choroba mieloproliferacyjna

Choroba mieloproliferacyjna (MPD) to grupa nowotworów krwi charakteryzujących się nadmierną proliferacją komórek macierzystych szpiku kostnego. Do klasycznych postaci zalicza się czerwienicę prawdziwą, nadpłytkowość samoistną, pierwotne zwłóknienie szpiku oraz przewlekłą białaczkę szpikową.

Patogeneza MPD wiąże się najczęściej z mutacjami somatycznymi prowadzącymi do konstytutywnej aktywacji szlaków sygnałowych. Kluczowe mutacje obejmują JAK2 V617F (obecną w około 95% przypadków czerwienicy prawdziwej), CALR, MPL oraz BCR-ABL1 w przewlekłej białaczce szpikowej.

Objawy chorób mieloproliferacyjnych obejmują zmęczenie, świąd skóry, powiększenie śledziony, skłonność do zakrzepów oraz krwawień. Diagnostyka opiera się na badaniu morfologii krwi obwodowej, badaniu szpiku kostnego, cytogenetyce oraz analizie molekularnej w celu identyfikacji charakterystycznych mutacji.

Leczenie jest dostosowane do podtypu choroby i może obejmować upusty krwi, leki cytoredukcyjne (hydroksymocznik), interferony, inhibitory JAK (ruksolitynib), inhibitory kinaz tyrozynowych (imatynib w CML) oraz alogeniczny przeszczep komórek macierzystych w wybranych przypadkach.

Rokowanie jest zróżnicowane w zależności od podtypu choroby, obecności dodatkowych czynników ryzyka oraz odpowiedzi na leczenie. Długotrwała obserwacja jest konieczna ze względu na ryzyko transformacji do ostrej białaczki oraz powikłań zakrzepowo-zatorowych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olzapin

Olanzapina, lek przeciwpsychotyczny, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku oraz z otępieniem, ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5%) i trzykrotnie zwiększone ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w porównaniu z placebo. Nie jest zalecana u pacjentów z psychozą wywołaną agonistami dopaminy w chorobie Parkinsona, gdyż może nasilać objawy parkinsonizmu i omamy. Istotne jest monitorowanie hiperglikemii i cukrzycy, ze względu na ryzyko ich rozwoju lub zaostrzenia, w tym kwasicy ketonowej i śpiączki, zwłaszcza przy dawkach średnich około 4,4 mg/dobę. Zaleca się kontrolę glikemii przed leczeniem, po 12 tygodniach oraz corocznie, a także regularne monitorowanie masy ciała i profilu lipidowego (przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat). Olanzapina może powodować przejściowe podwyższenie aminotransferaz (AlAT, AspAT), co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami wątroby.
agonista dopaminy, aminotransferazy wątrobowe, aspiracyjne zapalenie płuc, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, działanie przeciwcholinergiczne, fosfokinaza kreatynowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, laktoza jednowodna, lecytyna sojowa, lek przeciwpsychotyczny, mioglobinuria, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, olanzapina, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późne dyskinezy, przerost mięśnia sercowego, psychoza związana z otępieniem, rabdomioliza, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żylna, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie płucne – Etiologia i przyczyny

Nadciśnienie płucne (PH) to złożony stan charakteryzujący się podwyższonym ciśnieniem w tętnicach płucnych, wynikającym z patologicznych zmian w naczyniach płucnych, takich jak pogrubienie, zwężenie czy zniszczenie ścian naczyń. WHO klasyfikuje PH na pięć grup etiologicznych, z których najczęstsza to nadciśnienie tętnicze płucne (PAH, grupa 1), obejmujące idiopatyczne, dziedziczne (z mutacjami w genach takich jak BMPR2, ALK-1, CAV1) oraz wywołane lekami i toksynami. Inne grupy to PH spowodowane chorobą lewego serca (grupa 2, 34,2% przypadków), chorobami płuc i hipoksją (grupa 3), przewlekłym zakrzepowo-zatorowym nadciśnieniem płucnym (CTEPH, grupa 4) oraz PH o niejasnym lub wieloczynnikowym mechanizmie (grupa 5). Patofizjologia obejmuje m.in. skurcz naczyń, przerost warstwy środkowej, proliferację błony wewnętrznej i włóknienie, prowadzące do wzrostu oporu naczyniowego i przeciążenia prawej komory, co jest główną przyczyną zgonów w tej chorobie.
bezdech senny, choroba Gauchera, choroba mieloproliferacyjna, choroba spichrzeniowa glikogenu, choroba tarczycy, choroba wieńcowa, czerwienica prawdziwa, hipoksja, histiocytoza z komórek Langerhansa, marskość wątroby, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze płucne, nadpłytkowość samoistna, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niewydolność prawej komory, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reumatoidalne zapalenie stawów, rozedma płuc, sarkoidoza, śródmiąższowa choroba płuc, tętnica płucna, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, włóknienie płuc, wrodzona wada serca, zakrzep krwi, zapalenie naczyń, zespół Eisenmengera, zwężenie tętnicy płucnej, zwłóknienie śródpiersia
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Hydroxyurea medac

Hydroksykarbamid w dawce 500 mg, stosowany w postaci kapsułek twardych HYDROXYUREA medac, wymaga ścisłego monitorowania hematologicznego ze względu na ryzyko supresji szpiku kostnego. Najczęstszym objawem toksyczności jest leukopenia, a rzadziej trombocytopenia i niedokrwistość, które zwykle pojawiają się po obniżeniu liczby białych krwinek. Zaleca się wykonywanie badań morfologii krwi, w tym stężenia hemoglobiny, liczby leukocytów i płytek krwi, co najmniej raz w tygodniu, z dostosowaniem częstotliwości do stanu klinicznego pacjenta. W przypadku spadku liczby leukocytów poniżej 2,5 x 10^9/L lub płytek poniżej 100 x 10^9/L, konieczne jest czasowe przerwanie terapii do czasu normalizacji parametrów.
białe krwinki, choroba mieloproliferacyjna, erytropoeza megaloblastyczna, hemoglobina, hydroksykarbamid, koncentrat krwinek czerwonych, kwas foliowy, leukopenia, morfologia krwi, niedobór laktazy, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość złośliwa, nietolerancja galaktozy, parametry morfologiczne, płytki krwi, supresja szpiku kostnego, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, witamina B12, zaburzenia hematologiczne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Egolanza

Olanzapina wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko licznych działań niepożądanych, w tym zwiększonej śmiertelności i incydentów naczyniowo-mózgowych u osób starszych (>65 lat), zwłaszcza z otępieniem (śmiertelność 3,5% vs 1,5% placebo; udary 1,3% vs 0,4%). Nie jest zalecana w psychozach związanych z otępieniem ani u pacjentów z chorobą Parkinsona ze względu na nasilenie parkinsonizmu i halucynacji. Istotne jest monitorowanie metaboliczne: glikemia przed terapią, po 12 tygodniach i corocznie, oraz lipidogram przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat. Należy obserwować objawy hiperglikemii i kontrolować masę ciała (przed leczeniem, po 4, 8, 12 tygodniach i kwartalnie). Olanzapina może powodować przejściowe wzrosty aminotransferaz, a w przypadku zapalenia wątroby leczenie należy przerwać. Zgłaszano rzadkie przypadki zespołu złośliwego neuroleptycznego, wymagającego natychmiastowego odstawienia leku.
agonista dopaminergiczny, agonista dopaminy, aminotransferazy wątrobowe, benzodiazepiny, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, działanie niepożądane, działanie przeciwcholinergiczne, fosfokinaza kreatyninowa, granulocyt obojętnochłonny, hipereozynofilia, hiperglikemia, incydent naczyniowo-mózgowy, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, nietolerancja galaktozy, odwodnienie, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, polidypsja, poliuria, poziom glikemii, późna dyskineza, przemijający napad niedokrwienny, przerost mięśnia sercowego, przerost prostaty, rabdomioliza, sztywność mięśniowa, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie lipidowe, zachłystowe zapalenie płuc, zahamowanie czynności szpiku, zakrzepica żylna, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół odstawienny, zespół wydłużonego QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapine +pharma

Olanzapina, stosowana w leczeniu zaburzeń psychotycznych, wykazuje poprawę stanu klinicznego po kilku dniach do tygodni, jednak wymaga ścisłego monitorowania pacjentów ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Nie jest zatwierdzona do leczenia psychozy i zaburzeń zachowania u pacjentów z otępieniem, zwłaszcza w wieku podeszłym (średnia wieku 78 lat), ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie zwiększone ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo). Czynniki ryzyka obejmują wiek >65 lat, sedację, niedożywienie, choroby płuc oraz jednoczesne stosowanie benzodiazepin. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina nie wykazuje skuteczności i może nasilać objawy parkinsonizmu. Złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN), choć rzadki, stanowi poważne zagrożenie i wymaga natychmiastowego odstawienia leku przy wystąpieniu objawów takich jak wysoka gorączka, sztywność mięśni i zaburzenia świadomości.
agonista dopaminy, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy wątrobowe, benzodiazepiny, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, działanie antycholinergiczne, fosfokinaza kreatyninowa, glikemia, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, lipidy we krwi, neutropenia, niedrożność porażenna jelit, olanzapina, ostra niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, przerost gruczołu krokowego, psychoza związana z otępieniem, rabdomioliza, sedacja, udar niedokrwienny, uszkodzenie cholestatyczne wątroby, uszkodzenie wątrobokomórkowe, walproinian, zapalenie wątroby, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zolaxa Rapid

Olanzapina wykazuje poprawę stanu klinicznego pacjentów po kilku dniach lub tygodniach stosowania, jednak wymaga ścisłego monitorowania. Nie zaleca się jej stosowania u pacjentów z psychozą lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie zwiększoną śmiertelność (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie wyższe ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo) w badaniach obejmujących osoby w podeszłym wieku (średnia wieku 78 lat) przy dawce średniej 4,4 mg/dobę. Czynniki ryzyka obejmują wiek >65 lat, sedację, niedożywienie, choroby płuc oraz jednoczesne stosowanie benzodiazepin. Olanzapina nie jest skuteczna w leczeniu psychozy indukowanej agonistami dopaminy u chorych na chorobę Parkinsona i może nasilać objawy parkinsonizmu oraz omamy. Istotne jest także ryzyko wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN) z objawami takimi jak wysoka gorączka, sztywność mięśni, zaburzenia świadomości i niestabilność autonomiczna, wymagające natychmiastowego odstawienia leku.
agonista dopaminy, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferaza wątrobowa, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, cukrzyca, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatyninowa, granulocyt obojętnochłonny, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, leukocyt, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, olanzapina, ostra niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przemijający napad niedokrwienny, przerost mięśnia sercowego, rabdomioliza, schizofrenia, sedacja, stężenie glukozy we krwi, udar, uszkodzenie wątrobowokomórkowe, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zakrzep z zatorami, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Zakrzepica żył głębokich – Etiologia i przyczyny

Zakrzepica żył głębokich (DVT) jest wynikiem złożonej patogenezy obejmującej triadę Virchowa: zastój krwi, uszkodzenie śródbłonka naczyniowego oraz nadkrzepliwość, z istotnym udziałem procesów zapalnych. Zastój krwi może być spowodowany długotrwałym unieruchomieniem (np. podróże powyżej 4 godzin, hospitalizacja, pooperacyjne unieruchomienie), porażeniem kończyn czy zwiększonym ciśnieniem w żyłach. Uszkodzenie śródbłonka wynika z urazów mechanicznych, zabiegów operacyjnych (szczególnie ortopedycznych), cewników naczyniowych, infekcji oraz palenia tytoniu. Nadkrzepliwość może mieć podłoże genetyczne (mutacje czynnika V Leiden, protrombiny G20210A, niedobory antytrombiny III, białek C i S) lub nabyte (nowotwory, ciąża, stosowanie estrogenów, otyłość, choroby mieloproliferacyjne). Ryzyko DVT wzrasta z wiekiem, szczególnie powyżej 60 lat, oraz w obecności licznych chorób współistniejących, takich jak niewydolność serca, choroby autoimmunologiczne, przewlekłe zapalenia jelit czy COVID-19.
artroplastyka stawu biodrowego, cewnik naczyniowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba mieloproliferacyjna, czerwienica prawdziwa, hiperhomocysteinemia, małopłytkowość indukowana heparyną, mutacja czynnika V Leiden, mutacja genu protrombiny, nadkrzepliwość, nadpłytkowość samoistna, niedobór antytrombiny, niedobór białka C, niedobór białka S, niewydolność żylna przewlekła, nocna napadowa hemoglobinuria, pompa mięśniowa, proces zapalny, skrzeplina, toczeń rumieniowaty układowy, triada Virchowa, trombofilia wrodzona, uszkodzenie śródbłonka naczyniowego, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica żył głębokich, zastój krwi, zatorowość płucna, zespół antyfosfolipidowy, zespół nerczycowy, zespół pozakrzepowy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Azacitidine Pharmascience 25 mg/ml

Azacitidine Pharmascience, dostępna w postaci proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań o stężeniu 25 mg/ml, jest wskazana do leczenia dorosłych pacjentów z hematologicznymi schorzeniami, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT). Wskazania obejmują zespoły mielodysplastyczne (MDS) o ryzyku pośrednim-2 i wysokim według IPSS, przewlekłą białaczkę mielomonocytową (CMML) z 10-29% blastów w szpiku bez choroby mieloproliferacyjnej, oraz ostrą białaczkę szpikową (AML) z 20-30% blastów i wieloliniową dysplazją lub z ponad 30% blastów zgodnie z klasyfikacją WHO. Leczenie azacytydyną może prowadzić do poprawy parametrów hematologicznych, redukcji odsetka blastów oraz wydłużenia przeżycia u pacjentów, u których intensywne leczenie i HSCT są przeciwwskazane.
azacytydyna, blasty w szpiku kostnym, chemioterapia indukująca remisję, choroba mieloproliferacyjna, cytopenia obwodowa, dysplazja, hematopoeza, IPSS, klasyfikacja WHO, komórki macierzyste szpiku kostnego, ostra białaczka szpikowa, parametry hematologiczne, proszek liofilizowany, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła białaczka mielomonocytowa, rekonstytucja, schemat dawkowania, wieloliniowa dysplazja, zawiesina do wstrzykiwań, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anzorin

Olanzapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, wymaga monitorowania stanu klinicznego pacjenta, gdyż poprawa może nastąpić po kilku dniach lub tygodniach terapii. Nie jest wskazana w leczeniu psychozy i zaburzeń zachowania związanych z otępieniem u osób powyżej 65 lat ze względu na dwukrotnie zwiększone ryzyko śmiertelności (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie wyższe ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo). Średnia dawka dobowa w badaniach wynosiła 4,4 mg. Olanzapina nie jest rekomendowana w psychozie indukowanej agonistami dopaminy u chorych z chorobą Parkinsona ze względu na nasilenie parkinsonizmu i omamów oraz brak przewagi nad placebo. Należy zwracać uwagę na potencjalne powikłania, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, hiperglikemia z ryzykiem kwasicy ketonowej, dyslipidemia, zaburzenia wątroby, wydłużenie odstępu QTc (≥500 ms), neutropenia, a także ryzyko zakrzepicy żylnej.
aminotransferazy wątrobowe, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, dyslipidemia, działanie antycholinergiczne, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatyninowa, glikemia, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwparkinsonowy, lek przeciwpsychotyczny, lipidogram, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, prolaktyna, przerost mięśnia sercowego, psychoza, rabdomioliza, uszkodzenie wątrobowokomórkowe, zakrzepica z zatorami, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój żółci, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zolafren-Swift

Olanzapina, substancja czynna leku Zolafren-Swift, wymaga szczególnej ostrożności i regularnego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania spowodowanymi otępieniem, ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotnie zwiększoną częstość zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w porównaniu z placebo. Czynniki ryzyka obejmują wiek powyżej 65 lat, utrudnienie połykania, sedację, niedożywienie, choroby płuc oraz jednoczesne stosowanie benzodiazepin. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina może nasilać objawy parkinsonizmu i omamy, bez wykazania skuteczności w leczeniu psychozy. Zespół neuroleptycznego złośliwego (ZZN) jest rzadkim, ale potencjalnie śmiertelnym powikłaniem, objawiającym się m.in. wysoką gorączką, sztywnością mięśni i zaburzeniami świadomości, wymagającym natychmiastowego odstawienia leku.
benzodiazepiny, choroba mieloproliferacyjna, dysfagia, działanie przeciwcholinergiczne, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatyninowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica metaboliczna, mioglobinuria, napady drgawkowe, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, niewydolność wątroby, odstęp QTc, olanzapina, omamy, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późne dyskinezy, przerost gruczołu krokowego, psychoza, rabdomioliza, sedacja, tachykardia, wydłużenie QT, zaburzenia lipidowe, zakrzep z zatorami, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Ostra białaczka szpikowa – Epidemiologia

Ostra białaczka szpikowa (AML) to złośliwy nowotwór szpiku kostnego charakteryzujący się klonalną ekspansją i zahamowaniem różnicowania komórek progenitorowych linii mieloidalnej. Stanowi najczęstszą postać ostrej białaczki u dorosłych, z roczną zachorowalnością w USA około 4,3/100 000 osób (22 010 nowych przypadków w 2025 r.) i mediana wieku diagnozy około 68 lat. AML wykazuje wyższą częstość u mężczyzn (wskaźnik 1,3-1,4:1) oraz u osób rasy białej, z regionalnymi różnicami epidemiologicznymi – najwyższe wskaźniki w Ameryce Północnej, Europie i Oceanii. Wskaźniki zachorowalności rosną globalnie, np. liczba nowych przypadków wzrosła z 79 372 w 1990 do 144 645 w 2021 roku. Czynniki ryzyka obejmują ekspozycję na benzen, formaldehyd, wcześniejszą chemioterapię alkilującą, promieniowanie, choroby mieloproliferacyjne oraz zespół Downa, a także palenie tytoniu i wysoki BMI. U dzieci AML stanowi około 20% białaczek, z podwyższonym ryzykiem u dzieci z zespołem Downa (10-20-krotnie).
badanie fizykalne, badanie kardiologiczne, choroba mieloproliferacyjna, choroba oporna na leczenie, choroba układu sercowo-naczyniowego, cytometria przepływowa, echokardiogram, klonalna ekspansja, minimalna choroba resztkowa, morfologia krwi z rozmazem, nawrót choroby, nieprawidłowość chromosomowa, nowotwór szpiku kostnego, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka promielocytowa, ostra białaczka szpikowa, przeszczep komórek macierzystych, remisja, różnicowanie komórek, standaryzowany wskaźnik wieku, substancja rakotwórcza, wskaźnik masy ciała, wskaźnik śmiertelności, wskaźnik społeczno-demograficzny, wskaźnik zgonów, zespół Downa
Leksykon chorób i schorzeń
Nefropatia iga (choroba bergera) – Etiologia i przyczyny

Nefropatia IgA (choroba Bergera) jest jedną z najczęstszych przyczyn kłębuszkowego zapalenia nerek i przewlekłej niewydolności nerek, prowadzącą u 20-50% pacjentów do dializoterapii lub transplantacji. Patogeneza opiera się na odkładaniu w mezangium kłębuszków nerkowych kompleksów immunologicznych zawierających nieprawidłowo glikozylowaną IgA1 (z deficytem galaktozy w regionie zawiasowym O-glikanów), co wywołuje aktywację komórek mezangialnych, proliferację, włóknienie śródmiąższowe oraz uszkodzenie filtracyjne. Etiologia jest poligeniczna i wieloczynnikowa, z udziałem genów takich jak C1GALT1, C1GALT1C1, IGAN1, IGAN2, SPRY2 oraz regionów HLA-DRB1 i HLA-DQB1, a także czynników środowiskowych, w tym infekcji górnych dróg oddechowych, które wyzwalają nieprawidłową odpowiedź immunologiczną. Dziedziczność szacowana jest na 40-50%, a choroba ma charakter autoimmunologiczny, z produkcją autoprzeciwciał przeciwko Gd-IgA1. Wtórna nefropatia IgA może być związana z chorobami wątroby (marskość, WZW B i C), chorobami żołądkowo-jelitowymi (np. celiakia), schorzeniami autoimmunologicznymi, zakażeniami (w tym HIV) oraz lekami (np. inhibitory TNF-α).
błona podstawna kłębuszków nerkowych, choroba autoimmunologiczna, choroba Behçeta, choroba Bergera, choroba mieloproliferacyjna, choroba wątroby, czynnik genetyczny, glomerulonefryt, immunoglobulina A, infekcja dróg oddechowych, kłębuszkowe zapalenie nerek, kompleks immunologiczny, krwotok płucny, marskość wątroby, nadciśnienie, nefropatia IgA, niewydolność nerek, nowotwór płuc, plamica Henocha-Schönleina, przeszczep nerki, rak żołądka, sarkoidoza, toczeń rumieniowaty układowy, układ dopełniacza, uszkodzenie nerek, wirus zapalenia wątroby, włóknienie płuc, włóknienie śródmiąższowe, zakażenie HIV, zespół Sjögrena, złogi IgA
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zylena

Olanzapina (Zylena) jest przeciwwskazana u pacjentów z psychozą i zaburzeniami zachowania w przebiegu otępienia, ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie wyższą częstość zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo) w badaniach u osób w wieku średnio 78 lat. Czynniki ryzyka obejmują wiek >65 lat, zaburzenia połykania, sedację, niedożywienie, choroby płuc oraz jednoczesne stosowanie benzodiazepin. Olanzapina nie jest zalecana u pacjentów z chorobą Parkinsona leczonych agonistami dopaminy, ze względu na nasilenie parkinsonizmu i omamy. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością układu autonomicznego, wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Należy monitorować ryzyko hiperglikemii i cukrzycy, wykonując pomiar glikemii przed terapią, po 12 tygodniach oraz corocznie, a także kontrolować masę ciała (przed leczeniem, po 4, 8, 12 tygodniach i co kwartał) oraz profil lipidowy (przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat).
agonista dopaminy, aminotransferazy wątrobowe, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, działanie przeciwcholinergiczne, fenyloketonuria, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, nagły zgon sercowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza, rabdomioliza, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przemiany lipidów, zakrzepica żylna, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapine APC

Olanzapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, co wymaga starannego monitorowania pacjenta w pierwszych tygodniach terapii. Nie zaleca się stosowania olanzapiny u pacjentów z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotnie większą częstość zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w porównaniu z placebo, szczególnie u osób powyżej 65-75 lat. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina może nasilać objawy parkinsonizmu i omamy, nie wykazując przewagi nad placebo. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, olanzapina może indukować hiperglikemię i zaostrzenie cukrzycy, co wymaga monitorowania glikemii (przed leczeniem, po 12 tygodniach i następnie corocznie) oraz masy ciała (przed leczeniem, po 4, 8, 12 tygodniach i kwartalnie). Należy także kontrolować profil lipidowy (przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat).
aminotransferaza wątrobowa, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dyskineza późna, fenyloketonuria, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, lipid, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, otępienie naczyniowe, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza, schizofrenia, szpik kostny, udar mózgu, zakrzep z zatorami, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Azacitidine STADA 25 mg/ml

Azacitidine STADA to preparat zawierający azacytydynę w stężeniu 25 mg/ml, przeznaczony do leczenia dorosłych pacjentów z wybranymi schorzeniami hematologicznymi, u których nie jest możliwe przeprowadzenie przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT). Wskazania obejmują zespoły mielodysplastyczne (MDS) o ryzyku pośrednim-2 i wysokim według IPSS, przewlekłą białaczkę mielomonocytową (CMML) z 10-29% blastów w szpiku bez cech choroby mieloproliferacyjnej oraz ostrą białaczkę szpikową (AML) z 20-30% blastów i wieloliniową dysplazją lub pełnoobjawową AML z >30% blastów według klasyfikacji WHO. Wczesne rozpoczęcie terapii jest kluczowe dla poprawy rokowania i opóźnienia progresji choroby.
azacytydyna, chemioterapeutyk, choroba mieloproliferacyjna, działanie niepożądane, funkcja nerek, funkcja wątroby, klasyfikacja WHO, Międzynarodowy Punktowy System Rokowniczy, morfologia krwi, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka szpikowa, progresja choroby, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła białaczka mielomonocytowa, supresja szpiku kostnego, wieloliniowa dysplazja, zespół mielodysplastyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Mastocytoza – Etiologia i przyczyny

Mastocytoza to rzadkie schorzenie charakteryzujące się niekontrolowaną proliferacją i nagromadzeniem komórek tucznych (mastocytów) w różnych tkankach, w tym skórze, szpiku kostnym, wątrobie, śledzionie i przewodzie pokarmowym. Patogeneza mastocytozy wiąże się głównie z mutacjami somatycznymi w genie KIT, szczególnie z mutacją D816V, obecna u 90-95% dorosłych i około 40% dzieci z mastocytozą układową. Mutacje te prowadzą do konstytutywnej aktywacji receptora KIT, co skutkuje nadmierną proliferacją i aktywacją mastocytów oraz zwiększoną wrażliwością na czynnik stymulujący komórki macierzyste (SCF). Dodatkowo, w patogenezie mogą uczestniczyć inne mutacje genetyczne, takie jak fuzja FIP1L1/PDGRFA oraz mutacje w genach TET2, JAK2V617F, RAS, ASXL1, RUNX1 i innych, które często korelują z bardziej agresywnym przebiegiem choroby i współistnieniem nowotworów mieloproliferacyjnych. Objawy kliniczne wynikają z nadmiernego uwalniania mediatorów zapalnych, takich jak histamina, tryptaza, leukotrieny i cytokiny, co manifestuje się m.in. świądem, zaczerwienieniem skóry, biegunką, bólami brzucha i hipotensją.
choroba Lyme, choroba mieloproliferacyjna, degranulacja komórek tucznych, dysbioza jelitowa, eozynofilia obwodowa, immunoglobulina E, komórka macierzysta, linia mieloidalna, mastocyt, mastocytoza skórna, mastocytoza układowa, mediator zapalny, mutacja KIT, mutacje genetyczne, reakcja anafilaktyczna, receptor KIT, szpik kostny, układ krwiotwórczy, układ nerwowy autonomiczny, wirus Epsteina-Barr, zespół aktywacji komórek tucznych, zespół hipereozynofilowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zolafren-Swift

Olanzapina (Zolafren-Swift) wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z otępieniem, gdzie obserwuje się dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotnie zwiększoną częstość zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%). Nie zaleca się stosowania u pacjentów z psychozą wywołaną agonistami dopaminy w chorobie Parkinsona ze względu na brak skuteczności i nasilenie objawów parkinsonizmu. Istotne jest monitorowanie metaboliczne: glikemia powinna być kontrolowana przed leczeniem, po 12 tygodniach i następnie corocznie, a stężenie lipidów przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat. Należy także regularnie kontrolować masę ciała (przed leczeniem, po 4, 8, 12 tygodniach i co kwartał). Występuje ryzyko hiperglikemii, kwasicy ketonowej, a także przejściowego wzrostu aminotransferaz (AlAT, AspAT), co wymaga badań kontrolnych, zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby lub stosujących leki hepatotoksyczne.
aminotransferazy, benzodiazepiny, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, dyskinezy późne, dyslipidemia, działanie przeciwcholinergiczne, fenyloketonuria, granulocyty obojętnochłonne, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, kwasica metaboliczna, leukopenia, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, niewydolność wątroby, olanzapina, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, podwyższone aminotransferazy wątrobowe, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, rabdomioliza, sztywność mięśniowa, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia psychotyczne, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żylna, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego QT, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anzorin

Olanzapina, podobnie jak inne leki przeciwpsychotyczne, wymaga kilku dni do tygodni terapii, aby zaobserwować poprawę kliniczną, co wymaga ścisłego monitorowania skuteczności i działań niepożądanych. Nie jest wskazana u pacjentów z psychozą i zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem, ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotny wzrost ryzyka zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w porównaniu z placebo, szczególnie u osób powyżej 65-75 lat oraz z otępieniem naczyniowym. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina nie wykazuje skuteczności w leczeniu psychozy i może nasilać objawy parkinsonizmu i omamy. Dawkowanie rozpoczyna się od 2,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 15 mg/dobę. Złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) jest rzadkim, ale potencjalnie śmiertelnym powikłaniem, objawiającym się m.in. gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagającym natychmiastowego odstawienia leku.
agonista dopaminy, aktywność antycholinergiczna, aminotransferaza wątrobowa, benzodiazepina, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, cukrzyca, dysfagia, dyskineza późna, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatyninowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, prolaktyna, przerost mięśnia sercowego, rabdomioliza, sedacja, walproinian, zaburzenie psychotyczne, zakrzep z zatorami, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Azacitidine EVER Pharma 25 mg/ml

Azacytydyna (Azacitidine EVER Pharma) jest lekiem przeciwnowotworowym stosowanym u dorosłych pacjentów z określonymi schorzeniami hematologicznymi, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT). Wskazania obejmują zespoły mielodysplastyczne (MDS) o ryzyku pośrednim-2 i wysokim według IPSS, przewlekłą białaczkę mielomonocytową (CMML) z 10-29% blastów w szpiku bez cech choroby mieloproliferacyjnej oraz ostrą białaczkę szpikową (AML) z 20-30% blastów i wieloliniową dysplazją lub z >30% blastów zgodnie z klasyfikacją WHO. Kluczowe jest precyzyjne określenie typu choroby, stopnia zaawansowania oraz morfologii komórek, co determinuje kwalifikację do terapii azacytydyną.
AML, azacytydyna, blasty w szpiku kostnym, choroba mieloproliferacyjna, CMML, HSCT, IPSS, klasyfikacja WHO, lek przeciwnowotworowy, MDS, Międzynarodowy Punktowy System Rokowniczy, ostra białaczka szpikowa, proszek liofilizowany, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła białaczka mielomonocytowa, rekonstytucja leku, schorzenie hematologiczne, wieloliniowa dysplazja, zawiesina do wstrzykiwań, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapina Stada

Olanzapina wymaga ścisłego monitorowania klinicznego, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia, gdy poprawa może nastąpić dopiero po kilku dniach lub tygodniach. Nie jest zalecana u pacjentów z psychozą lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem, ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie zwiększone ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo) w populacji starszych pacjentów (średnia wieku 78 lat) przy dawce średniej 4,4 mg/dobę. Czynniki ryzyka zwiększające śmiertelność to wiek >65 lat, utrudnione połykanie, sedacja, niedożywienie, choroby płuc oraz jednoczesne stosowanie benzodiazepin. Olanzapina nie jest skuteczna i może nasilać objawy parkinsonizmu u chorych z chorobą Parkinsona. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku.
agonista dopaminy, aminotransferaza wątrobowa, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, cukrzyca, dyslipidemia, działanie antycholinergiczne, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, laktaza, lek przeciwpsychotyczny, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, olanzapina, ostra niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późne dyskinezy, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, rabdomioliza, reakcja nadwrażliwości, schizofrenia, sedacja, uszkodzenie wątrobowokomórkowe, wydłużenie odstępu QT, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapin Krka

Olanzapin Krka wymaga ścisłego monitorowania klinicznego, zwłaszcza w początkowym okresie terapii, gdyż poprawa stanu pacjenta może nastąpić dopiero po kilku dniach lub tygodniach. Lek nie jest zalecany u pacjentów z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie wyższe ryzyko śmiertelności (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie zwiększone ryzyko incydentów krążenia mózgowego (1,3% vs 0,4% placebo) u osób w podeszłym wieku (średnia 78 lat). Wskazane jest unikanie stosowania u pacjentów z chorobą Parkinsona z powodu nasilenia parkinsonizmu i omamów oraz braku przewagi skuteczności nad placebo. Należy zwracać uwagę na potencjalne powikłania, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością układu autonomicznego, wymagający natychmiastowego odstawienia leku.
agonista dopaminy, aminotransferaza wątrobowa, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, cukrzyca, działanie przeciwcholinergiczne, fenyloketonuria, hipereozynofilia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, krążenie mózgowe, kwasica ketonowa, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, ostra niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przemijający napad niedokrwienny, przerost gruczołu krokowego, psychoza, rabdomioliza, sedacja, stężenie lipidów, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapin Krka

Olanzapina, stosowana w terapii zaburzeń psychotycznych, wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, co wymaga starannego monitorowania pacjenta w pierwszych tygodniach leczenia. Nie jest zalecana u pacjentów z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie zwiększone ryzyko śmiertelności (3,5% vs. 1,5% placebo) oraz trzykrotnie wyższe ryzyko incydentów naczyniowo-mózgowych (1,3% vs. 0,4% placebo), szczególnie u osób powyżej 65-75 roku życia z otępieniem naczyniowym lub mieszanym. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina nie wykazała skuteczności i nasilała objawy parkinsonizmu oraz omamy. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, obserwowano ryzyko hiperglikemii i zaostrzenia cukrzycy, co wymaga monitorowania glikemii (przed leczeniem, po 12 tygodniach i corocznie) oraz masy ciała (przed leczeniem, w 4., 8., 12. tygodniu i kwartalnie). Należy także kontrolować profil lipidowy (przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat).
aminotransferazy wątrobowe, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, cukrzyca, dysfagia, działanie antycholinergiczne, fenyloketonuria, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, nagły zgon sercowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, odstęp QTc, olanzapina, ostra niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późne dyskinezy, przerost mięśnia sercowego, psychoza związana z otępieniem, rabdomioliza, uszkodzenie cholestatyczne wątroby, uszkodzenie wątrobokomórkowe, zaburzenia psychotyczne, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapine Aurovitas

Olanzapina wykazuje opóźnioną poprawę stanu klinicznego, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta w trakcie terapii. Nie zaleca się jej stosowania u pacjentów z psychozą i zaburzeniami zachowania w przebiegu otępienia ze względu na dwukrotny wzrost śmiertelności (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotny wzrost incydentów naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo), szczególnie u osób powyżej 65-75 lat z czynnikami ryzyka. U chorych z chorobą Parkinsona olanzapina może nasilać objawy parkinsonizmu i omamy, nie wykazując przewagi nad placebo. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się wysoką gorączką, sztywnością mięśni i zaburzeniami autonomicznymi, wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, olanzapina może indukować hiperglikemię i zaostrzenie cukrzycy, dlatego zaleca się monitorowanie glikemii przed terapią, po 12 tygodniach oraz corocznie, a także kontrolę masy ciała w 4., 8., 12. tygodniu i kwartalnie dalej.
choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, dyslipidemia, działanie przeciwcholinergiczne, fenyloketonuria, hipereozynofilia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kwasica ketonowa, leukopenia, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, podwyższone aminotransferazy, późna dyskineza, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza, udar naczyniowo-mózgowy, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żylna, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół długiego QT, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapine Bluefish

Olanzapina wykazuje opóźnioną poprawę stanu klinicznego, co wymaga starannego monitorowania pacjentów zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Nie jest zalecana u osób z psychozą lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotnie zwiększone ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w badaniach kontrolowanych placebo u osób w podeszłym wieku (średnia wieku 78 lat) przy dawce średniej 4,4 mg/dobę. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina nie wykazuje skuteczności w leczeniu psychozy i może nasilać objawy parkinsonizmu. Złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) jest rzadkim, ale potencjalnie śmiertelnym powikłaniem, objawiającym się m.in. wysoką gorączką, sztywnością mięśni i zaburzeniami świadomości, wymagającym natychmiastowego odstawienia leku. Należy również monitorować ryzyko hiperglikemii i zaburzeń metabolicznych, w tym wzrost masy ciała, z pomiarem glikemii przed leczeniem, po 12 tygodniach i następnie corocznie, a także kontrolą lipidów i masy ciała zgodnie z wytycznymi.
aminotransferaza wątrobowa, benzodiazepina, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, dyslipidemia, działanie antycholinergiczne, fenyloketonuria, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, nagły zgon sercowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, nietolerancja galaktozy, odstęp QT, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, późna dyskineza, próg drgawkowy, przejściowy napad niedokrwienny, przerost gruczołu krokowego, rabdomioliza, sedacja, udar, wątrobokomórkowe uszkodzenie wątroby, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzaran

Olanzapina, stosowana w terapii przeciwpsychotycznej, wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, co wymaga uważnego monitorowania pacjenta pod kątem działań niepożądanych. Szczególnie niezalecana jest u pacjentów z psychozą związaną z otępieniem (śmiertelność 3,5% vs 1,5% placebo przy średniej dawce 4,4 mg/dobę), ryzykiem incydentów naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo) oraz u chorych z chorobą Parkinsona, gdzie obserwuje się nasilenie parkinsonizmu i omamów bez poprawy skuteczności. Zespół neuroleptycznego złośliwego zespołu (ZZN) jest rzadkim, ale potencjalnie śmiertelnym powikłaniem, objawiającym się m.in. gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagającym natychmiastowego odstawienia leku. W trakcie terapii należy monitorować glikemię (na początku, po 12 tygodniach i co roku), masę ciała (na początku, po 4, 8, 12 tygodniach i co kwartał) oraz profil lipidowy (na początku, po 12 tygodniach i co 5 lat), ze względu na ryzyko hiperglikemii, cukrzycy, dyslipidemii i przyrostu masy ciała.
agonista dopaminy, AlAT, aminotransferaza wątrobowa, AspAT, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, cukrzyca, dyskineza polekowa, dyslipidemia, działanie przeciwcholinergiczne, fosfokinaza kreatyninowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kwasica ketonowa, laktoza bezwodna, mioglobinuria, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, neutropenia, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, nietolerancja galaktozy, odstęp QTc, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, otępienie, parkinsonizm, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza, udar mózgu, uszkodzenie wątrobowo-komórkowe, walproinian, zapalenie płuc aspiracyjne, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Vitaminum B12 WZF 100 mcg/ml

Cyjanokobalamina w postaci roztworu do wstrzykiwań Vitaminum B12 WZF (100 µg/ml) może indukować szereg działań niepożądanych, które wymagają uwagi klinicznej. Wśród nich istotne jest ryzyko rozwoju czerwienicy prawdziwej (policytemii vera) – mieloproliferacyjnej choroby charakteryzującej się nadprodukcją erytrocytów, co wymaga monitorowania morfologii krwi podczas długotrwałej terapii. Ponadto, bardzo rzadko mogą wystąpić reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, który może mieć przebieg zagrażający życiu. Ze strony układu sercowo-naczyniowego obserwowano obrzęk płuc oraz zastoinową niewydolność krążenia, szczególnie u pacjentów z chorobami serca lub przy stosowaniu wysokich dawek preparatu. Dodatkowo, istnieje ryzyko zakrzepicy naczyń obwodowych, co jest istotne u pacjentów z predyspozycjami do stanów zakrzepowych.
biegunka przemijająca, choroba mieloproliferacyjna, cyjanokobalamina, czerwienica prawdziwa, erytrocyt, hematokryt, morfologia krwi, nadwrażliwość, niedokrwienie tkanek, niewydolność serca, obrzęk płuc, podanie pozajelitowe, policytemia vera, przestrzeń pozanaczyniowa, skrzeplina, stan zakrzepowy, układ chłonny, układ immunologiczny, witamina B12, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie naczyniowe, zakrzep naczyń obwodowych, zastoinowa niewydolność krążenia, zastój krwi
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzaran

Olanzapina w dawce 10 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku oraz z otępieniem, ze względu na dwukrotnie zwiększone ryzyko śmiertelności (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotny wzrost zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo). Nie jest zalecana u pacjentów z psychozą związaną z otępieniem ani u chorych z chorobą Parkinsona ze względu na ryzyko nasilenia parkinsonizmu i omamów. Należy monitorować ryzyko Złośliwego Zespołu Neuroleptycznego (ZZN) objawiającego się m.in. gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością układu autonomicznego. W przypadku podejrzenia ZZN lub niewyjaśnionej gorączki należy natychmiast odstawić lek. Olanzapina może powodować hiperglikemię i nasilenie cukrzycy, dlatego zaleca się monitorowanie glikemii na początku terapii, po 12 tygodniach oraz corocznie, a także masy ciała i lipidów zgodnie z określonym harmonogramem.
agonista dopaminy, aminotransferaza wątrobowa, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dyskineza polekowa, dyslipidemia, działanie przeciwcholinergiczne, granulocyt obojętnochłonny, hipereozynofilia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kwasica ketonowa, leukocyt, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, objaw odstawienny, olanzapina, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, schizofrenia, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia przeciwpsychotyczna, wydłużenie odstępu QT, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ranofren

Olanzapina (Ranofren, 5 mg) wykazuje opóźnioną skuteczność terapeutyczną, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów w początkowym okresie leczenia. Nie jest zalecana u pacjentów z psychozą lub zaburzeniami zachowania wywołanymi otępieniem ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie większą częstość incydentów naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo) w badaniach u osób w podeszłym wieku (średnia wieku 78 lat). Czynniki ryzyka obejmują wiek >65 lat, zaburzenia połykania, sedację, niedożywienie, odwodnienie, choroby płuc oraz jednoczesne stosowanie benzodiazepin. Olanzapina nie jest rekomendowana w psychozie indukowanej agonistami dopaminy u chorych na chorobę Parkinsona ze względu na nasilenie parkinsonizmu i omamów oraz brak przewagi nad placebo. Istotnym powikłaniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny, objawiający się m.in. hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością układu autonomicznego, wymagający natychmiastowego odstawienia leku.
aminotransferazy wątrobowe, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, choroba zakrzepowo-zatorowa, działanie przeciwcholinergiczne, fosfokinaza kreatyninowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, incydent naczyniowo-mózgowy, kwasica ketonowa, mioglobinuria, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, niestabilność autonomicznego układu nerwowego, objawy odstawienne, olanzapina, ostra niewydolność nerek, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późne dyskinezy, przerost mięśnia sercowego, rabdomioliza, sedacja, sztywność mięśniowa, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przemiany lipidów, zakrzepica żylna, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego QT, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapine Lekam

Olanzapina, stosowana w leczeniu przeciwpsychotycznym, wykazuje poprawę stanu klinicznego pacjentów po kilku dniach lub tygodniach terapii, jednak wymaga ścisłego monitorowania działań niepożądanych. U pacjentów w podeszłym wieku (średnia wieku 78 lat) z otępieniem stosowanie olanzapiny wiąże się z dwukrotnym wzrostem śmiertelności (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnym wzrostem zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo), niezależnie od dawki (średnia 4,4 mg/dobę) i czasu leczenia. Olanzapina jest przeciwwskazana u pacjentów z psychozą indukowaną agonistami dopaminy w chorobie Parkinsona ze względu na nasilenie parkinsonizmu i omamów oraz brak przewagi nad placebo. Należy zwracać uwagę na ryzyko Złośliwego Zespołu Neuroleptycznego (ZZN) objawiającego się wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagając natychmiastowego odstawienia leku.
aminotransferaza wątrobowa, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dyslipidemia, działanie przeciwcholinergiczne, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatyninowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kwasica ketonowa, leczenie przeciwpsychotyczne, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późne dyskinezy, prolaktyna, przerost mięśnia sercowego, psychoza, rabdomioliza, udar niedokrwienny, układ cholinergiczny, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ranofren

Olanzapina w dawce 10 mg (produkt Ranofren) wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia, gdy poprawa kliniczna może nastąpić po kilku dniach lub tygodniach. Nie jest zalecana u pacjentów z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie zwiększone ryzyko śmiertelności (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie wyższe ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo) u osób w podeszłym wieku (średnia 78 lat). U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina może nasilać parkinsonizm i wywoływać omamy. Należy monitorować ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN) z objawami takimi jak gorączka, sztywność mięśni, zaburzenia świadomości i niestabilność autonomiczna. W przypadku podejrzenia ZZN lub niewyjaśnionej gorączki należy przerwać leczenie.
aminotransferazy wątrobowe, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, choroba zakrzepowo-zatorowa, dysfagia, dyskinezy późne, działanie przeciwcholinergiczne, fosfokinaza kreatyninowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, niewydolność nerek, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, przerost gruczołu krokowego, rabdomioliza, Ranofren, sedacja, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia lipidowe, zakrzepica żylna, zapalenie wątroby, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół odstawienny, zespół wydłużonego QT, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapin Krka

Olanzapin Krka wykazuje opóźniony początek działania, z poprawą stanu klinicznego obserwowaną po kilku dniach lub tygodniach terapii, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów. Lek nie jest zalecany u osób z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie wyższe ryzyko śmiertelności (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie większą częstość incydentów naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo), niezależnie od dawki (średnia 4,4 mg/dobę) i czasu leczenia. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina nie wykazała skuteczności w leczeniu psychozy, a wręcz nasilała objawy parkinsonizmu i omamy. Złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) jest poważnym powikłaniem, objawiającym się m.in. hipertermią, sztywnością mięśni i niestabilnością autonomiczną, wymagającym natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, olanzapina może indukować hiperglikemię i zaostrzenie cukrzycy, co wymaga monitorowania glikemii (przed leczeniem, po 12 tygodniach i następnie corocznie) oraz masy ciała (przed leczeniem, po 4, 8, 12 tygodniach i kwartalnie). Monitorowanie lipidów jest zalecane przed terapią, po 12 tygodniach i co 5 lat.
agonista dopaminy, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy wątrobowe, benzodiazepiny, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, działanie antycholinergiczne, fosfokinaza kreatynowa, granulocyty obojętnochłonne, hipereozynofilia, hiperglikemia, krążenie mózgowe, kwasica ketonowa, leukocyty, nagły zgon sercowy, neutropenia, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, odstęp QTc, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późne dyskinezy, prolaktyna, rabdomioliza, sedacja, udar niedokrwienny, zapalenie wątroby, zespół wydłużonego QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapin Krka

Olanzapina wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania, zwłaszcza w początkowym okresie terapii, gdy poprawa kliniczna może nastąpić dopiero po kilku dniach lub tygodniach. Lek nie jest zalecany u pacjentów z psychozą lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem, ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5%) w grupie osób w podeszłym wieku (średnia wieku 78 lat) leczonych dawką średnią 4,4 mg/dobę. Czynniki ryzyka zwiększonej śmiertelności to wiek >65 lat, utrudnione połykanie, sedacja, niedożywienie, choroby płuc oraz jednoczesne stosowanie benzodiazepin. Ponadto, olanzapina wiąże się z trzykrotnym wzrostem częstości incydentów naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%), a także nie jest wskazana u pacjentów z chorobą Parkinsona ze względu na nasilenie parkinsonizmu i omamów bez przewagi skuteczności nad placebo. Należy monitorować ryzyko złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN), objawiającego się wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością układu autonomicznego, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku.
aminotransferazy wątrobowe, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatynowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, krążenie mózgowe, kwasica ketonowa, mioglobinuria, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, ostra niewydolność nerek, otępienie, parkinsonizm, późna dyskineza, przemijający napad niedokrwienny, przerost mięśnia sercowego, rabdomioliza, sedacja, sztywność mięśniowa, udar, uszkodzenie wątrobokomórkowe, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia świadomości, zaburzenia zachowania, zapalenie płuc aspiracyjne, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylne zaburzenia zakrzepowo-zatorowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zolaxa

Olanzapina (Zolaxa) wykazuje opóźniony początek działania, z poprawą kliniczną obserwowaną po kilku dniach do tygodni terapii, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. U osób starszych (>65 lat) z psychozą lub zaburzeniami zachowania w przebiegu otępienia stosowanie olanzapiny wiąże się z dwukrotnie wyższą śmiertelnością (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotnie wyższą częstością zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w porównaniu z placebo. Czynniki ryzyka obejmują m.in. wiek powyżej 75 lat, otępienie naczyniowe, sedację, niedożywienie, odwodnienie, choroby płuc oraz jednoczesne stosowanie benzodiazepin. Olanzapina nie jest zalecana w psychozie indukowanej agonistami dopaminy u chorych z chorobą Parkinsona ze względu na nasilenie parkinsonizmu i omamów oraz brak przewagi nad placebo. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się m.in. hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku.
aminotransferazy wątrobowe, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, cukrzyca, dysfagia, działanie antycholinergiczne, fosfokinaza kreatyninowa, granulocyty obojętnochłonne, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lipidy, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, odstęp QT, olanzapina, omamy, otępienie, parkinsonizm, późna dyskineza, prolaktyna, przemijający napad niedokrwienny, przerost gruczołu krokowego, psychoza, rabdomioliza, zakrzep z zatorem, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon chorób i schorzeń
Niski poziom białych krwinek – Patofizjologia i mechanizm

Leukopenia definiowana jest jako liczba leukocytów poniżej 4000 komórek/μl, z dominującym spadkiem neutrofili, co znacząco zwiększa ryzyko infekcji. Patogeneza obejmuje zarówno zmniejszoną produkcję leukocytów w szpiku kostnym (np. anemia aplastyczna, zespoły mielodysplastyczne, nowotwory szpiku, leczenie przeciwnowotworowe), jak i zwiększone zużycie lub niszczenie komórek (infekcje, choroby autoimmunologiczne, hipersplenizm). Wrodzone formy neutropenii, takie jak mutacje w genie ELANE czy zespół Kostmanna, oraz poligeniczne predyspozycje genetyczne wpływają na indywidualną podatność. Kluczowym parametrem diagnostycznym jest bezwzględna liczba neutrofili (ANC), gdzie wartości <1,5 x 10^9/L zwiększają ryzyko infekcji, a <0,5 x 10^9/L wskazują na bardzo wysokie ryzyko. W trakcie leczenia przeciwnowotworowego nadir, czyli najniższy poziom WBC, występuje zwykle 7-10 dni po terapii i wiąże się z największym ryzykiem zakażeń.
anemia aplastyczna, białaczka, chłoniak, choroba Gravesa-Basedowa, choroba mieloproliferacyjna, choroby infekcyjne, ciężka wrodzona neutropenia, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, filgrastim, gorączka neutropeniczna, gruźlica, hematopoeza, hipersplenizm, infekcja wirusowa, komórki progenitorowe, leukocyty, leukopenia, malaria, małopłytkowość, nadir, neutrofile, niedobór kwasu foliowego, niedobór miedzi, niedobór witaminy B12, niedokrwistość, pegfilgrastim, radioterapia, reumatoidalne zapalenie stawów, sargramostim, sepsa, szpiczak mnogi, szpik kostny, toczeń rumieniowaty układowy, transfuzja krwi, wirus Epsteina-Barr, zaburzenie mieloproliferacyjne, zespół Kostmanna, zespół mielodysplastyczny, ziarniniakowatość Wegenera, zwłóknienie szpiku
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapine APC

Olanzapina wykazuje opóźnioną skuteczność terapeutyczną, wymagającą kilku dni do tygodni monitorowania stanu klinicznego pacjenta. Nie jest zalecana u osób starszych z psychozą lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie zwiększone ryzyko śmiertelności (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotnie wyższe ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%), szczególnie u pacjentów powyżej 65-75 lat z czynnikami ryzyka takimi jak dysfagia, sedacja, niedożywienie, choroby płuc czy jednoczesne stosowanie benzodiazepin. Olanzapina nie jest wskazana w psychozie związanej z agonistami dopaminy u chorych na chorobę Parkinsona, gdyż nie wykazuje przewagi nad placebo, a może nasilać parkinsonizm i omamy. Należy zwracać uwagę na potencjalne powikłania, takie jak zespół neuroleptyczny złośliwy (ZZN) charakteryzujący się wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku.
agonista dopaminy, aminotransferazy wątrobowe, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, działanie przeciwcholinergiczne, fenyloketonuria, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, odstęp QTc, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późne dyskinezy, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza w otępieniu, rabdomioliza, uszkodzenie wątroby, zaburzenie gospodarki lipidowej, zakrzep z zatorami, zakrzepica żylna, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego QT, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Policytemia vera – Epidemiologia

Policytemia vera (PV) jest rzadką, przewlekłą chorobą mieloproliferacyjną charakteryzującą się nadprodukcją erytrocytów, często z leukocytozą i trombocytozą. Epidemiologia PV wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne, demograficzne i etniczne. Chorobowość w USA wynosi od 44 do 57 przypadków na 100 000 osób, z około 148 000 pacjentów żyjących z PV, a zapadalność roczna waha się od 0,01 do 2,61 na 100 000 osób. W Europie i Niemczech zapadalność wynosi odpowiednio 0,4-2,8 oraz 3,3 na 100 000, a chorobowość w Niemczech to 28,6 na 100 000 dorosłych. Mediana wieku diagnozy to 60-65 lat, z przewagą mężczyzn (stosunek 1,2-2,2:1). Kluczowym markerem diagnostycznym jest mutacja JAK2 V617F, obecna u 95-97% pacjentów. Czynniki ryzyka obejmują niemodyfikowalne: wiek >60 lat, płeć męską, rasę białą i pochodzenie europejskie, oraz modyfikowalne: palenie, otyłość, nadciśnienie, cukrzycę i ekspozycję na petrochemikalia i promieniowanie jonizujące.
choroba mieloproliferacyjna, chorobowość, czerwienica, czerwienica wtórna, hydroksymocznik, kwas acetylosalicylowy, leczenie cytoredukujące, leukocytoza, marker diagnostyczny, mielofibroza, mutacja JAK2, nadciśnienie tętnicze, nowotwór mieloproliferacyjny, ostra białaczka szpikowa, policytemia vera, powikłania zakrzepowo-zatorowe, transformacja białaczkowa, transformacja blastyczna, trombocytoza, zakrzepica tętnicza, zakrzepica żylna, zapadalność, zespół klinicystów, zespół mielodysplastyczny, zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zylena

Olanzapina, substancja czynna preparatu Zylena (tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z otępieniem, chorobą Parkinsona oraz w podeszłym wieku. U pacjentów z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania w przebiegu otępienia (średnia wieku 78 lat) zaobserwowano dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotnie większą częstość zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w porównaniu z placebo, niezależnie od dawki (średnia dobowa 4,4 mg) i czasu leczenia. Olanzapina nie wykazała skuteczności w tych wskazaniach. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina może nasilać objawy parkinsonizmu i omamy, nie przewyższając placebo skutecznością w leczeniu psychozy. Istotne jest monitorowanie ryzyka złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN), hiperglikemii, zaburzeń metabolicznych (w tym lipidów), a także funkcji wątroby i morfologii krwi, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka. Zaleca się regularne badania stężenia glukozy (przed leczeniem, po 12 tygodniach i następnie raz w roku) oraz lipidów (przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat), a także kontrolę masy ciała w określonych odstępach czasowych.
agonista dopaminy, aminotransferaza wątrobowa, chemioterapia, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, działanie przeciwcholinergiczne, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatyninowa, granulocyt obojętnochłonny, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, leukocyt, lipidy, mioglobinuria, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, odstęp QTc, olanzapina, późna dyskineza, psychoza, radioterapia, sedacja, zakrzep z zatorami, zapalenie wątroby, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Azacitidine Sandoz 100 mg

Lek Azacitidine Sandoz zawierający 100 mg azacytydyny jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanymi chorobami hematologicznymi, u których nie jest możliwe przeprowadzenie przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT). Wskazania obejmują zespoły mielodysplastyczne (MDS) o ryzyku pośrednim-2 i wysokim według IPSS, przewlekłą białaczkę mielomonocytową (CMML) z 10-29% blastów w szpiku bez cech mieloproliferacji, ostrą białaczkę szpikową (AML) z 20-30% blastów i wieloliniową dysplazją oraz zaawansowaną AML z ponad 30% blastów w szpiku zgodnie z klasyfikacją WHO. Kluczowe jest precyzyjne określenie odsetka blastów oraz ocena cytogenetyczna i histopatologiczna szpiku, co pozwala na właściwą kwalifikację pacjentów do terapii azacytydyną.
Azacitidine Sandoz podawany jest w formie zawiesiny do wstrzykiwań, przygotowywanej z liofilizowanego proszku o stężeniu 25 mg/ml po rekonstytucji. Decyzję o leczeniu podejmują specjaliści hematologii lub onkologii klinicznej po dokładnej ocenie stanu klinicznego i potencjalnych korzyści terapeutycznych. Terapia jest dedykowana pacjentom z zaawansowanymi postaciami MDS, CMML i AML, którzy nie kwalifikują się do HSCT, co pozwala na optymalizację efektów leczenia przy akceptowalnym profilu bezpieczeństwa.
azacytydyna, badanie cytogenetyczne, blasty w szpiku kostnym, choroba mieloproliferacyjna, cytopenia, klasyfikacja WHO, leczenie intensywne, Międzynarodowy Punktowy System Rokowniczy, ostra białaczka szpikowa, proszek liofilizowany, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła białaczka mielomonocytowa, wieloliniowa dysplazja, zawiesina do wstrzykiwań, zespół mielodysplastyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadmiaru eozynofili – Etiologia i przyczyny

Zespół nadmiaru eozynofili (HES) definiuje się jako przewlekłą hipereozynofilię (>1500 komórek/μl utrzymującą się ≥6 miesięcy) z uszkodzeniem narządów spowodowanym przez eozynofile i ich mediatory zapalne. HES dzieli się na podtypy: pierwotny/nowotworowy (HESN) związany z klonalnym rozrostem linii mieloidalnej, wtórny/reaktywny (HESR) wywołany przez choroby podstawowe, rodzinny (HESFA) oraz idiopatyczny (IHES). W HESN wyróżnia się wariant mieloproliferacyjny (M-HES) z mutacją FIP1L1-PDGFRA i innymi rearanżacjami genów (PDGFRB, FGFR1, PCM1-JAK2, ETV6-ABL1, FLT3), często z zajęciem serca i ryzykiem progresji do białaczki, oraz wariant limfoproliferacyjny (L-HES) charakteryzujący się nadprodukcją IL-5 przez klonalne limfocyty T (CD3-CD4+), manifestujący się głównie zmianami skórnymi i lepszą odpowiedzią na kortykosteroidy. Wtórna hipereozynofilia występuje w przebiegu zakażeń pasożytniczych, reakcji na leki, chorób alergicznych, nowotworów (np. chłoniak Hodgkina, mastocytoza) oraz chorób autoimmunologicznych i innych stanów (np. niedoczynność kory nadnerczy, zespół Löfflera).
Patogeneza uszkodzeń narządowych w HES opiera się na bezpośredniej infiltracji tkanek przez eozynofile i uwalnianiu toksycznych ziarnistości zawierających m.in. główne białko zasadowe, peroksydazę eozynofilową, białko kationowe eozynofili (ECP) i neurotoksynę (EDN), które indukują cytotoksyczność, włóknienie (szczególnie serca) oraz zakrzepy w mikrokrążeniu. Epidemiologicznie HES dotyczy głównie mężczyzn w wieku 20-50 lat, z przewagą wariantu mieloproliferacyjnego u mężczyzn i brakiem predylekcji płciowej w wariancie limfoproliferacyjnym. Pomimo postępów w identyfikacji molekularnych mechanizmów (mutacje komórek macierzystych hematopoezy i nadprodukcja cytokin przez limfocyty T), etiologia większości przypadków pozostaje nieznana, co utrudnia opracowanie kompleksowej definicji i terapii. Lepsze poznanie genetycznych i immunologicznych podstaw HES może umożliwić rozwój ukierunkowanych terapii w przyszłości.
białko kationowe eozynofili, choroba mieloproliferacyjna, eozynofile we krwi obwodowej, gen fuzyjny FIP1L1-PDGFRA, główne białko zasadowe, hipereozynofilia, idiopatyczny zespół hipereozynofilowy, interleukina-5, kinaza tyrozynowa, mediator zapalny, mikrozawał, neurotoksyna eozynofilowa, niedokrwienie tkankowe, peroksydaza eozynofilowa, rozrost klonalny, śródbłonek naczyniowy, włóknienie wsierdzia, zakażenie pasożytnicze, zakrzepica, zespół hipereozynofilowy, zespół nadmiaru eozynofili
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zolafren

Olanzapina, stosowana w terapii przeciwpsychotycznej, wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, co wymaga wczesnego i dokładnego monitorowania pacjenta. Nie jest zalecana u osób z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotny wzrost ryzyka zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo) w badaniach u osób w podeszłym wieku (średnia wieku 78 lat). Czynniki ryzyka obejmują wiek >65 lat, sedację, niedożywienie, choroby płuc oraz jednoczesne stosowanie benzodiazepin. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina nie wykazała skuteczności i nasilała objawy parkinsonizmu oraz omamy. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku.
agonista dopaminy, aktywność przeciwcholinergiczna, aminotransferazy wątrobowe, brak laktazy, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, fosfokinaza kreatyninowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, kontrola glikemii, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, mioglobinuria, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, nietolerancja galaktozy, odstęp QTc, olanzapina, ostra niewydolność nerek, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, profil lipidowy, przerost mięśnia sercowego, psychoza związana z otępieniem, rabdomioliza, stężenie glukozy we krwi, stężenie prolaktyny, uszkodzenie wątroby, zakrzep z zatorami, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zolaxa

Olanzapina (Zolaxa) wykazuje poprawę stanu klinicznego po kilku dniach lub tygodniach stosowania, jednak wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Nie zaleca się jej stosowania u osób z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania w przebiegu otępienia ze względu na dwukrotnie zwiększoną śmiertelność (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie wyższe ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo), niezależnie od dawki (średnia 4,4 mg/dobę) i czasu leczenia. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina może nasilać objawy parkinsonizmu i omamy, nie wykazując przewagi nad placebo w leczeniu psychozy. Istotne jest monitorowanie metaboliczne: glikemia przed leczeniem, po 12 tygodniach i następnie raz w roku; lipidogram przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat; masa ciała przed leczeniem, po 4, 8, 12 tygodniach i kwartalnie dalej. Należy zwracać uwagę na ryzyko hiperglikemii, cukrzycy, zaburzeń lipidowych oraz przyrostu masy ciała.
agonista dopaminy, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferaza wątrobowa, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, choroba mieloproliferacyjna, fosfokinaza kreatyninowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, mioglobinuria, neutropenia, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, nietolerancja galaktozy, olanzapina, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późne dyskinezy, przemijający napad niedokrwienny, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, schizofrenia, walproinian, wątrobowokomórkowe uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zakrzep z zatorami, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapine APC

Olanzapina, stosowana w produkcie Olanzapine APC, wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, pojawiającą się po kilku dniach lub tygodniach terapii, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów pod kątem działań niepożądanych. Nie jest zalecana u pacjentów z psychozą lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie zwiększone ryzyko śmiertelności (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie wyższe ryzyko incydentów naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo), szczególnie u osób powyżej 65-75 lat z otępieniem naczyniowym lub mieszanym. Olanzapina nie jest wskazana w psychozie indukowanej agonistami dopaminy u chorych z chorobą Parkinsona, gdyż nasila objawy parkinsonizmu i omamy, nie wykazując przewagi nad placebo. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku.
agonista dopaminy, aminotransferazy wątrobowe, benzodiazepiny, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dyskinezy, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatyninowa, granulocyty obojętnochłonne, hipereozynofilia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, leukocyty, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, niewydolność nerek, odstęp QTc, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, profil lipidowy, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, rabdomioliza, schizofrenia, szpik kostny, udar niedokrwienny, zakrzep z zatorami, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego QT, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Azacytydyna – Wskazania do stosowania

Azacytydyna, dostępna w Polsce w postaci proszku do sporządzania zawiesiny o stężeniu 25 mg/ml, jest wskazana w leczeniu dorosłych pacjentów z wybranymi chorobami mieloidalnymi, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT). Wskazania obejmują zespoły mielodysplastyczne (MDS) o ryzyku pośrednim-2 i wysokim według IPSS, przewlekłą białaczkę mielomonocytową (CMML) z 10-29% blastów w szpiku bez cech mieloproliferacji oraz ostrą białaczkę szpikową (AML) z 20-30% blastów i wieloliniową dysplazją lub z >30% blastów. Leczenie azacytydyną jest szczególnie zalecane u pacjentów starszych (>65-70 lat) lub z chorobami współistniejącymi, u których intensywna chemioterapia lub HSCT są przeciwwskazane ze względu na ryzyko powikłań. Terapia ta może przedłużyć przeżycie i poprawić jakość życia w tych grupach o niekorzystnym rokowaniu.
azacytydyna, badanie cytogenetyczne, badanie molekularne, biopsja szpiku kostnego, choroba mieloproliferacyjna, cytopenia, hematologia onkologiczna, intensywna chemioterapia, klasyfikacja WHO, małopłytkowość, Międzynarodowy Punktowy System Rokowniczy, neutropenia, niedokrwistość, ostra białaczka szpikowa, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła białaczka mielomonocytowa, trepanobiopsja, wieloliniowa dysplazja, zawiesina do wstrzykiwań, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olpinat

Olanzapina (Olpinat) wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, wymagającą monitorowania pacjenta przez kilka dni lub tygodni terapii. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z psychozą lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs 1,5%) oraz trzykrotnie większe ryzyko zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4%) w porównaniu do placebo, szczególnie u osób powyżej 65 lat. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina nie wykazała skuteczności w leczeniu psychozy, a często nasilała objawy parkinsonizmu i omamy. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Należy także monitorować ryzyko hiperglikemii, cukrzycy, zaburzeń lipidowych oraz funkcji wątroby, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka metabolicznego i hepatotoksycznego.
aminotransferaza wątrobowa, benzodiazepina, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dysfagia, fosfokinaza kreatyninowa, hepatotoksyczność, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lecytyna sojowa, neutropenia, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedożywienie, nietolerancja galaktozy, odstęp QTc, olanzapina, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, prolaktyna, przerost mięśnia sercowego, rabdomioliza, zakrzep z zatorami, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Azculem 25 mg/ml

Azacytydyna (Azculem) w postaci liofilizowanego proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań o stężeniu 25 mg/ml jest wskazana do leczenia dorosłych pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi (MDS) o pośrednim-2 i wysokim ryzyku według IPSS, przewlekłą białaczką mielomonocytową (CMML) z 10-29% blastów w szpiku bez cech choroby mieloproliferacyjnej oraz ostrą białaczką szpikową (AML) w dwóch sytuacjach: 20-30% blastów z dysplazją wieloliniową lub >30% blastów w szpiku, zgodnie z klasyfikacją WHO. Lek jest dedykowany pacjentom, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT), co jest istotne ze względu na ograniczenia wiekowe lub współistniejące schorzenia uniemożliwiające intensywne leczenie transplantacyjne.
Rekonstytucja leku polega na rozpuszczeniu 100 mg azacytydyny w 4 ml wody do wstrzykiwań, co daje zawiesinę o stężeniu 25 mg/ml. Kwalifikacja do terapii wymaga precyzyjnej oceny ryzyka według IPSS w MDS, dokładnego określenia odsetka blastów i obecności dysplazji w AML oraz wykluczenia cech mieloproliferacyjnych w CMML. Azacytydyna stanowi ważną opcję terapeutyczną dla pacjentów starszych lub z przeciwwskazaniami do intensywnej chemioterapii i HSCT, oferując możliwość leczenia chorób hematologicznych o wysokim ryzyku progresji i transformacji w ostrą białaczkę szpikową.
azacytydyna, blasty w szpiku kostnym, choroba hematologiczna, choroba mieloproliferacyjna, dysplazja wieloliniowa, intensywna chemioterapia, Międzynarodowy Punktowy System Rokowniczy, ostra białaczka szpikowa, proszek liofilizowany, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła białaczka mielomonocytowa, Światowa Organizacja Zdrowia, zawiesina do wstrzykiwań, zespół mielodysplastyczny
Leksykon chorób i schorzeń
Erytromelalgia – Epidemiologia

Erytromelalgia to rzadkie schorzenie neurowaskularne charakteryzujące się epizodami zaczerwienienia, podwyższonej temperatury i palącego bólu, głównie w kończynach. Epidemiologicznie zapadalność wynosi średnio około 4,7 przypadków na 100 000 osób rocznie, z wyraźną przewagą u kobiet (stosunek mężczyzn do kobiet około 1:3,7). Erytromelalgia pierwotna, często związana z mutacjami w genie SCN9A (około 15% przypadków), pojawia się zwykle w pierwszych dwóch dekadach życia (średni wiek około 10 lat), natomiast erytromelalgia wtórna manifestuje się średnio w wieku 49,1 lat, najczęściej w piątej i szóstej dekadzie życia. Wtórna forma jest powiązana głównie z zaburzeniami mieloproliferacyjnymi (3-65% pacjentów), chorobami autoimmunologicznymi oraz innymi schorzeniami. Epidemiczne wybuchy erytromelalgii odnotowano w Chinach, gdzie zgłoszono ponad 80 000 przypadków, głównie wśród młodzieży szkolnej, związane z gwałtownymi wahaniami temperatury otoczenia.
bielactwo, ból palący, choroba mieloproliferacyjna, choroba reumatologiczna, choroba zakrzepowo-zatorowa, erytromelalgia, erytromelalgia pierwotna, erytromelalgia wtórna, kanał sodowy napięciowo-zależny, łuszczycowe zapalenie stawów, martwica tkanek, morfologia krwi, mutacja genu SCN9A, neuropatia autoimmunologiczna, neuropatia drobnych włókien, podwyższony hematokryt, schorzenie neurowaskularne, termografia w podczerwieni, toczeń rumieniowaty, unerwienie autonomiczne, uszkodzenie tkanek, zaburzenie mieloproliferacyjne, zapadalność roczna, zespół Sjögrena
Leksykon chorób i schorzeń
Mielofibroza – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Mielofibroza (MF) to heterogenna choroba mieloproliferacyjna, obejmująca pierwotną (pre-PMF i overt-PMF) oraz wtórną (SMF) postać, z medianą przeżycia całkowitego (OS) wynoszącą odpowiednio około 14 lat dla pre-PMF, 7 lat dla overt-PMF i 9 lat dla SMF. Rokowanie zależy od wielu czynników klinicznych, takich jak wiek >65 lat, obecność objawów ogólnych, niedokrwistość, leukocytoza, obecność blastów, potrzeba transfuzji oraz mutacje genetyczne (JAK2, CALR, MPL, ASXL1, EZH2, SRSF2, IDH1/2). Modele prognostyczne, takie jak IPSS, DIPSS, DIPSS-plus, MIPSS70+, MYSEC-PM, GPSS, AIPSS-MF, RR6 i STR-PM, integrują dane kliniczne, cytogenetyczne i molekularne, umożliwiając precyzyjną stratifikację ryzyka i wspierając decyzje terapeutyczne, w tym kwalifikację do allogenicznego przeszczepienia komórek macierzystych (allo-SCT). Obecność dwóch lub więcej mutacji wysokiego ryzyka molekularnego (HMR) wiąże się z najgorszym przeżyciem (mediana 2,6 lat, HR 3,8, 95% CI 2,6-5,7) i skróconym przeżyciem wolnym od białaczki (HR 6,2, 95% CI 3,5-10,7).
allogeniczne przeszczepienie komórek krwiotwórczych, blasty, choroba mieloproliferacyjna, czerwienica prawdziwa, fedratynib, imetelstat, inhibitor JAK, kariotyp, leukocytoza, małopłytkowość, mediana przeżycia całkowitego, mielofibroza, momelotinib, morfologia krwi obwodowej, mutacja CALR, mutacja genetyczna, nadpłytkowość samoistna, navitoclax, niedokrwistość, objawy ogólne, ostra białaczka, pacritinib, pelabresib, pierwotna mielofibroza, profil molekularny, przeszczep komórek macierzystych, przeszczepienie szpiku kostnego, ruksolitynib, sekwencjonowanie nowej generacji, transformacja białaczkowa, wtórna mielofibroza
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapine Bluefish

Olanzapina, stosowana w leczeniu zaburzeń psychotycznych, wymaga starannego monitorowania ze względu na opóźnioną poprawę kliniczną, która może nastąpić dopiero po kilku dniach lub tygodniach terapii. U pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem (średnia wieku 78 lat) obserwuje się dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs. 1,5% placebo) oraz trzykrotnie zwiększoną częstość zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs. 0,4% placebo), niezależnie od dawki (średnia 4,4 mg/dobę) i czasu leczenia. Czynniki ryzyka obejmują wiek >65 lat, sedację, niedożywienie, choroby płuc oraz jednoczesne stosowanie benzodiazepin. Olanzapina jest przeciwwskazana w psychozie związanej z agonistami dopaminy u chorych na Parkinsona ze względu na nasilenie parkinsonizmu i omamów oraz brak przewagi nad placebo. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością autonomiczną, wymagający natychmiastowego odstawienia leku.
aminotransferaza wątrobowa, antagonista dopaminy, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, dyslipidemia, działanie antycholinergiczne, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatyninowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, leukocyt, nagły zgon sercowy, napad drgawek, neutrofil, neutropenia, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza, rabdomioliza, sztywność mięśni, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie lipidowe, zaburzenie świadomości, zahamowanie czynności szpiku, zakrzep z zatorami, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zassida 25 mg/ml

Zassida (azacytydyna) w stężeniu 25 mg/ml jest wskazana do leczenia dorosłych pacjentów z hematologicznymi nowotworami układu krwiotwórczego, którzy nie kwalifikują się do przeszczepienia krwiotwórczych komórek macierzystych (HSCT). Wskazania obejmują zespoły mielodysplastyczne (MDS) o ryzyku pośrednim-2 i wysokim według IPSS, przewlekłą białaczkę mielomonocytową (CMML) z 10-29% blastów w szpiku bez choroby mieloproliferacyjnej, ostrą białaczkę szpikową (AML) z 20-30% blastów i wieloliniową dysplazją oraz AML z ponad 30% blastów w szpiku, zgodnie z klasyfikacją WHO. Lek dostępny jest w formie proszku do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań, zawierającego 100 mg lub 150 mg azacytydyny, co po rekonstytucji daje stężenie 25 mg/ml.
Decyzja o zastosowaniu Zassidy powinna być podejmowana przez hematologów na podstawie kompleksowej oceny klinicznej, laboratoryjnej i histopatologicznej pacjenta. Lek ten może poprawić parametry hematologiczne, zmniejszyć zależność od transfuzji krwi oraz w niektórych przypadkach wydłużyć przeżycie. Kryteria wykluczające kwalifikację do HSCT obejmują m.in. zaawansowany wiek, choroby współistniejące, brak dawcy, zły stan ogólny lub preferencje pacjenta. Zassida stanowi istotną opcję terapeutyczną w leczeniu zaawansowanych chorób mielodysplastycznych i białaczkowych u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepienia.
azacytydyna, blasty szpiku kostnego, choroba mieloproliferacyjna, choroba nowotworowa układu krwiotwórczego, dysplazja wieloliniowa, hematopoeza, klasyfikacja WHO, Międzynarodowy Punktowy System Rokowniczy, nowotwór układu krwiotwórczego, ostra białaczka szpikowa, proszek liofilizowany, przeszczepienie krwiotwórczych komórek macierzystych, przewlekła białaczka mielomonocytowa, transformacja nowotworowa, Zassida, zawiesina do wstrzykiwań, zespół mielodysplastyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anzorin

Olanzapina (Anzorin) wykazuje stopniową skuteczność terapeutyczną, obserwowaną od kilku dni do kilku tygodni od rozpoczęcia leczenia, co wymaga ścisłego monitorowania stanu klinicznego pacjenta. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z psychozą i zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem, ze względu na dwukrotnie wyższe ryzyko śmiertelności (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie wyższą częstość zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo) w badaniach u osób w podeszłym wieku (średnia wieku 78 lat). Olanzapina nie jest zalecana w psychozie związanej z agonistami dopaminy u chorych na chorobę Parkinsona, ze względu na nasilenie parkinsonizmu i zwiększoną częstość omamów, bez przewagi skuteczności nad placebo. Dawki stosowane w badaniach wynosiły od 2,5 mg/dobę do maksymalnie 15 mg/dobę.
agonista dopaminy, aminotransferazy wątrobowe, aspartam, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, cukrzyca, dyslipidemia, działanie antycholinergiczne, fenyloketonuria, fosfokinaza kreatyninowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, odstęp QT, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, późna dyskineza, przemijający napad niedokrwienny, przerost gruczołu krokowego, rabdomioliza, walproinian, zaburzenia lipidowe, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa