opór tętnic obwodowych
Opór tętnic obwodowych (peripheral vascular resistance, PVR) to kluczowy parametr hemodynamiczny, określający stopień trudności, z jaką krew przepływa przez naczynia obwodowe. Jest on zależny głównie od napięcia mięśniówki gładkiej naczyń, ich średnicy oraz lepkości krwi. Fizjologicznie stanowi jeden z głównych czynników determinujących ciśnienie tętnicze.
W warunkach prawidłowych opór tętnic obwodowych podlega ścisłej regulacji przez układ autonomiczny, substancje wazoaktywne oraz lokalnie wytwarzane mediatory. Jego podwyższenie jest charakterystyczne dla nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza jego postaci pierwotnej, a także stanów związanych z aktywacją układu współczulnego i układu renina-angiotensyna-aldosteron.
Pomiar oporu tętnic obwodowych ma istotne znaczenie w diagnostyce i monitorowaniu leczenia chorób układu krążenia. W praktyce klinicznej wartość PVR można obliczyć, znając średnie ciśnienie tętnicze, ciśnienie w prawym przedsionku oraz rzut serca, zgodnie z prawem Poiseuille’a. Interwencje terapeutyczne ukierunkowane na modulację oporu naczyniowego stanowią podstawę leczenia nadciśnienia tętniczego oraz innych stanów związanych z zaburzeniami hemodynamicznymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – LisiHEXAL 5 5 mg
Lizynopryl, substancja czynna leku LisiHEXAL, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) o kodzie ATC C09AA03, działającym poprzez hamowanie enzymu konwertującego angiotensynę I do angiotensyny II. Mechanizm ten prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, co skutkuje osłabieniem działania naczynioskurczowego oraz zmniejszeniem wydzielania aldosteronu, co z kolei wpływa na redukcję zatrzymywania sodu i płynów oraz nieznaczne zwiększenie stężenia potasu w surowicy. Dodatkowo, lizynopryl zwiększa aktywność układu kalikreinowo-kininowego poprzez hamowanie rozkładu bradykininy, co przyczynia się do rozszerzenia naczyń obwodowych i działania hipotensyjnego. W terapii nadciśnienia tętniczego lek wykazuje początek działania po 1-2 godzinach, maksymalny efekt po 6-8 godzinach, a pełny efekt terapeutyczny osiągany jest po 3-4 tygodniach stosowania. Efekt hipotensyjny utrzymuje się podczas długotrwałej terapii, bez wywoływania kompensacyjnego przyspieszenia czynności serca.
aliskiren, angiotensyna II, bradykinina, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie tętnicze krwi, cukrzyca typu 2, dysfunkcja lewej komory serca, działanie hipotensyjne, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reniny, klasyfikacja Killipa, konwertaza angiotensyny, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, opór tętnic obwodowych, ostra niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, udar mózgu, układ kalikreinowo-kininowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazokonstriktor, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – LisiHEXAL 20 20 mg
Lizynopryl, inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) z kodem ATC C09AA03, działa poprzez hamowanie enzymu konwertującego angiotensynę I do angiotensyny II, co prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II i zmniejszenia oporu naczyniowego oraz wydzielania aldosteronu. Mechanizm ten skutkuje obniżeniem ciśnienia tętniczego bez kompensacyjnego przyspieszenia akcji serca, z początkiem działania po 1-2 godzinach i maksymalnym efektem po 6-8 godzinach, utrzymującym się podczas długotrwałej terapii. W badaniach hemodynamicznych u pacjentów z niewydolnością serca lizynopryl zmniejsza opór obwodowy, zwiększa pojemność żylną, redukuje obciążenie wstępne i następcze oraz poprawia rzut serca i pojemność wysiłkową. U pacjentów po ostrym zawale serca lek zapobiega dysfunkcji lewej komory i rozwojowi niewydolności krążenia, zwiększając przeżywalność, zwłaszcza w skojarzeniu z azotanami (badanie GISSI-III).
aldosteron, angiotensyna II, bradykinina, choroba naczyniowa mózgu, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca typu 2, dysfunkcja lewej komory serca, działanie hipotensyjne, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, niewydolność serca, obciążenie wstępne, opór obwodowy, opór tętnic obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, ostry zawał serca, pojemność żylna, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, rzut serca, układ kalikreinowo-kininowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wskaźnik wyrzutu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sumilar HCT 5 mg + 5 mg + 25 mg
Sumilar HCT to trójskładnikowy preparat hipotensyjny z grupy innych preparatów złożonych zawierających inhibitor konwertazy angiotensyny (ramipryl), antagonistę kanałów wapniowych (amlodypinę) oraz diuretyk tiazydowy (hydrochlorotiazyd). Ramipryl, jako prolek, po przekształceniu do ramiprylatu hamuje enzym konwertazy angiotensyny, co prowadzi do zmniejszenia syntezy angiotensyny II, zahamowania degradacji bradykininy oraz redukcji wydzielania aldosteronu, skutkując rozkurczem naczyń obwodowych i obniżeniem ciśnienia tętniczego bez istotnego wpływu na filtrację kłębuszkową. Amlodypina rozszerza naczynia tętnicze poprzez blokadę napływu jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, natomiast hydrochlorotiazyd działa diuretycznie, hamując zwrotne wchłanianie sodu i chlorków w kanaliku dystalnym, co zmniejsza objętość krwi krążącej i opór obwodowy. Preparat dostępny jest w dawkach: ramipryl 5-10 mg, amlodypina 5-10 mg oraz hydrochlorotiazyd 12,5-25 mg, co pozwala na indywidualizację terapii u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, zwłaszcza tych opornych na monoterapię lub terapię dwuskładnikową.
aktywność reninowa osocza, angiotensyna, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, bloker kanałów wapniowych, bradykinina, dipeptydylokarboksypeptydaza I, diuretyk tiazydowy, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reniny, kanalik dystalny nefronu, kininaza II, konwertaza angiotensyny, lek hipotensyjny, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, obciążenie wstępne serca, opór tętnic obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, pochodna dihydropirydyny, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, ramipryl amlodypina hydrochlorotiazyd, ramiprylat, terapia nadciśnienia tętniczego, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazodylatacja, zjawisko z odbicia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Enalapril Vitabalans 10 mg
Enalapril Vitabalans, będący inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE), działa poprzez hamowanie przekształcania angiotensyny I do angiotensyny II, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego oraz zmniejszenia wydzielania aldosteronu. Po podaniu doustnym, aktywny metabolit enalaprylatu osiąga maksymalny efekt przeciwnadciśnieniowy po 4-6 godzinach, utrzymując działanie przez co najmniej 24 godziny. U pacjentów z nadciśnieniem obserwuje się spadek oporu tętnic obwodowych, wzrost pojemności minutowej serca oraz stabilną częstość akcji serca. Enalapril wykazuje również działanie nefroprotekcyjne, zmniejszając albuminurię i białkomocz, co potwierdzają badania u pacjentów z chorobą nerek, w tym cukrzycową nefropatią. W terapii skojarzonej z diuretykami tiazydowymi wykazuje addycyjny efekt hipotensyjny oraz przeciwdziała hipokaliemii indukowanej tiazydami.
albuminuria, bezobjawowa dysfunkcja lewej komory, białkomocz, ciśnienie zaklinowania włośniczek płucnych, diuretyk tiazydowy, dysfunkcja skurczowa, enalaprylat, enzym konwertujący angiotensynę, filtracja kłębuszkowa, frakcja wyrzutowa, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, konwertaza angiotensyny, nefropatia cukrzycowa, New York Heart Association, niedociśnienie, niestabilna dusznica bolesna, opór tętnic obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, pojemność minutowa serca, przewlekła choroba nerek, remodeling mięśnia sercowego, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramipril Genoptim 2,5 mg
Ramipril, będący inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) z kodem ATC C09AA05, jest prolekiem metabolizowanym do aktywnego ramiprylatu, który hamuje enzym konwertujący angiotensynę I do angiotensyny II oraz rozkład bradykininy, prowadząc do rozszerzenia naczyń i obniżenia ciśnienia tętniczego. Lek dostępny jest w dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg, a jego działanie przeciwnadciśnieniowe pojawia się po 1-2 godzinach, osiągając maksimum w 3-6 godzin i utrzymując się do 24 godzin. Maksymalny efekt terapeutyczny uzyskuje się po 3-4 tygodniach stosowania. Ramipril obniża opór obwodowy bez wpływu na częstość akcji serca oraz nie zmienia istotnie filtracji kłębuszkowej ani przepływu osocza przez nerki. W badaniu HOPE wykazano, że ramipril w dawce 10 mg istotnie redukuje ryzyko zawału mięśnia sercowego (9,9% vs 12,3%, p<0,001), zgonu sercowo-naczyniowego (6,1% vs 8,1%, p<0,001) oraz udaru (3,4% vs 4,9%, p<0,001) u pacjentów z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym. W badaniu MICRO-HOPE u pacjentów z cukrzycą typu 2 ramipril zmniejszył ryzyko jawnej nefropatii o 24% (p=0,027).
aldosteron, angiotensyna II, białkomocz, biodostępność, bradykinina, cholesterol całkowity, choroba naczyń obwodowych, esterazy wątrobowe, glikozydy nasercowe, hiperkaliemia, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, konwertaza angiotensyny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, opór tętnic obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła nefropatia, ramiprylat, udar mózgu, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Enalapril Vitabalans 5 mg
Enalapril Vitabalans (5 mg) jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE), którego substancją czynną jest maleinian enalaprylu, przekształcany po absorpcji do aktywnego enalaprylatu. Mechanizm działania polega na hamowaniu ACE, co prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, zwiększenia aktywności reninowej osocza oraz zmniejszenia wydzielania aldosteronu. Enalapryl wykazuje działanie przeciwnadciśnieniowe zarówno u pacjentów z wysokim, jak i niskim poziomem reniny, obniżając ciśnienie tętnicze bez istotnego przyspieszenia akcji serca i rzadko wywołując hipotensję ortostatyczną. Efekt terapeutyczny pojawia się zwykle po 1 godzinie, osiągając maksimum po 4-6 godzinach, a działanie utrzymuje się co najmniej 24 godziny. U pacjentów z nadciśnieniem obserwuje się spadek oporu tętnic obwodowych i wzrost pojemności minutowej serca, a u chorych z niewydolnością serca – poprawę hemodynamiki, zmniejszenie ciśnienia zaklinowania włośniczek płucnych oraz poprawę tolerancji wysiłku fizycznego. Enalapril wykazuje również korzystny wpływ na funkcję nerek, zwiększając przepływ nerkowy i zmniejszając albuminurię u pacjentów z chorobą nerek, w tym cukrzycową nefropatią.
aktywność reninowa osocza, albuminuria, angiotensyna I, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, bezobjawowa dysfunkcja lewej komory, bradykinina, ciśnienie zaklinowania włośniczek płucnych, diuretyk tiazydowy, enalaprylat, filtracja kłębuszkowa, frakcja wyrzutowa, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipotensja ortostatyczna, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, konwertaza angiotensyny, lek moczopędny, maleinian enalaprylu, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niestabilna dusznica bolesna, niewydolność nerek, niewydolność serca, opór tętnic obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, pojemność minutowa serca, przepływ nerkowy, przewlekła choroba nerek, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wydzielanie aldosteronu, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Coripren 20 mg + 20 mg
Coripren to preparat złożony zawierający enalapryl (inhibitor ACE) oraz lerkanidypinę (antagonista wapnia), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Enalapryl działa poprzez hamowanie konwertazy angiotensyny, co prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, zmniejszenia oporu naczyniowego i obniżenia ciśnienia tętniczego, przy jednoczesnym zwiększeniu aktywności reniny i zmniejszeniu wydzielania aldosteronu. Lerkanidypina, jako pochodna dihydropirydyny, blokuje napływ jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, powodując ich rozkurcz i zmniejszenie oporu obwodowego. Kombinacja tych dwóch mechanizmów daje efekt addytywny, skuteczniej obniżając ciśnienie tętnicze niż monoterapia. Działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny, a terapia jest dobrze tolerowana, z rzadkim występowaniem niedociśnienia ortostatycznego.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, dihydropirydyna, działanie inotropowe, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kininaza II, konwertaza angiotensyny, monoterapia lerkanidypiną, nadciśnienie samoistne, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie ortostatyczne, opór tętnic obwodowych, przewlekła choroba nerek, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, współczynnik przesączania kłębuszkowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Piramil 2,5 mg 2,5 mg
Ramipryl, inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE) o kodzie ATC C09AA05, jest prolekiem przekształcanym do aktywnego metabolitu ramiprylatu, który hamuje enzym konwertazy angiotensyny (kininazę II). Mechanizm działania polega na zmniejszeniu syntezy angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia oporu obwodowego, oraz na zahamowaniu rozkładu bradykininy, co dodatkowo nasila efekt wazodylatacyjny. Ramipryl obniża ciśnienie tętnicze bez kompensacyjnego przyspieszenia akcji serca, z początkiem działania po 1-2 godzinach i utrzymaniem efektu przez 24 godziny. W terapii przewlekłej maksymalny efekt przeciwnadciśnieniowy pojawia się po 3-4 tygodniach. Lek wykazuje korzystny wpływ na hemodynamikę u pacjentów z niewydolnością serca (NYHA II-IV), zmniejszając ciśnienie napełniania komór, opór naczyniowy i poprawiając pojemność minutową serca. Ramipryl wykazuje również działanie nefroprotekcyjne, zmniejszając tempo spadku GFR u pacjentów z niecukrzycową nefropatią oraz redukując ryzyko rozwoju jawnej nefropatii u chorych z cukrzycą typu 2 (badanie MICRO-HOPE). Nie obserwuje się istotnych zmian w przepływie nerkowym ani przesączaniu kłębuszkowym podczas terapii.
aktywacja neuroendokrynna, aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna II, antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, bradykinina, cholesterol HDL, choroba naczyń obwodowych, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wieńcowa, dipeptydylokarboksypeptydaza I, diuretyk, działanie naczyniorozszerzające, działanie naczynioskurczowe, filtracja kłębuszkowa, glikozyd naparstnicy, hemodynamika serca, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor reniny, kininaza II, konwertaza angiotensyny, kreatynina w surowicy, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, nefropatia jawna, nefropatia niecukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, opór tętnic obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, powikłanie cukrzycy, prolek, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, ramiprylat, rewaskularyzacja, schyłkowa niewydolność nerek, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, zgon sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramladio 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Ramladio to preparat złożony zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista wapnia), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Ramipryl, jako prolek, przekształca się do ramiprylatu, który hamuje enzym konwertujący angiotensynę (ACE), zmniejszając produkcję angiotensyny II i rozkład bradykininy, co prowadzi do rozszerzenia naczyń i obniżenia wydzielania aldosteronu. Amlodypina blokuje kanały wapniowe typu L, hamując napływ jonów wapnia do mięśni gładkich naczyń, co również skutkuje rozszerzeniem naczyń i obniżeniem ciśnienia tętniczego. Efekt przeciwnadciśnieniowy ramiprylu pojawia się już po 1-2 godzinach, osiąga maksimum w 3-6 godzin i utrzymuje się do 24 godzin, a maksymalny efekt terapii ciągłej rozwija się w ciągu 3-4 tygodni. Preparat dostępny jest w dawkach 5 mg lub 10 mg ramiprylu oraz amlodypiny, co pozwala na indywidualne dostosowanie leczenia.
