enterocele

Enterocele to przepuklina jelitowa, stanowiąca rodzaj przepukliny narządów miednicy, w której worek otrzewnowy zawierający pętle jelita cienkiego uwypukla się między pochwą a odbytnicą. Jest to często spotykana patologia u kobiet, szczególnie po menopauzie, po porodach drogami natury lub po zabiegach operacyjnych w obrębie miednicy.

Klinicznie enterocele objawia się uczuciem ciężkości w miednicy, dyskomfortem w okolicy krocza, bólem pleców, a także dolegliwościami związanymi z defekacją. Diagnostyka obejmuje badanie ginekologiczne, defekografię oraz badania obrazowe, takie jak MRI czy USG.

Leczenie enterocele zależy od nasilenia objawów i może obejmować podejście zachowawcze (ćwiczenia mięśni dna miednicy, stosowanie pessarów) lub chirurgiczne. Interwencja chirurgiczna polega najczęściej na plastyce tylnej ściany pochwy z dodatkowym wzmocnieniem z wykorzystaniem materiałów syntetycznych lub autologicznych. W przypadkach zaawansowanych może być konieczna korekcja innych współistniejących defektów statyki narządów miednicy.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina jelita cienkiego (enterocele) – Leczenie

Przepuklina jelita cienkiego (enterocele) to patologiczne przemieszczenie jelita cienkiego do miednicy mniejszej, skutkujące uwypukleniem górnej ściany pochwy, spowodowane osłabieniem mięśni i tkanek dna miednicy. Leczenie zachowawcze, obejmujące przede wszystkim ćwiczenia mięśni dna miednicy (Kegla) wspomagane biofeedbackiem oraz fizjoterapię, jest wskazane w łagodnych przypadkach i u pacjentek planujących ciążę lub z przeciwwskazaniami do operacji. Pesaria dopochwowe stanowią alternatywę dla kobiet niekwalifikujących się do zabiegu chirurgicznego, a terapia estrogenowa dopochwowa może poprawić kondycję błony śluzowej u kobiet pomenopauzalnych. Modyfikacje stylu życia, takie jak utrzymanie prawidłowej masy ciała, unikanie podnoszenia ciężarów, zapobieganie zaparciom oraz zaprzestanie palenia, są integralną częścią leczenia zachowawczego.
biofeedback, cewnikowanie pęcherza, ćwiczenia Kegla, dostęp pochwowy, enterocele, erozja siatki, fizjoterapia miednicy, laparoskopia, mięśnie dna miednicy, modyfikacja stylu życia, niedrożność jelit, operacja robotyczna, przepuklina jelita cienkiego, przetoka, sakrokolpopeksja, siatka syntetyczna, terapia estrogenowa dopochwowa, uszkodzenie jelit, uszkodzenie pęcherza moczowego, worek przepuklinowy, wypadanie narządów miednicy, wypadanie szczytu pochwy, zakrzepica żył głębokich, zatrzymanie moczu
Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina jelita cienkiego (enterocele) – Objawy

Enterocele, czyli przepuklina jelita cienkiego, to wypadanie jelita cienkiego do dolnej jamy miednicy, powodujące ucisk na górną ścianę pochwy i tworzące uwypuklenie. Patogeneza opiera się na osłabieniu mięśni, więzadeł i tkanek łącznych dna miednicy, co prowadzi do obniżenia narządów miednicy. Klinicznie może przebiegać bezobjawowo lub manifestować się uczuciem ciągnięcia, pełności, bólem w miednicy i dolnej części pleców, dyspareunią, zaburzeniami defekacji (zaparcia, uczucie niepełnego opróżnienia, nietrzymanie stolca) oraz zaburzeniami mikcji (nietrzymanie moczu, częste parcie, trudności w opróżnianiu pęcherza). Objawy nasilają się pod koniec dnia, podczas parcia i aktywności fizycznej, a ustępują w pozycji leżącej. Czynniki ryzyka to wiek, porody drogami natury, zaburzenia tkanki łącznej, otyłość, przewlekłe zaparcia oraz histerektomia.
ciśnienie w miednicy, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, dno miednicy, dyspareunia, enterocele, histerektomia, infekcja ogólnoustrojowa, jelito cienkie, krwawienie z pochwy, martwica jelita, niedrożność jelita, nietrzymanie moczu, nietrzymanie stolca, owrzodzenie, parcie podczas wypróżniania, prolaps, przepuklina jelita cienkiego, ściana pochwy, tkanka łączna, uwięźnięcie jelita, wypadanie macicy, wypadanie narządów miednicy, wypadanie odbytnicy, zaburzenie tkanki łącznej, zaparcia, zatrzymanie moczu, zgorzel
Leksykon chorób i schorzeń
Tyłopochylenie pochwy (rektokela) – Patofizjologia i mechanizm

Tyłopochylenie pochwy (rektokela) to wypadanie narządu miednicy, polegające na przepuklinie tkanki odbytnicy przez uszkodzoną przegrodę odbytniczo-pochwową do światła pochwy. Patomechanizm obejmuje osłabienie lub rozerwanie cienkiej błony łącznotkankowej (powięzi Denonvilliersa) oraz struktur podtrzymujących tylną ścianę pochwy, takich jak mięśnie dźwigacza odbytu i kompleks więzadeł krzyżowo-macicznych. Rektokela może mieć charakter niskiego, śródpochwowego lub wysokiego defektu, zależnie od lokalizacji uszkodzenia powięzi odbytniczo-pochwowej i przyczepów ciała kroczowego. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są urazy położnicze, zwłaszcza szybkie zstępowanie główki płodu, porody kleszczowe, rozdarcia krocza oraz przewlekły wzrost ciśnienia w jamie brzusznej (np. zaparcia, kaszel, podnoszenie ciężarów). W patogenezie istotną rolę odgrywają także zmiany związane z wiekiem, genetyczne predyspozycje oraz otyłość.
cystocele, enterocele, gradient ciśnienia odbytniczo-pochwowy, mięsień dźwigacz odbytu, poród kleszczowy, powięź Denonvilliersa, powięź endopelviczna, próba Valsalvy, przegroda odbytniczo-pochwowa, rektokela, sigmoidocele, tyłopochylenie pochwy, więzadło krzyżowo-maciczne, wypadanie narządów płciowych, zaburzenie defekacji, zapalenie oskrzeli, zaparcie, zewnętrzny zwieracz odbytu
Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina jelita cienkiego (enterocele) – Zapobieganie i profilaktyka

Przepuklina jelita cienkiego (enterocele) jest wynikiem wypadania jelita cienkiego do przestrzeni za pochwą, co jest związane z osłabieniem struktur dna miednicy. Czynniki ryzyka obejmują porody drogami natury, wiek, operacje miednicy (np. histerektomię), przewlekłe zwiększenie ciśnienia w jamie brzusznej (nadwaga, kaszel, parcie), palenie tytoniu oraz predyspozycje genetyczne. Profilaktyka opiera się na redukcji tych czynników poprzez utrzymanie prawidłowej masy ciała, codzienne ćwiczenia mięśni dna miednicy (ćwiczenia Kegla z długimi napięciami i szybkim skurczem), zapobieganie zaparciom (dieta bogata w błonnik 25-35 g/dobę, nawodnienie około 8 szklanek wody dziennie, aktywność fizyczna) oraz leczenie przewlekłego kaszlu. Szczególną uwagę należy zwrócić na technikę podnoszenia ciężarów oraz unikanie nadmiernego parcia podczas defekacji.
ćwiczenia Kegla, ćwiczenia mięśni dna miednicy, enterocele, fizjoterapia dna miednicy, hipotermia śródoperacyjna, histerektomia, mięśnie dna miednicy, nietrzymanie moczu, okres okołomenopauzalny, parcie podczas wypróżniania, przepuklina jelita cienkiego, przewlekły kaszel, rekonwalescencja, środki zmiękczające stolec, terapia hormonalna, wypadanie narządów miednicy, zaburzenia tkanki łącznej, zapalenie oskrzeli, zaparcia
Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie narządów miednicy mniejszej – Objawy

Wypadanie narządów miednicy mniejszej (POP) to schorzenie charakteryzujące się przemieszczeniem macicy, pęcherza moczowego, pochwy, jelita cienkiego lub odbytnicy poza ich fizjologiczną lokalizację, spowodowane osłabieniem mięśni dna miednicy i tkanek łącznych. Dotyka około 50% kobiet w ciągu życia, szczególnie w wieku 50-79 lat, z prognozowanym wzrostem zachorowań o 46% do roku 2050. Objawy obejmują uczucie uwypuklenia w pochwie, dyskomfort, ból lędźwiowy, zaburzenia mikcji (np. wysiłkowe nietrzymanie moczu, częste oddawanie moczu, trudności w opróżnianiu pęcherza) oraz dolegliwości ze strony układu pokarmowego (zaparcia, nietrzymanie stolca). Wypadanie klasyfikuje się w czterostopniowej skali, od łagodnego (stadium 1) do ciężkiego (stadium 4), a objawy nasilają się pod koniec dnia i podczas wysiłku fizycznego.
cystocele, dyspareunia, enterocele, infekcja układu moczowego, jelito cienkie, kanał pochwowy, menopauza, mięśnie dna miednicy, nietrzymanie moczu, nietrzymanie stolca, odbytnica, owrzodzenie odleżynowe, pęcherz moczowy, pessarium, pochwa, rectocele, szyjka macicy, tkanka łączna, upławy, uszkodzenie nerek, wskaźnik masy ciała, wypadanie narządów miednicy mniejszej, wysiłkowe nietrzymanie moczu, zatrzymanie moczu
Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina jelita cienkiego (enterocele) – Patofizjologia i mechanizm

Enterocele, czyli przepuklina jelita cienkiego, to patologiczne uwypuklenie jelita cienkiego do przestrzeni odbytniczo-pochwowej, spowodowane osłabieniem tkanek łącznych i mięśni dna miednicy. Etiologia obejmuje czynniki mechaniczne (np. przewlekły kaszel, wysiłek fizyczny), hormonalne (spadek estrogenu w okresie menopauzy), jatrogenne (zwłaszcza po histerektomii i zabiegach na dnie miednicy) oraz wrodzone defekty tkanki łącznej. Enterocele często współistnieje z innymi defektami dna miednicy, takimi jak wypadanie odbytnicy czy rektocoele, a jego rozwój jest związany z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzbrzusznym, np. w przebiegu przewlekłych zaparć czy otyłości. Szczególnie istotne jest rozpoznanie enterocele u kobiet po histerektomii, gdzie uszkodzenie powięzi Denonvilliersa i poszerzenie zachyłka Douglasa sprzyjają pogłębieniu przepukliny.
dysfagia, enterocele, histerektomia, martwica jelita, mięśnie dna miednicy, niedrożność jelita cienkiego, nietrzymanie stolca, powięź Denonvilliersa, powięź łonowo-szyjkowa, przemieszczenie jelita cienkiego, radykalna cystektomia, rektocoele, sigmoidocele, sklepienie pochwy, uszkodzenie tkanki łącznej, wgłobienie odbytnicy, worek otrzewnowy, wypadanie narządów miednicy, wypadanie odbytnicy, wytrzewienie pochwy, zaburzenia defekacji, zachyłek Douglasa, zespół Ehlersa-Danlosa
Leksykon chorób i schorzeń
Tyłopochylenie pochwy (rektokela) – Leczenie

Tyłopochylenie pochwy (rektokela) to osłabienie przegrody odbytniczo-pochwowej prowadzące do uwypuklenia odbytnicy w kierunku pochwy. Leczenie zależy od nasilenia objawów i obejmuje metody zachowawcze, takie jak ćwiczenia mięśni dna miednicy (ćwiczenia Kegla), zmiany dietetyczne i stylu życia, terapia hormonalna u kobiet po menopauzie oraz stosowanie pessariów (np. Gellhorna, donut, dmuchane, sześcienne). Pessaria wymagają regularnej pielęgnacji i są lepiej tolerowane przy odpowiedniej estrogenizacji nabłonka pochwy. W przypadku braku skuteczności leczenia zachowawczego lub ciężkiego wypadania wskazane jest leczenie chirurgiczne, najczęściej kolpografia tylna, z powodzeniem anatomicznym 80-90%. Alternatywne techniki to naprawa ukierunkowana na defekt, wymiana powięzi tylnej, naprawa przezdbytnicza czy dostęp brzuszny, często łączone z histerektomią lub innymi procedurami wspomagającymi (sakrokolpopeksja, zawieszenie więzadeł, perineoplastyka).
biofeedback, ćwiczenia Kegla, dyspareunia, enterocele, fizjoterapia dna miednicy, histerektomia, kolpokleiza, mięśnie dna miednicy, narząd miednicy, perineoplastyka, pessarium, przegroda odbytniczo-pochwowa, przepuklina jelita cienkiego, rektokela, sakrokolpopeksja, środek zmiękczający stolec, terapia hormonalna, tyłopochylenie pochwy, uwypuklenie odbytnicy, więzadło krzyżowo-kolcowe, więzadło maciczno-krzyżowe, wypadanie macicy, wypadanie narządów miednicy, wypadanie pochwy
Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina jelita cienkiego (enterocele) – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Przepuklina jelita cienkiego (enterocele) jest formą wypadania narządów miednicy, która u większości pacjentek charakteryzuje się korzystnym rokowaniem. Leczenie zachowawcze często zapewnia ulgę w objawach, a u niektórych kobiet bezobjawowych interwencja może nie być konieczna. Ryzyko rozwoju enterocele wzrasta w okresie menopauzy i po niej, co wiąże się z obniżeniem poziomu estrogenu i może wpływać na skuteczność terapii oraz długoterminowe rokowanie. Współistnienie enterocele z innymi wypadaniami narządów miednicy może komplikować obraz kliniczny i wymagać indywidualizacji postępowania terapeutycznego. Regularne kontrole lekarskie są szczególnie istotne u kobiet pomenopauzalnych, ze względu na zwiększone ryzyko progresji schorzenia.
czynnik hormonalny, enterocele, infekcja ogólnoustrojowa, interwencja chirurgiczna, interwencja medyczna, leczenie zachowawcze, martwica tkanki jelitowej, menopauza, niedokrwienie, niedokrwienie jelit, niedrożność, niedrożność jelit, obraz kliniczny, okres pomenopauzalny, postępowanie terapeutyczne, poziom estrogenu, przepuklina jelita cienkiego, stan zagrożenia życia, uwięźnięcie jelita, wypadanie narządów miednicy
Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina jelita cienkiego (enterocele) – Epidemiologia

Przepuklina jelita cienkiego (enterocele) to patologiczne obniżenie jelita cienkiego do dolnej części jamy miednicy, powodujące uwypuklenie górnej części pochwy. Schorzenie to dotyka głównie kobiety, szczególnie po menopauzie, z częstością występowania w populacji amerykańskiej szacowaną na 3-6% w kontekście wypadania narządów miednicy. Ryzyko rozwoju enterocele wzrasta wraz z wiekiem, a szczególnie narażone są pacjentki po histerektomii (64% przypadków) oraz cystopeksji (27%). Czynniki ryzyka obejmują porody drogami natury, przewlekłe zaparcia, nadwagę, przewlekły kaszel, a także predyspozycje genetyczne do osłabienia tkanek łącznych. Diagnostyka opiera się na badaniu miednicy z próbą Valsalvy oraz defekografii, która ocenia funkcję defekacyjną i wsparcie dna miednicy. Współistnienie enterocele z innymi typami wypadania narządów miednicy, takimi jak cystocele czy rectocele, jest częste.
ćwiczenia Kegla, cystocele, cystopeksja, defekografia, defekty dna miednicy, enterocele, histerektomia, kolporrafia przednia, martwica jelit, miednica mniejsza, niedokrwienie jelit, niedrożność jelita cienkiego, próba Valsalvy, proktografia, przepuklina jelita cienkiego, przestrzeń odbytniczo-pochwowa, rectocele, worek otrzewnowy, wypadanie cewki moczowej, wypadanie macicy, wypadanie narządów miednicy, wypadanie narządów miednicznych, wypadanie odbytnicy, wypadanie pęcherza moczowego, wypadanie pochwy, wytrzewienie pochwy
Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie narządów miednicy mniejszej – Etiologia i przyczyny

Wypadanie narządów miednicy mniejszej (POP) to schorzenie charakteryzujące się przemieszczeniem jednego lub więcej narządów miednicy z ich fizjologicznej pozycji, co prowadzi do uwypuklenia w obrębie pochwy. Etiologia POP jest wieloczynnikowa, obejmując czynniki mechaniczne (ciąża, poród drogami natury, zwłaszcza poród dużego dziecka >4 kg, poród mnogi, użycie kleszczy lub próżnociągu), hormonalne (spadek estrogenu w okresie menopauzy, co obniża produkcję kolagenu i elastyczność mięśni dna miednicy), genetyczne (predyspozycje rodzinne, zespoły zaburzeń tkanki łącznej jak Ehlersa-Danlosa, Marfana), oraz czynniki zwiększające ciśnienie wewnątrzbrzuszne (otyłość, przewlekłe zaparcia, kaszel, dźwiganie ciężarów). Epidemiologicznie POP dotyka około 50% kobiet w wieku okołomenopauzalnym i pomenopauzalnym, ze szczytem zachorowań w wieku 70-79 lat, a ryzyko wzrasta wraz z wiekiem i liczbą porodów drogami natury. Wcześniejsze zabiegi chirurgiczne w obrębie miednicy, zwłaszcza histerektomia, również zwiększają ryzyko POP poprzez osłabienie anatomicznego podparcia narządów.
ciśnienie wewnątrzbrzuszne, cystocele, dno miednicy, enterocele, estrogen, histerektomia, mięsień dźwigacz odbytu, mięśniak macicy, mięśnie dna miednicy, neuropatia sromowa, poród drogami natury, powięź miednicy, produkcja kolagenu, próżnociąg, przewlekłe zaparcia, przewlekły kaszel, radioterapia miednicy, rectocele, tkanka łączna, wiek okołomenopauzalny, wielorództwo, więzadło krzyżowo-maciczne, wypadanie macicy, wypadanie narządów miednicy mniejszej, wypadanie przedniej ściany pochwy, wypadanie tylnej ściany pochwy, zaburzenia tkanki łącznej, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół hipermobilności stawów, zespół Marfana, zmiany hormonalne
Leksykon chorób i schorzeń
Zaparcie – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Zaparcie funkcjonalne u dzieci definiuje się przez obecność co najmniej 2 z 6 kryteriów, takich jak częstotliwość wypróżnień ≤3/tydzień, twarde i duże stolce, nietrzymanie kału, celowe powstrzymywanie defekacji oraz zatrzymywanie stolca. Długoterminowa obserwacja wykazała, że około 80% pacjentów w wieku 16 lat osiąga dobre wyniki kliniczne, a po tym wieku odsetek ten stabilizuje się na poziomie 75%. Czynniki ryzyka złego rokowania obejmują starszy wiek przy wystąpieniu objawów (OR 1,15; 95% CI 1,02-1,30; P=0,04), dłuższy czas od pojawienia się objawów do pierwszej wizyty w poradni (OR 1,24; 95% CI 1,10-1,40; P=0,001) oraz niższą częstość wypróżnień na początku obserwacji (OR 0,92; 95% CI 0,84-1,00; P=0,03). Pomiar czasu pasażu jelitowego (CTT) ma istotne znaczenie prognostyczne: CTT <100 godzin koreluje z lepszym rokowaniem, natomiast CTT ≥100 godzin wskazuje na gorsze wyniki po roku obserwacji. Prawidłowy CTT ma 100% negatywną wartość predykcyjną dla prawidłowej manometrii okrężnicy, co ogranicza wskazania do tego badania u pacjentów z prawidłowym czasem pasażu.
czas pasażu jelitowego, częstotliwość wypróżnień, enterocele, farmakoterapia, hemoroid, krew w kale, nadciśnienie tętnicze, niedrożność jelit, nietrzymanie kału, ocena prognostyczna, rektocele, szczelina odbytu, twardy stolec, udar mózgu, wypadanie pochwy, zaparcie funkcjonalne, zatrzymywanie stolca, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe
Leksykon chorób i schorzeń
Tyłopochylenie pochwy (rektokela) – Diagnostyka i diagnoza

Tyłopochylenie pochwy (rektokela) to wypadanie tylnej ściany pochwy spowodowane osłabieniem tkanek dna miednicy, prowadzące do przemieszczenia odbytnicy ku ścianie pochwy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu ginekologicznym i rektalnym, w tym próbie parcia i ocenie napięcia mięśni dna miednicy. Stopień wypadania klasyfikuje się najczęściej za pomocą systemu POP-Q, gdzie stadia 0-4 określają zakres uwypuklenia względem błony dziewiczej. Objawy obejmują uczucie pełności, trudności defekacyjne oraz widoczne uwypuklenie, a w diagnostyce różnicowej należy uwzględnić anizm, cystocele, enterocele oraz zaburzenia motoryki jelita grubego. Wskazane jest stosowanie kwestionariuszy oceniających wpływ dolegliwości na jakość życia pacjentki.
anizm, anoskopia, badanie dwuręczne, badanie ginekologiczne, badanie per rectum, badanie urodynamiczne, ćwiczenia Kegla, cystocele, defekografia, defekografia MR, enterocele, fluoroskopowa defekografia, mięśnie dna miednicy, nietrzymanie stolca, pessarium pochwowe, rektokela, rektosigmoidoskopia, system POP-Q, test wydalania balonu, tyłopochylenie pochwy, USG przezpochwowe, wypadanie narządów miednicy, wypadanie tylnej ściany pochwy, zaburzenia defekacji
Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie narządów miednicy mniejszej – Leczenie

Wypadanie narządów miednicy mniejszej (POP) to obniżenie macicy, pęcherza moczowego, odbytnicy lub pochwy poniżej ich fizjologicznego położenia, najczęściej dotykające kobiety po menopauzie. Leczenie zachowawcze, obejmujące ćwiczenia mięśni dna miednicy (ćwiczenia Kegla) oraz stosowanie pessariów, jest wskazane w łagodnych i umiarkowanych stadiach (stopień I-IV). Ćwiczenia Kegla, wspomagane biofeedbackiem, wykazują skuteczność w poprawie objawów i zapobieganiu progresji wypadania. Pessaria, stosowane u około 75% pacjentek jako terapia pierwszego rzutu, łagodzą objawy umiarkowanego i ciężkiego wypadania, choć mogą powodować powikłania takie jak upławy, podrażnienia czy owrzodzenia. U kobiet po menopauzie zaleca się miejscową terapię estrogenową (kremy, tabletki, pierścienie dopochwowe) w celu poprawy elastyczności tkanek i zmniejszenia objawów hipoestrogenizmu, szczególnie przed i podczas stosowania pessariów.
biofeedback, chirurgia rekonstrukcyjna, ćwiczenia Kegla, enterocele, erozja siatki, fizjoterapia dna miednicy, hipoestrogenizm, histerektomia, histerektomia brzuszna, histerektomia pochwowa, krem z estrogenem, mięśnie dna miednicy, nietrzymanie moczu, operacja laparoskopowa, pessarium pochwowe, pierścień dopochwowy, przednia kolporrafia, sakrokolpopeksja, siatka chirurgiczna, tylna kolporrafia, upławy pochwowe, uszkodzenie pęcherza moczowego, wypadanie narządów miednicy, wypadanie narządów miednicy mniejszej, wypadanie przedniej ściany pochwy, wypróżnienie, zakrzepica żył głębokich, zanikowe zapalenie pochwy
Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina jelita cienkiego (enterocele) – Diagnostyka i diagnoza

Enterocele, czyli przepuklina jelita cienkiego, to forma wypadania narządów miednicznych (POP), charakteryzująca się przemieszczeniem jelita cienkiego ku dołowi, powodującym uwypuklenie górnej części pochwy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym z manewrem Valsalvy oraz badaniach obrazowych, takich jak defekografia, dynamiczne MRI miednicy czy USG przezpochwowe. Kluczowe jest rozróżnienie enterocele od innych form wypadania, np. rectocele czy wypadania sklepienia pochwy. Objawy obejmują uczucie ciągnięcia, pełności w miednicy, dyspareunię oraz objawy obstrukcji defekacyjnej. Badanie w pozycji stojącej oraz techniki palpacyjne (palec w odbytnicy i pochwie) zwiększają wykrywalność przepukliny.
badanie fizykalne, badanie ginekologiczne, badanie obrazowe, defekografia, dyspareunia, enterocele, gangrena, jelito cienkie, kolonoskopia, manewr Valsalvy, niedrożność jelita, pessarium, rectocele, rezonans magnetyczny miednicy, sigmoidoskopia, USG przezpochwowe, uwięźnięcie odbytnicy, wypadanie macicy, wypadanie narządów miednicznych, wypadanie odbytnicy, wypadanie pęcherza, wypadanie sklepienia pochwy, wywiad medyczny, zaburzenia dna miednicy
Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina jelita cienkiego (enterocele) – Etiologia i przyczyny

Enterocele, czyli przepuklina jelita cienkiego, to patologiczne przemieszczenie jelita cienkiego do dolnej jamy miednicy, powodujące uwypuklenie górnej części pochwy. Patogeneza opiera się na osłabieniu mięśni, więzadeł i tkanek łącznych dna miednicy, co może być spowodowane m.in. ciążą, porodem, menopauzą, histerektomią oraz przewlekłym wzrostem ciśnienia wewnątrzbrzusznego (np. kaszel, zaparcia, podnoszenie ciężarów). Szczególnie istotne jest ryzyko po histerektomii, gdzie dochodzi do destabilizacji więzadeł podtrzymujących macicę i górną część pochwy. Enterocele często współistnieje z innymi wadami dna miednicy, takimi jak wypadanie odbytnicy czy rektocela, a u około 40% pacjentów z wypadaniem odbytu stwierdza się także enterocele. Klasyfikacja obejmuje typy pulsion (uciskowe), traction (pociągowe), iatrogenne oraz wrodzone.
ciśnienie wewnątrzbrzuszne, dno miednicy, enterocele, estrogen, histerektomia, martwica jelit, menopauza, mięśnie dźwigacze, neuropatia sromowa, niedrożność jelit, nietrzymanie moczu, owrzodzenie, powięź endopelviczna, przepuklina jelita cienkiego, przewlekłe zaparcia, przewlekły kaszel, radykalna cystektomia, rektocele, sigmoidocele, wgłobienie odbytnicy, włókniak, wypadanie narządów miednicy, wypadanie odbytnicy, wytrzewienie, zapalenie oskrzeli, zatoka Douglasa, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół hipermobilności stawów, zespół Marfana, zgorzel
Leksykon chorób i schorzeń
Przepuklina jelita cienkiego (enterocele) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Enterocele, czyli przepuklina jelita cienkiego, polega na przemieszczeniu jelita cienkiego do dolnej części jamy miednicy, powodując uwypuklenie w górnej części pochwy. Stan ten najczęściej dotyczy kobiet po menopauzie, wieloródek oraz pacjentek po operacjach miednicy, zwłaszcza po histerektomii. Objawy obejmują uczucie nacisku lub pełności w miednicy, dyskomfort pochwy, ból podczas stosunku, a także ból dolnej części pleców, który ustępuje w pozycji leżącej. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym z manewrem Valsalvy oraz obrazowaniu TK lub MRI. W przypadku łagodnych objawów zaleca się leczenie zachowawcze, takie jak ćwiczenia mięśni dna miednicy (np. Kegla), stosowanie pessariów, unikanie dźwigania ciężkich przedmiotów oraz profilaktykę zaparć i przewlekłego kaszlu.
cewnikowanie pęcherza, ćwiczenia Kegla, dyspareunia, enterocele, histerektomia, infekcja ogólnoustrojowa, laparoskopia, manewr Valsalvy, martwica jelit, mięśnie dna miednicy, niedrożność jelita cienkiego, pęcherz moczowy, pessarium, powięź łonowo-szyjna, powięź odbytniczo-pochwowa, przemieszczenie jelita cienkiego, przepuklina narządów miednicy, przetoka, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, uszkodzenie pęcherza, wypadanie narządów miednicy, zatrzymanie moczu