dystonia ogniskowa
Dystonia ogniskowa to zaburzenie ruchu charakteryzujące się mimowolnymi, długotrwałymi skurczami mięśni, które prowadzą do nieprawidłowych pozycji lub ruchów określonej części ciała. W przeciwieństwie do dystonii uogólnionej, która dotyczy całego ciała, dystonia ogniskowa ogranicza się do jednego obszaru anatomicznego.
Najczęstsze formy dystonii ogniskowej to kurcz powiek (blefarospazm), dystonia szyjna (kręcz szyi), dystonia krtaniowa (spastyczna dysfonia) oraz dystonia zadaniowa (np. kurcz pisarski). Etiologia dystonii ogniskowej może być pierwotna (idiopatyczna) lub wtórna (objawowa), spowodowana różnymi czynnikami, takimi jak urazy, leki, infekcje czy choroby neurodegeneracyjne.
Diagnostyka dystonii ogniskowej opiera się głównie na badaniu klinicznym, analizie historii choroby oraz badaniach obrazowych mózgu. W leczeniu stosuje się iniekcje toksyny botulinowej, które stanowią obecnie złoty standard terapii. W wybranych przypadkach stosuje się również farmakoterapię doustną, fizjoterapię oraz leczenie operacyjne, w tym głęboką stymulację mózgu (DBS).
Przebieg choroby jest zwykle przewlekły, choć niektóre formy dystonii ogniskowej mogą ulegać remisji. Badania nad patofizjologią wskazują na dysfunkcję jąder podstawy i zaburzenia w układzie dopaminergicznym, choć dokładne mechanizmy powstawania dystonii ogniskowej pozostają nie w pełni wyjaśnione.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Ypsy – Diagnostyka i diagnoza
Ypsy to mimowolne skurcze mięśni nadgarstka, najczęściej występujące u golfistów podczas puttowania, charakteryzujące się nagłą utratą zdolności do precyzyjnych ruchów. Schorzenie to klasyfikuje się na trzy typy: neurologiczny (typ I) związany z dystonią ogniskową, psychologiczny (typ II) powiązany z lękiem i stresem występowym, oraz typ mieszany łączący oba mechanizmy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, obserwacji ruchów w warunkach zbliżonych do naturalnych oraz badaniach neurologicznych, w tym EMG powierzchniowej, analizie synergii mięśniowej i kinetycznej. Nagrania wideo ruchów oraz zaawansowane metody ilościowe pozwalają na identyfikację charakterystycznych wzorców, takich jak kokontrakcja mięśni antagonistycznych podczas puttowania, co może wskazywać na etiologię dystoniczną. Brak standardowego testu diagnostycznego oraz zmienność objawów, szczególnie w sytuacjach stresowych, stanowią wyzwanie w rozpoznaniu ypsów.
- Leksykon chorób i schorzeń
Dystonia szyjna – Epidemiologia
Dystonia szyjna (DS) jest najczęstszą postacią dystonii ogniskowej u dorosłych, charakteryzującą się mimowolnymi skurczami mięśni szyi prowadzącymi do nieprawidłowego ułożenia głowy. Chorobowość DS wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne i metodologiczne, z wartościami od 5 do 30 przypadków na 100 000 mieszkańców (50 na milion według metaanalizy pierwotnej dystonii). W USA chorobowość wynosiła 390 na 100 000 (3900 na milion) w 2007 roku, a w Finlandii 304 na milion w latach 2007-2016. W 2022 roku w siedmiu głównych rynkach (USA, Niemcy, Francja, Włochy, Hiszpania, Wielka Brytania, Japonia) zdiagnozowano łącznie około 106 252 przypadków DS, z przewagą kobiet (stosunek kobiet do mężczyzn około 2:1). Średni wiek wystąpienia DS to około 42 lata, z dominującymi postaciami klinicznymi: torticollis, laterocollis, retrocollis i anterocollis. Zapadalność szacowana jest na 8-12 przypadków na milion osobolat, z roczną zapadalnością w USA około 1,18 na 100 000 osobolat.
anterocollis, blepharospasm, choroba neurologiczna, choroba Parkinsona, chorobowość i zapadalność, czynnik genetyczny, dystonia czaszkowa, dystonia kończyn, dystonia ogniskowa, dystonia późna, dystonia szyjna, faza plateau, idiopatyczna dystonia szyjna, kurcz powiek, laterocollis, lęk i depresja, lek przeciwbólowy, lek przeciwpsychotyczny, mimowolny skurcz mięśni szyi, pierwotna dystonia szyjna, retrocollis, stwardnienie rozsiane, toksyna botulinowa, torticollis, udar - Leksykon chorób i schorzeń
Dystonia szyjna – Etiologia i przyczyny
Dystonia szyjna (cervical dystonia, torticollis spastica) to najczęstsza forma dystonii ogniskowej u dorosłych, charakteryzująca się mimowolnymi, często bolesnymi skurczami mięśni szyi, prowadzącymi do nieprawidłowej postawy głowy. Dotyka około 1% populacji, częściej kobiety w wieku 40-60 lat. Etiologia jest złożona i najczęściej idiopatyczna (pierwotna), z brakiem wyraźnych zmian strukturalnych w mózgu, choć genetyka odgrywa istotną rolę – 10-25% pacjentów ma dodatni wywiad rodzinny, a mutacje w genach GNAL, THAP1 (DYT6), CIZ1, ANO3, TUBB4A (DYT4) oraz locus DYT7 i DYT13 są powiązane z chorobą. Penetracja genów jest niska (10-15%), co wskazuje na złożoną interakcję genotypu i środowiska. Dystonia wtórna może wynikać z urazów (5-21% przypadków), reakcji na leki (neuroleptyki, leki przeciwwymiotne, przeciwpadaczkowe i inne), chorób neurologicznych (np. choroba Parkinsona, Wilsona), infekcji, ekspozycji na toksyny oraz niedotlenienia mózgu.
antagonista dopaminy, choroba Parkinsona, choroba Wilsona, dysfunkcja przedsionkowa, dystonia idiopatyczna, dystonia ogniskowa, dystonia pierwotna, dystonia szyjna, dystonia wtórna, gen THAP1, jądra podstawy mózgu, kiła, kręcz szyi spastyczny, lek neuroleptyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, lek przeciwzawrotowy, mózgowe porażenie dziecięce, niedotlenienie mózgu, toksyna botulinowa, udar mózgu, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zatrucie tlenkiem węgla, zespół Sandifera - Leksykon chorób i schorzeń
Ypsy – Etiologia i przyczyny
Ypsy to schorzenie charakteryzujące się niekontrolowanymi skurczami mięśni, które zakłócają precyzyjne, wyuczone ruchy, z etiologią obejmującą zarówno czynniki neurologiczne, jak dystonia ogniskowa i dysfunkcje jąder podstawy mózgu, jak i psychologiczne, takie jak lęk przed występem i stres. Neurologiczne podłoże ypsów wiąże się z mimowolnymi skurczami mięśni nadgarstków, dłoni i palców, szczególnie u sportowców, ze średnim wiekiem pojawienia się około 35 lat. Zaburzenia przekazywania sygnałów nerwowych, reakcje hormonalne na stres (adrenalina, kortyzol) oraz zmiany adaptacyjne w mózgu prowadzą do nieprawidłowej aktywacji mięśni i trudności w wykonywaniu zautomatyzowanych ruchów. Czynniki ryzyka obejmują płeć męską, długotrwałą praktykę sportową, wysoki poziom umiejętności, pozytywny wywiad rodzinny, palenie tytoniu, uczestnictwo w zawodach oraz skłonność do lęku.
adrenalina, choroba Parkinsona, doświadczenie traumatyczne, drżenie samoistne, dystonia ogniskowa, elektromiografia, hormon stresu, jądra podstawy mózgu, kurcz pisarski, lęk przed występem, mimowolny skurcz mięśni, nadmierna samoświadomość, perfekcjonizm, reakcja stresowa, skurcz mięśni, stres, zaburzenie koordynacji mięśniowej - Leksykon chorób i schorzeń
Dystonia – Leczenie
Dystonia to złożone zaburzenie neurologiczne objawiające się mimowolnymi skurczami mięśni prowadzącymi do nieprawidłowych pozycji ciała i ruchów skręcających, dotykające ponad 3 miliony osób globalnie. Występuje w formach ogniskowej, segmentalnej i uogólnionej, z objawami przemijającymi lub trwałymi. Leczenie wymaga indywidualizacji, uwzględniając wiek, lokalizację objawów i ryzyko działań niepożądanych. Farmakoterapia obejmuje leki antycholinergiczne (np. triheksyfenidyl), baklofen, benzodiazepiny, lewodopę oraz toksynę botulinową, która jest terapią pierwszego wyboru w dystonii ogniskowej i segmentalnej. Nowością jest DaxibotulinumtoxinA-lanm (Daxxify) o wydłużonym działaniu w dystonii szyjnej. Leczenie chirurgiczne, głównie głęboka stymulacja mózgu (DBS) w obrębie gałki bladej, jest zarezerwowane dla opornych przypadków, szczególnie u pacjentów z pierwotną dystonią DYT1, osiągając poprawę u 50-70% chorych. Terapie uzupełniające obejmują fizjoterapię, terapię zajęciową, logopedię oraz metody komplementarne jak joga, masaż czy biofeedback.
ablacja, baklofen, benzodiazepina, dystonia krtaniowa, dystonia ogniskowa, dystonia segmentalna, dystonia uogólniona, dystonia zadaniowa, farmakoterapia dystonii, fizjoterapia, głęboka stymulacja mózgu, iniekcja toksyny botulinowej, klonazepam, lek antycholinergiczny, lewodopa, mimowolny skurcz mięśni, pallidotomia, pompa baklofenowa, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, przykurcz, talamotomia, terapia behawioralna, terapia genowa, terapia mowy, terapia zajęciowa, tetrabenazyna, toksyna botulinowa, triheksyfenidyl, zogniskowany ultradźwięk - Leksykon chorób i schorzeń
Dystonia szyjna – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Dystonia szyjna jest przewlekłym schorzeniem o znaczącym wpływie na jakość życia, choć nie skraca długości życia pacjentów. Samoistna remisja występuje u 10-20% chorych, głównie w ciągu pierwszego roku od pojawienia się objawów, a prawdopodobieństwo remisji maleje wraz z czasem trwania choroby. Choroba może progresować lub osiągnąć plateau, a u 6,3% pacjentów dochodzi do rozprzestrzeniania się dystonii na inne części ciała. Leczenie toksyną botulinową (BoNT) wykazuje długoterminową skuteczność, utrzymującą się średnio przez 18,5 roku, choć możliwy jest rozwój przeciwciał neutralizujących i utrata odpowiedzi klinicznej. W przypadku immunooporności na BoNT typu A, skuteczne może być przejście na BoNT typu B. Wczesne rozpoczęcie terapii jest kluczowe dla lepszych wyników, a przebieg choroby przed terapią wpływa na dobór dawki i efektywność leczenia.
Botox, czynnik prognostyczny, dystonia ogniskowa, dystonia szyjna, dystonia uogólniona, głęboka stymulacja mózgu, GPi-DBS, idiopatyczna dystonia szyjna, pierwotna dystonia szyjna, przeciwciało neutralizujące, remisja samoistna, rozprzestrzenianie choroby, skala Tsui, skala TWSTRS, STN-DBS, terapia niechirurgiczna, toksyna botulinowa, toksyna botulinowa typu A, toksyna botulinowa typu B, zaburzenia nastroju - Leksykon chorób i schorzeń
Dystonia szyjna – Leczenie
Dystonia szyjna (kręcz szyi spastyczny) to najczęstsza postać dystonii ogniskowej u dorosłych, charakteryzująca się mimowolnymi skurczami mięśni szyi, prowadzącymi do nieprawidłowego ustawienia głowy, drżenia i bólu. Leczenie koncentruje się na łagodzeniu objawów i poprawie jakości życia, z toksyną botulinową (BoNT) jako terapią pierwszego wyboru. Preparaty BoNTA (Botox, Dysport, Xeomin) oraz BoNTB (Myobloc/Neurobloc) są stosowane w dawkach indywidualizowanych, np. Botox do 360 j. co 12-16 tygodni, Dysport początkowo 500 j., a Daxxify (nowy preparat zatwierdzony w 2023 r.) w dawkach 125-250 j. Skuteczność BoNT potwierdzono w badaniach klinicznych, z 50-90% pacjentów doświadczających poprawy objawów i bólu, a ulga bólu pojawia się średnio po 7 dniach od iniekcji. Działania niepożądane obejmują dysfagię, infekcje górnych dróg oddechowych, ból szyi i głowy. Leki doustne (antycholinergiczne, dopaminergiczne, baklofen, klonazepam) stosowane są jako terapia uzupełniająca lub alternatywna, choć ich skuteczność jest umiarkowana i często ograniczona działaniami niepożądanymi.
abobotulinumtoxinA, acetylocholina, akupunktura, baklofen, dysfagia, dystonia ogniskowa, dystonia szyjna, fizjoterapia, głęboka stymulacja mózgu, globus pallidus, incobotulinumtoxinA, jądra podstawy, klonazepam, kręcz szyi spastyczny, leki antycholinergiczne, leki dopaminergiczne, lewodopa, mimowolne skurcze mięśni, onabotulinumtoxinA, tetrabenazyna, toksyna botulinowa, traktotomia pallidotalamiczna, trening neuroplastyczny, triheksyfenidyl, zakres ruchu, złącze nerwowo-mięśniowe, zogniskowana ultrasonografia - Leksykon chorób i schorzeń
Dystonia – Epidemiologia
Dystonia, trzecie najczęstsze zaburzenie ruchu po drżeniu samoistnym i chorobie Parkinsona, charakteryzuje się mimowolnymi skurczami mięśni prowadzącymi do nieprawidłowych ruchów i postaw ciała. Epidemiologia dystonii jest złożona i wykazuje dużą zmienność w zależności od typu dystonii, regionu geograficznego, wieku i płci. Częstość występowania wszystkich form dystonii w badaniu z Hanoweru wynosi 601,1 przypadków na milion osób, co jest znacznie wyższą wartością niż wcześniejsze szacunki. Dystonia pierwotna lub izolowana jest 3,3 razy częstsza niż wcześniej sądzono, a uwzględniając wszystkie formy dystonii, częstość występowania jest 3,7 razy wyższa. Dystonia szyjna, najczęstsza forma izolowanej dystonii ogniskowej o późnym początku, ma częstość występowania od 5 do 30 na 100 000 osób, z zapadalnością w USA na poziomie 1,18 na 100 000 osobolat. Występuje wyraźna przewaga kobiet (stosunek około 1,7:1 do 2:1). Dystonia tardywna dotyczy 0,5-1,6% pacjentów leczonych lekami przeciwpsychotycznymi, z przewagą mężczyzn i średnim wiekiem zachorowania około 40 lat. Dystonia krtaniowa ma częstość występowania 0,7 na 100 000 w Europie, a w Japonii 3,5-7,0 na 100 000, z dominacją kobiet (stosunek 1:4,1).
anterocollis, blepharospazm, choroba Parkinsona, drżenie samoistne, dystonia krtaniowa, dystonia muzyków, dystonia ogniskowa, dystonia pierwotna, dystonia segmentalna, dystonia szyjna, dystonia tardywna, dystonia uogólniona, dystonia ustno-żuchwowa, kręcz szyi, kurcz pisarski, kurcz powiek, laterocollis, lek przeciwpsychotyczny, mimowolny skurcz mięśni, retrocollis, toksyna botulinowa, zaburzenie ruchu - Leksykon chorób i schorzeń
Ypsy – Leczenie
Ypsy to zaburzenie motoryczne, objawiające się nagłą utratą zdolności do precyzyjnych ruchów u doświadczonych sportowców, często związane z dystonią ogniskową i nasilane przez lęk oraz stres. Objawy obejmują drżenie, szarpnięcia i skurcze mięśni podczas wykonywania specyficznych zadań sportowych. Leczenie wymaga podejścia multidyscyplinarnego, łączącego modyfikacje techniki (np. zmiana chwytu, sprzętu), farmakoterapię (benzodiazepiny, baklofen, leki przeciwcholinergiczne, propranolol), iniekcje toksyny botulinowej (efekt 3-6 miesięcy), oraz interwencje psychologiczne, takie jak terapia EMDR, Brainspotting, CBT, EFT czy hipnoterapia. Fizjoterapia i neurofeedback wspomagają poprawę koordynacji i kontroli motorycznej. Warto podkreślić konieczność weryfikacji dopuszczalności leków w kontekście przepisów antydopingowych. W przypadkach opornych rozważane są metody chirurgiczne, takie jak talamotomia brzuszno-ustna czy głęboka stymulacja mózgu (DBS), a także eksperymentalne terapie, np. psilocybinowa.
abobotulinumtoksyna A, baklofen, benzodiazepiny, desensytyzacja i przetwarzanie za pomocą ruchu gałek ocznych, drżenie, dystonia ogniskowa, głęboka stymulacja mózgu, leki przeciwcholinergiczne, mobilizacja tkanek miękkich, neurofeedback, onabotulinumtoksyna A, propranolol, relacja terapeutyczna, skurcz mięśnia, technika oddechowa, terapia poznawczo-behawioralna, toksyna botulinowa, toksyna botulinowa typu B, trening relaksacyjny, uwalnianie mięśniowo-powięziowe, zaburzenie motoryczne, zespół górnego otworu klatki piersiowej - Leksykon chorób i schorzeń
Dystonia szyjna – Zapobieganie i profilaktyka
Dystonia szyjna (torticollis spasmodicus) to najczęstsza forma dystonii ogniskowej, charakteryzująca się mimowolnymi skurczami mięśni szyi, prowadzącymi do nieprawidłowej postawy głowy i bólu. Schorzenie jest przewlekłe, nie wpływa na długość życia, ale może postępować lub osiągnąć stabilizację objawów. Leczenie pierwszego rzutu stanowią iniekcje toksyny botulinowej (np. onabotulinumtoxinA – BOTOX), które łagodzą ból i poprawiają postawę, przynosząc korzyści u 70-90% pacjentów. Fizjoterapia, obejmująca ćwiczenia, masaż, mobilizację kręgosłupa szyjnego oraz biologiczne sprzężenie zwrotne EMG, jest kluczowa w poprawie siły mięśniowej, elastyczności i korekcji postawy, a jej połączenie z toksyną botulinową znacząco redukuje ból (średnia poprawa 51%, SD 23%). Wskazane jest także holistyczne podejście zespołowe, uwzględniające zarządzanie stresem, depresją, lękiem oraz promowanie zdrowych nawyków, takich jak regularna aktywność fizyczna i odpowiednia higiena snu.
biofeedback EMG, depresja i lęk, dystonia, dystonia ogniskowa, dystonia szyjna, dystonia wtórna, fizjoterapia, głęboka stymulacja mózgu, incobotulinumtoxinA, kręcz szyi, kręcz szyi spastyczny, nadciśnienie tętnicze, onabotulinumtoxinA, progresywna relaksacja mięśni, przykurcz mięśniowy, toksyna botulinowa, traktotomia pallidotalamiczna, trening neuroplastyczny, udar mózgu, uraz mózgu, zapalenie mózgu - Leksykon substancji czynnych
Neurotoksyna Clostridium botulinum typu A – Wskazania do stosowania
Neurotoksyna Clostridium botulinum typu A, dostępna w preparacie Dysport w dawkach 300 lub 500 jednostek, znajduje szerokie zastosowanie kliniczne w leczeniu spastyczności ogniskowej u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym (od 2 roku życia), spastyczności kończyn u dorosłych, dystonii ogniskowych (kurczowy kręcz szyi, kurcz powiek, połowiczy kurcz twarzy), neurogennej nadreaktywności wypieracza z nietrzymaniem moczu u dorosłych oraz nadmiernej potliwości pach (hyperhidrosis axillaris). Mechanizm działania polega na blokowaniu uwalniania acetylocholiny w zakończeniach nerwów cholinergicznych, co prowadzi do zmniejszenia napięcia mięśniowego, redukcji bólu, poprawy funkcji motorycznych oraz ograniczenia produkcji potu przez kilka miesięcy (4-7 miesięcy). Terapia jest szczególnie wskazana, gdy konwencjonalne metody leczenia są nieskuteczne lub powodują działania niepożądane, a także gdy spastyczność lub dystonia znacząco ograniczają funkcjonowanie pacjenta.
acetylocholina, cewnikowanie przerywane, dystonia ogniskowa, elektromiografia, hyperhidrosis axillaris, kręcz szyi, kurcz powiek, mózgowe porażenie dziecięce, nadmierna potliwość pach, nerwy cholinergiczne, neurogenna nadreaktywność wypieracza, neurotoksyna Clostridium botulinum typu A, nietrzymanie moczu, połowiczy kurcz twarzy, spastyczność kończyn, spastyczność ogniskowa, spastyczność poudarowa, stwardnienie rozsiane, stymulacja elektryczna, uszkodzenie rdzenia kręgowego - Leksykon chorób i schorzeń
Ypsy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Yips, definiowane jako spektrum zaburzeń ruchowych i lękowych, znacząco wpływają na wyniki sportowe, zwłaszcza w golfie i baseballu. Badania wskazują, że około 35% profesjonalnych golfistów japońskich doświadczyło yips, a ryzyko wzrasta wraz z doświadczeniem i poziomem lęku związanego z rywalizacją. Patofizjologicznie yips są formą dystonii ogniskowej, powiązaną z dysfunkcją jąder podstawy i zaburzeniami propriocepcji, co tłumaczy trudności terapeutyczne. Zaburzenia te prowadzą do istotnego pogorszenia wydajności, często skutkując rezygnacją ze sportu, a także wpływają na funkcjonowanie poza środowiskiem sportowym. Obecnie brak jest skutecznych metod leczenia, a samodzielne interwencje sportowców przynoszą jedynie ograniczone korzyści.
- Leksykon chorób i schorzeń
Ypsy – Patofizjologia i mechanizm
Ypsy to wieloczynnikowe zaburzenie motoryczne, manifestujące się mimowolnymi ruchami podczas wykonywania precyzyjnych zadań, najczęściej w sporcie (np. golf, baseball). Patogeneza ypsów opiera się na kontinuum od dystonii ogniskowej (typ I) do załamania pod wpływem stresu (typ II). Typ I charakteryzuje się zadaniowo-specyficzną dystonią ogniskową z nieprawidłową kokontrakcją mięśni, zaburzeniami przetwarzania sensomotorycznego i brakiem początkowego związku z lękiem, stanowiąc około 7% przypadków. Typ II jest związany z silnym lękiem i presją psychiczną, aktywacją mechanizmu „walki, ucieczki lub zamrożenia” oraz zaburzeniami uwagi. Neurofizjologicznie ypsy wiążą się z dysfunkcją układu hamującego w mózgu, nieprawidłową aktywacją kory sensomotorycznej (wzmocnione ERD w rytmach alfa i beta) oraz zaburzeniami synergii mięśniowej. Kluczową rolę odgrywają także mechanizmy pamięci zależnej od stanu, aktywacja ciała migdałowatego i układu limbicznego oraz reakcje warunkowe, co tłumaczy trudności w leczeniu i nawroty objawów pod wpływem stresu.
adrenalina, baklofen, benzodiazepiny, centralny układ nerwowy, ciało migdałowate, dysocjacja, dystonia, dystonia ogniskowa, dystonia zadaniowo-specyficzna, jąkanie, kokontrakcja mięśni, kresomózgowie, leki antycholinergiczne, móżdżek, reakcja walki lub ucieczki, toksyna botulinowa, układ limbiczny, yips, zaburzenie psycho-neuromięśniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Ypsy – Objawy
Ypsy to mimowolne skurcze mięśni, które zakłócają precyzyjne ruchy, najczęściej dotyczące nadgarstków i dłoni, co szczególnie dotyka sportowców uprawiających dyscypliny wymagające precyzji, takie jak golf, baseball czy tenis. Objawy obejmują mimowolne szarpnięcia, drżenia, skurcze oraz uczucie „zamrożenia” ruchu, często towarzyszą im także napięcie mięśniowe, uczucie zimna i objawy stresu psychicznego. U golfistów ypsy powodują średni wzrost wyniku o 4,7-4,9 uderzeń na 18 dołków, a precyzyjne putty z odległości 2-5 stóp trafiane są jedynie w około 50% przypadków, w porównaniu do 90% u zdrowych zawodników. Etiologia ypsów jest złożona i obejmuje zarówno neurologiczne mechanizmy dystonii ogniskowej (Typ I), jak i psychologiczne czynniki stresu i lęku (Typ II), a także ich kombinację (Typ III). Czynniki ryzyka to m.in. starszy wiek, dłuższy staż sportowy, udział w zawodach o wysokim stresie oraz problemy mięśniowo-szkieletowe.
- Leksykon chorób i schorzeń
Dystonia – Etiologia i przyczyny
Dystonia to złożone zaburzenie ruchowe charakteryzujące się mimowolnymi skurczami mięśni prowadzącymi do powtarzających się ruchów lub nieprawidłowych postaw ciała. Etiologia dystonii obejmuje czynniki genetyczne, środowiskowe oraz dysfunkcje jąder podstawy mózgu. Dystonia pierwotna, idiopatyczna, często związana jest z mutacjami genów takich jak DYT1 (gen TORSINY A na chromosomie 9, transmisja autosomalna dominująca), DYT5, GNAL, THAP1, CIZ1, ANO3 oraz DDP1 (zespół Mohra-Tranebjaerga). Nosicielstwo mutacji DYT-TOR1A szacuje się na 18-26/100 000, z penetracją genetyczną około 10-15% w dystonii szyjnej. Dystonia wtórna rozwija się w wyniku urazów, niedotlenienia, chorób neurodegeneracyjnych (np. Parkinson, Huntington, Wilson), udarów, infekcji, zatruć (tlenek węgla, metale ciężkie), reakcji na leki (neuroleptyki, leki przeciwwymiotne), schorzeń metabolicznych, stwardnienia rozsianego czy autoimmunologicznego zapalenia mózgu.
blepharospazm, choroba Huntingtona, choroba Parkinsona, choroba Wilsona, dopamina, drżenie, dyskineza późna, dystonia, dystonia czynnościowa, dystonia funkcjonalna, dystonia idiopatyczna, dystonia ogniskowa, dystonia pierwotna, dystonia późna, dystonia szyjna, dystonia wrażliwa na lewodopę, dystonia wtórna, dystonia zadaniowo-specyficzna, dziedziczenie autosomalne dominujące, jądra podstawy, jądro ogoniaste, kurcz powiek, kwas gamma-aminomasłowy, lewodopa, mimowolny skurcz mięśni, neuroleptyk, niedotlenienie mózgu, noradrenalina, penetracja genu, serotonina, skorupa mózgu, udar mózgu, wzgórze, zapalenie mózgu - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia głosu – Patofizjologia i mechanizm
Zaburzenia głosu (dysfonie) definiuje się jako nieprawidłowości w jakości, wysokości i głośności głosu, które są nieadekwatne do wieku, płci lub kontekstu kulturowego pacjenta, a także gdy pacjent zgłasza subiektywne trudności w komunikacji głosowej. Patofizjologia obejmuje dysfunkcje trzech podsystemów: oddechowego, krtaniowego i nadgłośniowego, a etiologia może być organiczna (strukturalna lub neurogenna), czynnościowa (np. dysfonia z napięcia mięśniowego – MTD) lub psychogenna. Wśród przyczyn organicznych wyróżnia się zmiany strukturalne fałdów głosowych (guzki, polipy, torbiele), zapalenia, urazy oraz schorzenia neurologiczne (choroba Parkinsona, dystonia krtaniowa, stwardnienie rozsiane). Dysfonia spastyczna jest dystonią ogniskową związaną z nieprawidłowościami neuroprzekaźników w jądrach podstawnych, natomiast MTD wynika z nadmiernego napięcia mięśniowego i niewłaściwego używania głosu. Psychogenne zaburzenia głosu są rzadkie i związane ze stresem, lękiem lub depresją.
aparat głosowy, brodawczakowatość dróg oddechowych, choroba Parkinsona, ciśnienie podgłośniowe, drżenie głosowe, dysfonia, dysfonia spastyczna, dysfonia z napięcia mięśniowego, dystonia ogniskowa, fałdy głosowe, fonacja, fonotrauma, jądra podstawne, logopeda, miastenia gravis, mielina, otolaryngolog, porażenie fałdów głosowych, refluks kwasu, refluks żołądkowo-przełykowy, stwardnienie rozsiane, toksyna botulinowa, układ oddechowy, zapalenie krtani - Leksykon chorób i schorzeń
Dystonia szyjna – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Dystonia szyjna (cervical dystonia, torticollis spasmodicus) to najczęstsza forma dystonii ogniskowej u dorosłych, charakteryzująca się mimowolnymi skurczami mięśni szyi prowadzącymi do nieprawidłowej postawy głowy (skręcenie, anterocollis, retrocollis) oraz bólu szyi, występującego u około 75% pacjentów. Objawy mogą być trwałe lub przerywane, często towarzyszy im drżenie głowy i ograniczenie ruchomości. Diagnostyka opiera się na wywiadzie i badaniu neurologicznym, z wykluczeniem innych schorzeń za pomocą badań obrazowych (MRI) i laboratoryjnych. Leczenie jest objawowe, z toksyną botulinową (BoNT) jako terapią z wyboru, podawaną co 3-4 miesiące, przynoszącą poprawę u 50-90% pacjentów i ulgę w bólu u około 70% po 3 zabiegach, z czasem do uzyskania efektu około 7 dni. Wspomagająco stosuje się leki doustne (benzodiazepiny, leki rozluźniające mięśnie, propranolol, antycholinergiki) oraz fizjoterapię, terapię zajęciową i logopedię. W opornych przypadkach rozważa się głęboką stymulację mózgu (DBS), skuteczną u 75-80% pacjentów, po niepowodzeniu terapii BoNT. Pielęgniarki specjalistyczne odgrywają kluczową rolę w koordynacji opieki, podawaniu BoNT, edukacji pacjentów oraz wsparciu psychospołecznym, w tym identyfikacji depresji i lęków.