aldosteron, amlodypina, angiotensyna, antagonista wapnia, bradykinina, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, choroba naczyń obwodowych, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wieńcowa, cukrzyca, dipeptydylokarboksypeptydaza I, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym konwertujący angiotensynę, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanał wapniowy typu L, kininaza II, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, opór tętnic obwodowych, przesączanie kłębuszkowe, ramipryl, ramiprylat, rewaskularyzacja, rozszerzenie naczyń krwionośnych, udar, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawał mięśnia sercowego, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sumilar Duo 5 mg + 10 mg
Sumilar Duo to preparat łączący ramipryl, inhibitor ACE, oraz amlodypinę, antagonista kanałów wapniowych, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Ramipryl działa poprzez hamowanie konwertazy angiotensyny, co prowadzi do zmniejszenia produkcji angiotensyny II i aldosteronu oraz zwiększenia stężenia bradykininy, skutkując rozszerzeniem naczyń i obniżeniem oporu obwodowego. Efekt hipotensyjny ramiprylu pojawia się po 1-2 godzinach, osiąga maksimum po 3-6 godzinach i utrzymuje się do 24 godzin, z maksymalnym efektem po 3-4 tygodniach terapii. U pacjentów pediatrycznych w wieku 6-16 lat ramipryl wykazuje zmienną skuteczność, z istotnym obniżeniem ciśnienia rozkurczowego przy najwyższych dawkach (do 20 mg). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, uszkodzenia nerek i niedociśnienia, co potwierdzają badania ONTARGET, VA NEPHRON-D i ALTITUDE.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna I, angiotensyna II, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, astma oskrzelowa, badanie echokardiograficzne, badanie elektrokardiograficzne, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba sercowo-naczyniowa, ciśnienie rozkurczowe, cukrzyca typu 2, dna moczanowa, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor napływu jonów wapnia, kininaza II, konwertaza angiotensyny, nadciśnienie samoistne, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wtórne, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk płuc, opór tętnic obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, pochodna dihydropirydyny, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, ramipryl i amlodypina, ramiprylat, rozkurcz naczyń krwionośnych, skurczowe ciśnienie tętnicze, tiazydowy lek moczopędny, udar mózgu, zaburzenie czynności nerek, zawał serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – LisiHEXAL 10 10 mg
Lizynopryl, substancja czynna leku LisiHEXAL, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) stosowanym w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg w terapii nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca. Mechanizm działania polega na hamowaniu konwersji angiotensyny I do angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń obwodowych, zmniejszenia oporu tętniczego oraz obniżenia wydzielania aldosteronu, skutkując niewielkim wzrostem stężenia potasu w surowicy. Lizynopryl wykazuje szybki początek działania hipotensyjnego (1-2 godziny), maksymalny efekt po 6-8 godzinach oraz pełne działanie terapeutyczne po 3-4 tygodniach stosowania. W niewydolności serca lek poprawia hemodynamikę poprzez zmniejszenie obciążenia serca i zwiększenie rzutu serca, a u pacjentów po ostrym zawale serca zapobiega dysfunkcji lewej komory i rozwojowi niewydolności krążenia, co potwierdzają badania, m.in. GISSI-III.
antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, dysfunkcja lewej komory serca, działanie hipotensyjne, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reniny, lizynopryl, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, opór tętnic obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, ostry zawał serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, udar mózgu, układ kalikreinowo-kininowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon substancji czynnych
Lizynopryl – Właściwości farmakodynamiczne
Lizynopryl, jako inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), hamuje przekształcenie angiotensyny I do angiotensyny II, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia tętniczego. Mechanizm działania obejmuje przede wszystkim blokadę układu renina-angiotensyna-aldosteron oraz zwiększenie aktywności układu kalikreinowo-kininowego, co dodatkowo wspomaga wazodylatację. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lizynopryl obniża ciśnienie skurczowe i rozkurczowe o około 13/10 mm Hg, a u chorych z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią zmniejsza wydalanie albumin z moczem o 40% przy dawkach 10-20 mg/dobę. W niewydolności serca lek poprawia hemodynamikę poprzez zmniejszenie oporu obwodowego, obniżenie ciśnienia napełniania lewej komory oraz zwiększenie rzutu serca, co przekłada się na redukcję ryzyka zgonu i hospitalizacji o 12% przy stosowaniu dawek 32,5-35 mg/dobę. Ponadto, lizynopryl wykazuje korzystny wpływ na przeżywalność po ostrym zawale mięśnia sercowego, redukując śmiertelność o 11% w badaniu GISSI-3.
albuminuria, aldosteron, angiotensyna II, bradykinina, cukrzyca typu 2, działanie nefroprotekcyjne, enzym konwertujący angiotensynę, hemoglobina glikowana, hiperkaliemia, inhibitor peptydylo-dipeptydazy, kininaza II, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obciążenie następcze, obciążenie wstępne, opór tętnic obwodowych, ostre uszkodzenie nerek, ostry zawał mięśnia sercowego, przesączanie kłębuszkowe, retinopatia, rzut serca, układ kalikreinowo-kininowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wskaźnik wyrzutu