rana z ryzykiem tężca
Rana z ryzykiem tężca to każde uszkodzenie skóry, które stwarza warunki sprzyjające zakażeniu laseczką tężca (Clostridium tetani). Szczególnie niebezpieczne są rany kłute, głębokie, z martwą tkanką oraz zanieczyszczone ziemią, kurzem, odchodami zwierzęcymi lub rdzą.
Najwyższe ryzyko infekcji tężcem występuje w przypadku ran z obecnością ciał obcych, ran gnieconych, ran z martwicą tkanek oraz ran zanieczyszczonych ziemią, kurzem lub odchodami. Bakterie tężca są beztlenowcami, więc dobrze rozwijają się w ranach głębokich z ograniczonym dostępem tlenu.
Profilaktyka przeciwtężcowa w przypadku ran wysokiego ryzyka obejmuje oczyszczenie i chirurgiczne opracowanie rany oraz immunoprofilaktykę zgodną z aktualnym kalendarzem szczepień. U osób niezaszczepionych lub z niepełnym szczepieniem należy rozważyć podanie immunoglobuliny przeciwtężcowej oraz szczepionki przeciwtężcowej.
Ocena ryzyka zakażenia tężcem w przypadku zranienia powinna uwzględniać: rodzaj rany, czas od zranienia, stan zanieczyszczenia, obecność martwych tkanek oraz historię szczepień pacjenta. Na tej podstawie lekarz podejmuje decyzję o wdrożeniu odpowiedniej profilaktyki przeciwtężcowej.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Polimyksyna – Dawkowanie i sposób podawania
Polimyksyna, obecna w śladowych ilościach w szczepionkach Boostrix Polio i Infanrix-IPV jako pozostałość procesu produkcyjnego, wymaga szczególnej uwagi podczas wywiadu medycznego pod kątem alergii na tę substancję. Boostrix Polio (0,5 ml/dawka) jest szczepionką adsorbowaną przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi (bezkomórkowa) i poliomyelitis (inaktywowana), przeznaczoną dla osób od 3 roku życia, z możliwością stosowania u kobiet w II i III trymestrze ciąży. Zaleca się podanie dwóch dodatkowych dawek antygenów błonicy i tężca po 1 i 6 miesiącach u osób z niekompletnym cyklem szczepień. Szczepionkę podaje się głęboko domięśniowo, najlepiej w mięsień naramienny. W przypadku ran z ryzykiem tężca konieczne jest równoczesne podanie immunoglobuliny przeciwtężcowej.
błonica tężec krztusiec, cykl szczepienia podstawowego, immunoglobulina przeciwtężcowa, kobieta w ciąży, mięsień naramienny, odpowiedź immunologiczna, podanie domięśniowe, polimyksyna, poliomyelitis, przednio-boczna część uda, rana z ryzykiem tężca, szczepienie przypominające, szczepionka przeciw błonicy, szczepionka przeciwko poliomyelitis, toksoid tężcowy, trymestr ciąży, wirus atenuowany, wirus inaktywowany, wywiad medyczny - Leksykon substancji czynnych
Toksoid krztuścowy – Dawkowanie i sposób podawania
Toksoid krztuścowy jest kluczowym składnikiem szczepionek skojarzonych stosowanych w profilaktyce błonicy, tężca i krztuśca, dostępnych w różnych preparatach dostosowanych do wieku pacjenta. U dorosłych i młodzieży zaleca się podanie pojedynczej dawki 0,5 ml (zawierającej od 2,5 do 8 mikrogramów toksoidu krztuścowego w zależności od preparatu, np. Adacel 2,5 µg, Boostrix 8 µg). Schemat szczepień u osób z niepełną lub nieznaną historią szczepień obejmuje podanie dawki toksoidu krztuścowego, a następnie dwóch dawek dT w odstępach 1 i 6 miesięcy. Szczepienia przypominające powinny być wykonywane co 5-10 lat, zgodnie z zaleceniami, a u kobiet w ciąży w II i III trymestrze celem biernej ochrony niemowląt. Szczepionki podaje się domięśniowo, preferencyjnie w mięsień naramienny u starszych dzieci i dorosłych oraz w przednio-boczną część uda u niemowląt, unikając podawania w pośladki i donaczyniowo.
ampułko-strzykawka, antygen poliomyelitis, bierna ochrona niemowląt, dawka uzupełniająca, immunoglobulina przeciwtężcowa, leczenie immunosupresyjne, mięsień naramienny, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, profilaktyka błonicy, profilaktyka krztuśca, profilaktyka tężca, przednio-boczna część uda, rana z ryzykiem tężca, schemat szczepień ochronnych, składowa krztuśca, szczepienie kobiet w ciąży, szczepienie pierwotne, szczepienie podstawowe, szczepienie przypominające, szczepionka skojarzona, toksoid krztuścowy, wstrzyknięcie śródskórne, zaburzenie krzepnięcia krwi