacyjna, tlenek bizmutu, upośledzenie funkcji nerek, uszkodzenie nerek, węgiel aktywowany - Leksykon substancji czynnych
Magnezu węglan ciężki – Interakcje
Magnez węglan ciężki, stosowany jako środek zobojętniający kwas żołądkowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, głównie poprzez tworzenie nierozpuszczalnych kompleksów, zmianę pH soku żołądkowego oraz modyfikację pasażu przewodu pokarmowego. Szczególnie istotne są interakcje z antybiotykami z grupy tetracyklin i chinolonów, gdzie dochodzi do zmniejszenia biodostępności tych leków nawet o 40-90%, co może prowadzić do obniżenia skuteczności terapeutycznej. Podobne mechanizmy dotyczą glikozydów nasercowych (np. digoksyny), bisfosfonianów (alendronian, risedronian, ibandronian), dolutegrawiru, lewotyroksyny oraz eltrombopagu, gdzie tworzenie kompleksów z jonami magnezu skutkuje zmniejszonym wchłanianiem i potencjalnym osłabieniem działania terapeutycznego. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego między podaniem magnezu węglanu ciężkiego a wymienionymi lekami, zwykle od 2 do 4 godzin, aby zminimalizować ryzyko interakcji. Dodatkowo, preparaty zawierające magnez mogą obniżać wchłanianie fluorków, żelaza oraz fosforanów, co wymaga monitorowania i ostrożności u pacjentów z zaburzeniami gospodarki mineralnej.
alendronian, biodostępność, bisfosfonian, chelatacja, chinolon, cyprofloksacyna, digoksyna, diuretyk tiazydowy, doksycyklina, dolutegrawir, dyspepsja, działanie zobojętniające, eltrombopag, glikozyd nasercowy, gospodarka fosforanowa, hiperkalcemia, hipofosfatemia, interakcja z antybiotykiem, kompleks chemiczny, lek zobojętniający, lewotyroksyna, magnez węglan ciężki, małopłytkowość, niedoczynność tarczycy, stężenie wapnia, tetracyklina - Leksykon leków
Interakcje leku – Moxifloxacin Aurovitas 400 mg
Moksyfloksacyna, jako fluorochinolon, wykazuje istotne klinicznie interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, zwłaszcza związane z wydłużeniem odstępu QT w EKG. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid), klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), lekami przeciwpsychotycznymi (fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperydol, sultopryd), trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi, wybranymi antybiotykami (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna i.v., pentamidyna, halofantryna) oraz starszej generacji lekami przeciwhistaminowymi (terfenadyna, astemizol, mizolastyna) jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko torsade de pointes i innych groźnych zaburzeń rytmu serca. Dodatkowo, hipokaliemia indukowana przez diuretyki pętlowe i tiazydowe, leki przeczyszczające, kortykosteroidy czy amfoterycynę B zwiększa ryzyko wydłużenia QT, co wymaga monitorowania elektrolitów. Ostrożność wskazana jest także przy jednoczesnym stosowaniu leków wywołujących bradykardię (beta-blokery, diltiazem, werapamil, digoksyna), które mogą potęgować ryzyko arytmii.
bradykardia, chelatacja, cyklosporyna, cytochrom P-450, digoksyna, diuretyk pętlowy i tiazydowy, dna moczanowa, doustny antykoagulant, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hepatotoksyczne, fluorochinolon, glibenklamid, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, itrakonazol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, moksyfloksacyna, morfina, odstęp QT, POChP, probenecyd, ranitydyna, środek zobojętniający sok żołądkowy, sukralfat, teofilina, torsade de pointes, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, wapń, węgiel aktywowany, wskaźnik INR - Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Hemochromatoza to genetyczne zaburzenie prowadzące do nadmiernego wchłaniania żelaza i jego akumulacji w narządach takich jak wątroba, serce i trzustka, co może skutkować poważnymi powikłaniami, w tym marskością wątroby, kardiomiopatią, arytmiami oraz cukrzycą. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu poziomu ferrytyny i saturacji transferyny (TSAT), gdzie ferrytyna powyżej 1000 μg/L wskazuje na konieczność biopsji wątroby z uwagi na ryzyko marskości. Leczenie polega głównie na flebotomii terapeutycznej, polegającej na regularnym usuwaniu 450-500 ml krwi (około 220-250 mg żelaza) w celu obniżenia poziomu ferrytyny poniżej 50 μg/L i TSAT poniżej 50%. W przypadkach przeciwwskazań do flebotomii stosuje się terapię chelatacyjną. Wczesne rozpoznanie i leczenie są kluczowe dla zapobiegania uszkodzeniom narządów i poprawy rokowania.
