depresja polekowa

Depresja polekowa to zaburzenie psychiczne, które rozwija się jako niepożądany efekt uboczny stosowania niektórych leków. Najczęściej występuje w trakcie terapii kortykosteroidami, beta-blokerami, interferonem, lekami przeciwparkinsonowskimi, hormonalnymi środkami antykoncepcyjnymi oraz niektórymi antybiotykami.

Objawy depresji polekowej są zbliżone do klasycznej depresji i obejmują obniżenie nastroju, utratę zainteresowań, zmęczenie, zaburzenia snu i apetytu, trudności z koncentracją oraz myśli samobójcze. Kluczową różnicą jest czasowy związek między rozpoczęciem farmakoterapii a pojawieniem się symptomów depresyjnych.

Diagnostyka depresji polekowej opiera się na dokładnym wywiadzie farmakologicznym i wykluczeniu innych przyczyn zaburzeń nastroju. Leczenie obejmuje najczęściej modyfikację dotychczasowej terapii – zmianę leku na alternatywny preparat, redukcję dawki lub, w uzasadnionych przypadkach, włączenie leczenia przeciwdepresyjnego.

Szczególnej uwagi wymagają pacjenci z wcześniejszymi epizodami depresji, u których ryzyko wystąpienia depresji polekowej jest wyższe. W przypadku konieczności stosowania leków o potencjale depresjogennym zaleca się regularną ocenę stanu psychicznego pacjenta.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl