Przedawkowanie
Ulcamed 120 mg

Przedawkowanie Ulcamedu, zawierającego 120 mg tlenku bizmutu w postaci bizmutu potasu amonowego cytrynianu, może prowadzić do opóźnionej niewydolności nerek, pojawiającej się nawet do 10 dni po ekspozycji. Wczesne objawy mogą być nieobecne, co wymaga od klinicystów monitorowania funkcji nerek przez dłuższy czas po przedawkowaniu. Diagnostyka powinna obejmować oznaczanie stężenia bizmutu we krwi i moczu, co pozwala na ocenę nasilenia zatrucia oraz skuteczności eliminacji substancji. Wczesne rozpoznanie i monitorowanie są kluczowe dla zapobiegania progresji uszkodzenia nerek.

Przedawkowanie leku Ulcamed

Przedawkowanie produktu leczniczego Ulcamed (120 mg tlenku bizmutu w postaci bizmutu potasu amonowego cytrynianu) może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, w szczególności dotyczących funkcjonowania nerek. Ważne jest, aby personel medyczny był świadomy objawów oraz właściwego postępowania w przypadku rozpoznania przedawkowania tego preparatu. 1

Objawy przedawkowania

W przypadku ostrego przedawkowania Ulcamedu należy zwrócić szczególną uwagę na funkcję nerek pacjenta. Charakterystycznym objawem jest wystąpienie niewydolności nerek, która może pojawić się z opóźnieniem – nawet do 10 dni od momentu przedawkowania (okres utajenia). Jest to kluczowa informacja dla klinicystów, gdyż brak natychmiastowych objawów nie wyklucza rozwijającego się uszkodzenia nerek. 2

Objaw przedawkowania Opis kliniczny Czas wystąpienia
Niewydolność nerek Postępujące upośledzenie funkcji nerek mogące prowadzić do całkowitej niewydolności narządu Okres utajenia do 10 dni od przedawkowania

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Leczenie pacjenta z przedawkowaniem Ulcamedu powinno być wdrożone możliwie szybko i obejmuje następujące działania: 3

  1. Płukanie żołądka – zalecane w przypadku jednorazowego narażenia na bardzo duże dawki leku
  2. Podanie węgla aktywowanego – wielokrotne dawkowanie w celu zapobieżenia absorpcji bizmutu
  3. Zastosowanie osmotycznych środków przeczyszczających – wspomagających usunięcie niewchłoniętej substancji z przewodu pokarmowego

Prawidłowe zastosowanie powyższego protokołu terapeutycznego zwykle wystarcza do zapobieżenia absorpcji bizmutu w stopniu wymagającym dodatkowego leczenia. 4

Monitorowanie i leczenie rozwiniętego zatrucia

W przypadku podejrzenia przedawkowania Ulcamedu konieczne jest prowadzenie diagnostyki laboratoryjnej obejmującej: 5

  • Oznaczanie stężenia bizmutu we krwi – pozwala na potwierdzenie zatrucia i określenie jego nasilenia
  • Oznaczanie stężenia bizmutu w moczu – umożliwia monitorowanie eliminacji substancji z organizmu

Powyższe badania są istotne zarówno w przypadku ostrego zatrucia, jak i potencjalnie długotrwałego przedawkowania, gdyż umożliwiają powiązanie obserwowanych objawów klinicznych ze zwiększoną ekspozycją na bizmut. 6

Terapia chelatacyjna

W przypadku potwierdzenia zatrucia bizmutem i rozwoju objawów klinicznych należy rozważyć zastosowanie terapii chelatacyjnej z użyciem następujących związków: 7

  • Kwas dimerkatobursztynowy (DMSA, ang. dimercaptosuccinic acid) – chelator metali stosowany w leczeniu zatruć
  • Kwas dimerkaptopropanosulfonowy (DMPS, ang. dimercaptopropane sulphonic acid) – alternatywny chelator metali ciężkich

W sytuacjach szczególnie ciężkiego zatrucia, kiedy dochodzi do poważnych zaburzeń funkcji nerek, po zastosowaniu chelatacji należy rozważyć wdrożenie hemodializy w celu efektywnego usunięcia toksyn z organizmu pacjenta. 8

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl