delecja CDKN2A
Delecja CDKN2A to genetyczna aberracja polegająca na utracie fragmentu chromosomu 9p21, gdzie zlokalizowany jest gen CDKN2A (Cyclin-Dependent Kinase Inhibitor 2A). Gen ten koduje dwa kluczowe białka supresorowe: p16INK4a i p14ARF, które odgrywają istotną rolę w regulacji cyklu komórkowego i zapobieganiu niekontrolowanej proliferacji komórek.
Delecja CDKN2A jest jedną z najczęstszych zmian genetycznych występujących w nowotworach człowieka. Utrata funkcji tego genu prowadzi do zaburzenia szlaków sygnałowych Rb i p53, co skutkuje niekontrolowanym podziałem komórek i rozwojem procesu nowotworowego. Delecję CDKN2A stwierdza się szczególnie często w glejaku wielopostaciowym, czerniaku złośliwym, nowotworach głowy i szyi oraz nowotworach układu chłonnego.
Diagnostyka delecji CDKN2A opiera się na technikach molekularnych, takich jak FISH (fluorescencyjna hybrydyzacja in situ), MLPA (multipleksowa amplifikacja sond zależna od ligacji) czy techniki oparte na sekwencjonowaniu NGS. Identyfikacja tej aberracji ma istotne znaczenie prognostyczne i predykcyjne w wielu typach nowotworów, a w niektórych przypadkach może wpływać na decyzje terapeutyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ependymoma – Patofizjologia i mechanizm
Ependymoma to nowotwór OUN o zróżnicowanym pochodzeniu komórkowym, obejmującym komórki glejowe promieniste (RGCs) oraz dojrzałe komórki ependymalne, co zależy od lokalizacji anatomicznej guza. Molekularne profile ependymoma różnią się istotnie: ependymoma nadnamiotowe często wykazują fuzję ZFTA::RELA (około 70% przypadków) z aktywacją szlaku NF-κB i niekorzystnym rokowaniem, podczas gdy fuzja YAP1 wiąże się z lepszym prognozą. Ependymoma tylnego dołu czaszki dzielą się na podtypy PF-A i PF-B, z których PF-A charakteryzuje się ekspresją EZHIP, niskim poziomem metylacji H3K27me3 oraz zyskiem chromosomu 1q, co koreluje z gorszym przeżyciem. W ependymoma rdzenia kręgowego często obserwuje się amplifikację MYCN oraz mutacje NF2, co wiąże się z agresywnym przebiegiem choroby. Kluczowe zmiany genetyczne obejmują delecję 22q12.3-22q13.33, amplifikację 1q21.1-32.1, a także mutacje i fuzje genowe specyficzne dla lokalizacji guza. Indeks proliferacyjny Ki-67 >7% stanowi istotny marker złośliwości.
aberracje chromosomowe, amplifikacja MYCN, chromotripsja, delecja CDKN2A, delecja chromosomu, ependymoma nadnamiotowe, ependymoma rdzenia kręgowego, ependymoma śluzowo-brodawkowate, ependymoma tylnego dołu czaszki, fuzja ZFTA-RELA, hipoksja, indeks Ki-67, kanał centralny rdzenia kręgowego, komórki ependymalne, komórki macierzyste nowotworowe, komórki progenitorowe, kompleks PRC2, mechanizmy epigenetyczne, metylacja DNA, modyfikacje histonów, nerwiakowłókniakowatość typu 1, nerwiakowłókniakowatość typu 2, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, onkogen MYCN, sekwencjonowanie RNA, szlak Hippo, szlak NF-κB, szlak Notch, szlak PI3K, szlak Sonic Hedgehog, układ komorowy mózgu, zespół Li-Fraumeni, zespół Turcota - Leksykon chorób i schorzeń
Glioma – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Glejaki, najczęstsze nowotwory ośrodkowego układu nerwowego, charakteryzują się zróżnicowanym rokowaniem zależnym od stopnia złośliwości, lokalizacji guza, wieku pacjenta oraz obecności specyficznych mutacji molekularnych. Glejaki WHO stopnia 1 cechują się najlepszym pięcioletnim przeżyciem na poziomie około 95%, natomiast glejaki stopnia 4, takie jak glejak wielopostaciowy, mają najgorsze rokowanie z pięcioletnim wskaźnikiem przeżycia wynoszącym zaledwie 5-10% i medianą przeżycia około 15 miesięcy. Mutacje IDH stanowią kluczowy pozytywny marker prognostyczny, szczególnie w połączeniu z kodelecją 1p/19q, natomiast delecja CDKN2A wiąże się z gorszym przeżyciem zarówno w glejakach o niskim, jak i wysokim stopniu złośliwości. Metylacja promotora MGMT jest istotnym predyktorem odpowiedzi na temozolomid (TMZ) i dłuższego całkowitego przeżycia (OS), podczas gdy defekty naprawy niedopasowań wskazują na słabą odpowiedź na TMZ. Wiek pacjenta, wynik w skali Karnofsky’ego (KPS) oraz stopień złośliwości guza pozostają niezależnymi czynnikami prognostycznymi, z gorszym rokowaniem u pacjentów ≥45 lat i KPS ≤85 (HR=2,3; 95% CI 1,141-4,776; P=0,020).
delecja CDKN2A, glejak o niskim stopniu złośliwości, glejak wielopostaciowy, gwiaździak anaplastyczny, gwiaździak włosowatokomórkowy, kodelecja 1p/19q, metylacja MGMT, metylacja promotora MGMT, mutacja IDH, mutacja IDH1, mutacja promotora TERT, neuroonkologia, obrazowanie funkcjonalne, obrazowanie MRI, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, skąpodrzewiak, stopień złośliwości guza, temozolomid, uczenie maszynowe