infekcja wirusem Epsteina-Barr

Infekcja wirusem Epsteina-Barr (EBV) to powszechna infekcja wywoływana przez wirusa z rodziny Herpesviridae. Wirus ten jest przyczyną mononukleozy zakaźnej, ale również wiąże się z rozwojem niektórych nowotworów, takich jak chłoniak Burkitta, niektóre typy chłoniaków Hodgkina i raków nosogardła.

Zakażenie EBV jest niezwykle powszechne – szacuje się, że ponad 90% dorosłej populacji na świecie zostało zainfekowanych tym wirusem. Większość zakażeń w dzieciństwie przebiega bezobjawowo lub z łagodnymi objawami, natomiast pierwotne zakażenia u nastolatków i młodych dorosłych często manifestują się jako mononukleoza zakaźna, charakteryzująca się gorączką, zapaleniem gardła, limfadenopatią i zmęczeniem.

Po pierwotnym zakażeniu wirus Epsteina-Barr pozostaje w organizmie w stanie latentnym przez całe życie, głównie w limfocytach B. U osób z prawidłową odpornością wirus jest skutecznie kontrolowany przez układ immunologiczny. Jednakże u pacjentów z immunosupresją może dojść do reaktywacji wirusa, co niesie ryzyko rozwoju poważnych powikłań, w tym chorób limfoproliferacyjnych.

Diagnostyka infekcji EBV opiera się na testach serologicznych wykrywających przeciwciała specyficzne dla antygenów wirusa (VCA, EBNA, EA) oraz na metodach molekularnych, takich jak PCR, które pozwalają na bezpośrednie wykrycie DNA wirusa. Leczenie mononukleozy zakaźnej jest głównie objawowe, natomiast w przypadkach ciężkich infekcji u osób z obniżoną odpornością stosuje się leki przeciwwirusowe, takie jak acyklowir czy gancyklowir.