arytmia, badanie krwi, biopsja wątroby, ból stawów, chelatacja, choroba wątroby, cukrzyca, flebotomia, flebotomia terapeutyczna, funkcja narządów, hematokryt, hemochromatoza, hemoglobina, insulinoterapia, kardiomiopatia, marskość wątroby, nadmiar żelaza, nieregularny rytm serca, poziom ferrytyny, rak wątroby, saturacja transferyny, suplement żelaza, technika aseptyczna, terapia chelatacyjna, test genetyczny, tomografia komputerowa, upust krwi, USG jamy brzusznej, uszkodzenie narządów, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenie genetyczne, zapalenie stawów, zastoinowa niewydolność serca, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Nurofen dla dzieci Junior 100 mg
Produkt leczniczy Nurofen dla dzieci Junior dostępny jest w formie elastycznych kapsułek do żucia, zawierających 100 mg ibuprofenu jako substancji czynnej, co zapewnia działanie przeciwbólowe, przeciwgorączkowe i przeciwzapalne. Kapsułki mają charakterystyczny pomarańczowy kolor, kwadratowy kształt oraz nadruk „N100”, a ich wymiary wynoszą około 5-8 mm szerokości i 15-17 mm długości przekątnej. Formuła kapsułek została opracowana z myślą o ułatwieniu podawania leku dzieciom, które mają trudności z połykaniem tradycyjnych tabletek. Substancje pomocnicze, takie jak glukoza (358,3 mg), sacharoza (251,6 mg), lecytyna sojowa (0,01 mg) oraz sód (0,027 mg) w jednej kapsułce, mogą mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z cukrzycą, nietolerancją fruktozy, alergią na soję lub na diecie niskosodowej. Dodatkowo preparat zawiera substancje słodzące, regulatory kwasowości, barwniki oraz środki wspomagające proces produkcji, które nie wpływają negatywnie na bezpieczeństwo stosowania.
alergia na soję, chelatacja, dieta niskosodowa, działanie niepożądane, działanie przeciwzapalne, emulgator, ibuprofen, kapsułka do żucia, kwas cytrynowy, kwas fumarowy, kwasowość, lecytyna, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niezgodność farmaceutyczna, otoczka żelatynowa, postać farmaceutyczna, substancja pomocnicza, tlenek żelaza, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Dolomit VIS 32 mg Mg 2+ + 54 mg Ca 2+
Produkt leczniczy DOLOMIT VIS zawiera 32 mg jonów magnezu i 54 mg jonów wapnia w postaci węglanów, które wchodzą w liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez tworzenie nierozpuszczalnych kompleksów z innymi lekami, co prowadzi do zmniejszonego wchłaniania zarówno składników DOLOMIT VIS, jak i leków współstosowanych. Szczególnie istotne są interakcje z fosforanami, związkami żelaza, fluorochinolonami (np. ciprofloksacyna, lewofloksacyna), tetracyklinami (np. doksycyklina), oraz doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi pochodnymi warfaryny, gdzie zaleca się zachowanie co najmniej 3-godzinnej przerwy między podaniem. Ponadto, diuretyki pętlowe (furosemid, kwas etakrynowy) mogą zwiększać wydalanie magnezu, prowadząc do hipomagnezemii, natomiast diuretyki tiazydowe (hydrochlorotiazyd) zwiększają zwrotne wchłanianie wapnia, co może skutkować hiperkalcemią.
antagonista wapnia, chelatacja, chlorek wapnia, ciprofloksacyna, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doksycyklina, fluorochinolon, fosforan, furosemid, glikozyd nasercowy, glukonian wapnia, hiperkalcemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, jon magnezu, jon wapnia, kwas etakrynowy, lek przeciwzakrzepowy, lewofloksacyna, suplementacja magnezu, tetracyklina, werapamil, zaburzenie rytmu serca, związek żelaza - Leksykon leków
Interakcje leku – Levofloxacin Genoptim 500 mg
Lewofloksacyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wpływać na jej wchłanianie, metabolizm oraz bezpieczeństwo stosowania. Preparaty zawierające kationy dwu- i trójwartościowe (sole żelaza, cynku, leki zobojętniające z Al i Mg, didanozyna z Al i Mg) znacząco zmniejszają biodostępność lewofloksacyny, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między ich podaniem. Sole wapnia mają minimalny wpływ na wchłanianie leku. Sukralfat również obniża biodostępność lewofloksacyny i powinien być podawany co najmniej 2 godziny po antybiotyku. Probenecyd i cymetydyna zmniejszają klirens nerkowy lewofloksacyny odpowiednio o 34% i 24%, co wymaga ostrożności u pacjentów z niewydolnością nerek. Jednoczesne stosowanie z fenbufenem podnosi stężenie leku w osoczu o około 13%, a teofilina i NLPZ mogą zwiększać ryzyko drgawek, mimo braku istotnych interakcji farmakokinetycznych.
antagonista witaminy K, biodostępność lewofloksacyny, chelatacja, cyklosporyna, cymetydyna, didanozyna, działanie niepożądane, farmakokinetyka, fenbufen, fluorochinolon, klirens nerkowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, lek wydłużający odstęp QT, lek zobojętniający sok żołądkowy, lewofloksacyna, makrolid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, probenecyd, sole cynku, sole wapnia, sole żelaza, sukralfat, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wskaźnik krzepnięcia krwi, zaburzenie czynności nerek, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Moxifloxacin Accord 400 mg
Moksyfloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk podawany doustnie w dawce 400 mg (preparat Moxifloxacin Accord), wykazuje istotne klinicznie interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Szczególnie niebezpieczne są addycyjne efekty wydłużające odstęp QT w połączeniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, lekami przeciwpsychotycznymi, trójpierścieniowymi przeciwdepresyjnymi, niektórymi antybiotykami (np. sakwinawir, erytromycyna i inne) oraz lekami przeciwhistaminowymi, co znacząco zwiększa ryzyko torsade de pointes i innych groźnych arytmii komorowych. Dodatkowo, hipokaliemia indukowana przez diuretyki pętlowe, tiazydowe, kortykosteroidy czy amfoterycynę B potęguje ryzyko zaburzeń rytmu, dlatego konieczne jest monitorowanie poziomu potasu. Wchłanianie moksyfloksacyny jest istotnie obniżane przez preparaty zawierające kationy dwuwartościowe i trójwartościowe (magnez, glin, żelazo, cynk, sukralfat, dydanozyna) – zaleca się zachowanie co najmniej 6-godzinnej przerwy między podaniami. Węgiel aktywowany podany jednocześnie zmniejsza biodostępność leku o ponad 80%, co wyklucza ich równoczesne stosowanie poza sytuacjami przedawkowania.
biodostępność, chelatacja, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, fluorochinolon, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipokaliemia, kortykosteroid, lek moczopędny pętlowy, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający sok żołądkowy, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, moksyfloksacyna, odstęp QT, stan zapalny, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany - Leksykon substancji czynnych
Bizmut – Przedawkowanie
Przedawkowanie bizmutu, będącego składnikiem preparatu Pylera (140 mg bizmutu potasu cytrynianu zasadowego, odpowiadającego 40 mg tlenku bizmutu na kapsułkę), stanowi poważne zagrożenie kliniczne wymagające pilnej interwencji szpitalnej. Objawy toksyczności bizmutu obejmują encefalopatię, zaburzenia świadomości, drgawki, niewydolność nerek z białkomoczem, nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha oraz zmiany hematologiczne. W diagnostyce zaleca się oznaczenie stężenia bizmutu w surowicy i moczu, ocenę funkcji nerek (mocznik, kreatynina, GFR), badania elektrolitowe (ze szczególnym uwzględnieniem potasu), funkcji wątroby, morfologię krwi z rozmazem oraz EKG, a w ciężkich przypadkach obrazowanie OUN (TK/MRI).
badanie elektrolitowe, badanie funkcji wątroby, badanie obrazowe OUN, białkomocz, biegunka, bizmut potasu cytrynian zasadowy, ból brzucha, chelatacja, chlorowodorek tetracykliny, choroba neuropsychiatryczna, ciężka niewydolność nerek, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawka, EKG, encefalopatia, funkcja nerek, funkcja życiowa, GFR, hemodializa, kreatynina, metronidazol, mocznik, morfologia krwi, morfologia krwi z rozmazem, niewydolność nerek, nudność, objaw hematologiczny, objaw nefrotoksyczny, objaw neurologiczny, objaw toksyczny, płukanie żołądka, rezonans magnetyczny, tlenek bizmutu, tomografia komputerowa, upośledzona funkcja nerek, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Deferasirox MSN 90 mg
Deferasirox MSN to nowoczesny chelator żelaza dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 90 mg, 180 mg i 360 mg, stosowany głównie w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem u pacjentów z ciężką talasemią beta poddawanych częstym transfuzjom krwi (≥7 ml/kg mc. KKCz/miesiąc) w wieku od 6 lat wzwyż. Lek jest również wskazany u dzieci 2-5 lat z ciężką talasemią beta oraz u pacjentów od 2 roku życia z rzadszymi transfuzjami (<7 ml/kg mc. KKCz/miesiąc) lub innymi niedokrwistościami wymagającymi transfuzji, gdy deferoksamina jest przeciwwskazana lub niewłaściwa. Ponadto, Deferasirox MSN znajduje zastosowanie u pacjentów z talasemią niezależną od transfuzji (NTDT) w wieku ≥10 lat, u których występuje obciążenie żelazem niezależne od transfuzji, a terapia deferoksaminą jest nieskuteczna lub przeciwwskazana.
chelatacja, chelator żelaza, deferasirox, deferoksamina, koncentrat krwinek czerwonych, kumulacja żelaza, laktoza jednowodna, niedokrwistość, nietolerancja laktozy, przewlekłe obciążenie żelazem, tabletka powlekana, talasemia beta, talasemia niezależna od transfuzji, transfuzja krwi, wchłanianie w przewodzie pokarmowym - Leksykon leków
Interakcje leku – Eltrombopag Glenmark 50 mg
Eltrombopag Glenmark wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez hamowanie transporterów OATP1B1 i BCRP, co prowadzi do istotnego zwiększenia stężeń statyn (np. rozuwastatyny: ↑Cmax o 103%, ↑AUC o 55% przy dawce 75 mg eltrombopagu). Podobne ryzyko dotyczy metotreksatu i topotekanu, wymagając ostrożności i monitorowania toksyczności. Eltrombopag nie istotnie wpływa na metabolizm substratów enzymów CYP450 1A2, 2C19, 2C9 i 3A4, choć hamuje CYP2C8 i CYP2C9 in vitro. Jednoczesne stosowanie z cyklosporyną obniża ekspozycję na eltrombopag (Cmax ↓25-39%, AUC ↓18-24%), co może wymagać dostosowania dawki i monitorowania liczby płytek krwi. Chelatowanie przez wielowartościowe kationy (np. wapń, żelazo, magnez) znacząco obniża biodostępność eltrombopagu (↓AUC i Cmax o 70%), dlatego zaleca się przyjmowanie eltrombopagu co najmniej 2 godziny przed lub 4 godziny po produktach zawierających te kationy.
azatiopryna, biodostępność, boceprevir, chelatacja, chelatowanie, cyklosporyna, danazol, działanie niepożądane, eltrombopag z olaminą, enzym CYP450, fluwoksamina, hepatotoksyczność, immunoglobulina anty-D, immunoglobulina dożylna, indukcja enzymatyczna, induktor CYP1A2, induktor enzymatyczny, inhibitor BCRP, inhibitor CYP1A2, inhibitor enzymatyczny, inhibitor i induktor CYP1A2 i CYP2C8, inhibitor proteazy WZW C, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, kation wielowartościowy, kortykosteroid, lopinawir, metotreksat, mikrosom wątrobowy, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, proszek do sporządzania zawiesiny doustnej, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C, rozuwastatyna, ryfampicyna, rytonawir, statyna, substrat BCRP, substrat cytochromu P450, substrat OATP1B1, substrat OATP1B1 i BCRP, telaprewir, topotekan, właściwość farmakologiczna