idiopatyczny zespół hipereozynofilowy
Idiopatyczny zespół hipereozynofilowy (Idiopathic Hypereosinophilic Syndrome, IHES) to rzadkie schorzenie charakteryzujące się utrzymującą się, znaczną eozynofilią we krwi obwodowej (>1,5×10^9/l) trwającą ponad 6 miesięcy, przy jednoczesnym wykluczeniu innych przyczyn eozynofilii. Choroba prowadzi do infiltracji narządów przez eozynofile i w konsekwencji do ich uszkodzenia.
Patofizjologia IHES wiąże się z niekontrolowaną proliferacją i aktywacją eozynofilów, które uwalniają cytotoksyczne białka uszkadzające tkanki. Najczęściej zajęte narządy to serce, układ nerwowy, płuca, skóra i przewód pokarmowy. Szczególnie niebezpieczne jest zajęcie serca, które może prowadzić do zwłóknienia wsierdzia, niewydolności zastawek i kardiomiopatii restrykcyjnej.
Diagnostyka IHES obejmuje wykluczenie wtórnych przyczyn eozynofilii (pasożyty, alergie, choroby autoimmunologiczne, nowotwory), badania obrazowe zajętych narządów oraz badania molekularne w kierunku aberracji genetycznych, zwłaszcza rearanżacji genu FIP1L1-PDGFRA. Obecnie zespół hipereozynofilowy dzieli się na podtypy: mieloproliferacyjny, limfocytarny i idiopatyczny, co ma znaczenie dla wyboru terapii.
Leczenie IHES opiera się na kortykosteroidach jako terapii pierwszego rzutu. W przypadku oporności na steroidy lub ich nietolerancji stosuje się hydroksymocznik, interferon-α, mepolizumab (przeciwciało anty-IL-5) oraz imatynib (szczególnie skuteczny w przypadku wykrycia fuzji FIP1L1-PDGFRA). Przeszczep szpiku kostnego rozważa się w przypadkach opornych na leczenie. Rokowanie zależy od stopnia uszkodzenia narządów i odpowiedzi na leczenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadmiaru eozynofili – Etiologia i przyczyny
Zespół nadmiaru eozynofili (HES) definiuje się jako przewlekłą hipereozynofilię (>1500 komórek/μl utrzymującą się ≥6 miesięcy) z uszkodzeniem narządów spowodowanym przez eozynofile i ich mediatory zapalne. HES dzieli się na podtypy: pierwotny/nowotworowy (HESN) związany z klonalnym rozrostem linii mieloidalnej, wtórny/reaktywny (HESR) wywołany przez choroby podstawowe, rodzinny (HESFA) oraz idiopatyczny (IHES). W HESN wyróżnia się wariant mieloproliferacyjny (M-HES) z mutacją FIP1L1-PDGFRA i innymi rearanżacjami genów (PDGFRB, FGFR1, PCM1-JAK2, ETV6-ABL1, FLT3), często z zajęciem serca i ryzykiem progresji do białaczki, oraz wariant limfoproliferacyjny (L-HES) charakteryzujący się nadprodukcją IL-5 przez klonalne limfocyty T (CD3-CD4+), manifestujący się głównie zmianami skórnymi i lepszą odpowiedzią na kortykosteroidy. Wtórna hipereozynofilia występuje w przebiegu zakażeń pasożytniczych, reakcji na leki, chorób alergicznych, nowotworów (np. chłoniak Hodgkina, mastocytoza) oraz chorób autoimmunologicznych i innych stanów (np. niedoczynność kory nadnerczy, zespół Löfflera).
Patogeneza uszkodzeń narządowych w HES opiera się na bezpośredniej infiltracji tkanek przez eozynofile i uwalnianiu toksycznych ziarnistości zawierających m.in. główne białko zasadowe, peroksydazę eozynofilową, białko kationowe eozynofili (ECP) i neurotoksynę (EDN), które indukują cytotoksyczność, włóknienie (szczególnie serca) oraz zakrzepy w mikrokrążeniu. Epidemiologicznie HES dotyczy głównie mężczyzn w wieku 20-50 lat, z przewagą wariantu mieloproliferacyjnego u mężczyzn i brakiem predylekcji płciowej w wariancie limfoproliferacyjnym. Pomimo postępów w identyfikacji molekularnych mechanizmów (mutacje komórek macierzystych hematopoezy i nadprodukcja cytokin przez limfocyty T), etiologia większości przypadków pozostaje nieznana, co utrudnia opracowanie kompleksowej definicji i terapii. Lepsze poznanie genetycznych i immunologicznych podstaw HES może umożliwić rozwój ukierunkowanych terapii w przyszłości.
białko kationowe eozynofili, choroba mieloproliferacyjna, eozynofile we krwi obwodowej, gen fuzyjny FIP1L1-PDGFRA, główne białko zasadowe, hipereozynofilia, idiopatyczny zespół hipereozynofilowy, interleukina-5, kinaza tyrozynowa, mediator zapalny, mikrozawał, neurotoksyna eozynofilowa, niedokrwienie tkankowe, peroksydaza eozynofilowa, rozrost klonalny, śródbłonek naczyniowy, włóknienie wsierdzia, zakażenie pasożytnicze, zakrzepica, zespół hipereozynofilowy, zespół nadmiaru eozynofili - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadmiaru eozynofili – Epidemiologia
Zespół nadmiaru eozynofili (HES) to rzadkie, heterogenne zaburzenie charakteryzujące się utrzymującą się eozynofilią krwi obwodowej (≥1,0 × 10⁹/L) i/lub tkanek oraz uszkodzeniem narządów wywołanym przez eozynofile. Epidemiologia HES jest niejednoznaczna, z zapadalnością szacowaną na 0,16-3,95 na 100 000 osób i chorobowością od 0,36 do 10,44 na 100 000 osób, w zależności od źródła i regionu. Choroba najczęściej dotyczy osób w wieku 20-50 lat, z przewagą mężczyzn (stosunek mężczyzn do kobiet od 5:1 do 9:1), choć po wykluczeniu przypadków z fuzją genu FIP1L1-PDGFRA ta dysproporcja jest mniej wyraźna. Klinicznie HES manifestuje się objawami takimi jak zmęczenie, kaszel, duszność, bóle mięśniowe, zmiany skórne (występujące u 27-69% pacjentów), zajęcie płuc (40-60%) oraz kardiomiopatia (20%). U dzieci obserwuje się częstsze dolegliwości żołądkowo-jelitowe i wyższą medianę liczby eozynofilów, a także mniejsze zajęcie płuc.
bezwzględna liczba eozynofilów, białaczka, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, eozynofilia, eozynofilia krwi obwodowej, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, hipereozynofilia, idiopatyczny zespół hipereozynofilowy, infekcja SARS-CoV-2, nieżyt nosa, objawy ogólnoustrojowe, obrzęk naczynioruchowy, pierwotny niedobór odporności, skórny chłoniak T-komórkowy, technika diagnostyczna, uszkodzenie narządów, zaburzenie autoimmunologiczne, zajęcie płuc, zespół hipereozynofilowy, zespół nadmiaru eozynofili, zmiany skórne