anterocollis, badanie fizykalne, benzodiazepina, ból szyi, Botox, denerwacja, drżenie głowy, dystonia ogniskowa, dystonia szyjna, fizjoterapeuta, głęboka stymulacja mózgu, kręcz szyi spastyczny, lek antycholinergiczny, mimowolny skurcz mięśni szyi, neurolog, płytka motoryczna, propranolol, retrocollis, rezonans magnetyczny, toksyna botulinowa, trik sensoryczny, zaburzenie ruchu - Leksykon substancji czynnych
Toksyna botulinowa – Wskazania do stosowania
Toksyna botulinowa typu A, będąca neurotoksyną Clostridium botulinum, działa poprzez czasowe blokowanie uwalniania acetylocholiny w synapsach nerwowo-mięśniowych. W medycynie estetycznej stosowana jest do leczenia umiarkowanych i ciężkich zmarszczek twarzy, takich jak zmarszczki gładzizny czoła, kurze łapki oraz poziome zmarszczki czoła, z uwzględnieniem wpływu defektów na psychikę pacjenta. Preparaty dostępne na rynku różnią się jednostkami aktywności biologicznej (np. Azzalure – 125 jednostek Speywood, Botox – 200 jednostek Allergan, Vistabel – 4 jednostki Allergan/0,1 ml) oraz wskazaniami, przy czym Azzalure jest ograniczony do pacjentów poniżej 65 roku życia i wyłącznie do zastosowań estetycznych. Botox posiada najszersze spektrum zastosowań, obejmujące również wskazania neurologiczne, urologiczne i dermatologiczne.
acetylocholina, blefarospazm, częstomocz, dystonia ogniskowa, dystonia szyjna, gładzizna czoła, jednostka Allergan, jednostka Speywood, kręcz karku, kurze łapki, lek antycholinergiczny, migrena przewlekła, mózgowe porażenie dziecięce, nadpotliwość pach, nadreaktywność mięśnia wypieracza, nadreaktywność pęcherza moczowego, neurogenna nadreaktywność wypieracza, neurotoksyna Clostridium botulinum, nietrzymanie moczu, parcie naglące, połowiczy kurcz twarzy, spastyczność ogniskowa, stwardnienie rozsiane, toksyna botulinowa typu A, uraz rdzenia kręgowego, zakończenia nerwowo-mięśniowe, zmarszczki poziome czoła - Leksykon chorób i schorzeń
Dystonia szyjna – Objawy
Dystonia szyjna (cervical dystonia) to przewlekłe, nieuleczalne zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się mimowolnymi skurczami mięśni szyi, prowadzącymi do nieprawidłowego ułożenia głowy (np. torticollis, anterocollis, retrocollis, laterocollis). Najczęściej dotyka osoby w wieku 30-50 lat, częściej kobiety. Objawy obejmują ból szyi i barków (67-75% pacjentów), trzęsienie głowy (ok. 50%), powiększenie mięśni szyi (ok. 75%) oraz drżenie rąk. Przebieg dzieli się na dwa typy: typ 1 z powolnym rozwojem (średnio 3,8 ± 3,5 lat) i stabilizacją, oraz typ 2 z szybkim nasileniem objawów (ok. 8,7 ± 8,0 tygodni), często poprzedzonym stresem. Objawy mogą ulec remisji u 10-15% pacjentów w ciągu 5 lat, jednak trwałe remisje są rzadkie (<1%). Dystonia może rozprzestrzeniać się na twarz, szczękę, barki, ramiona i tułów, ale rzadko przechodzi w dystonię uogólnioną. Objawy nasilają stres, zmęczenie i określone pozycje ciała, a pacjenci często stosują "triki sensoryczne" (geste antagoniste) dla ulgi.
anterocollis, baklofen, benzodiazepina, drżenie rąk, dystonia ogniskowa, dystonia szyjna, dystonia uogólniona, gałka blada, geste antagoniste, głęboka stymulacja mózgu, globus pallidus, impuls elektryczny, iniekcja toksyny botulinowej, kołnierz szyjny, laterocollis, lek dopaminergiczny, lek przeciwdrgawkowy, mimowolny skurcz mięśni szyi, osteofit, przeciwciało neutralizujące, retrocollis, sztywność szyi, toksyna botulinowa, torticollis, triheksyfenidyl, trik sensoryczny, ucisk korzeni nerwowych, układ GABA-ergiczny, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zespół niespokojnych nóg, zwężenie kanału kręgowego, zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego - Leksykon chorób i schorzeń
Dystonia szyjna – Diagnostyka i diagnoza
Dystonia szyjna (cervical dystonia, CD) to najczęstsza postać dystonii ogniskowej u dorosłych, charakteryzująca się mimowolnymi skurczami mięśni szyi prowadzącymi do nieprawidłowego ustawienia głowy i bólu. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie i badaniu neurologicznym, gdyż brak jest specyficznych testów laboratoryjnych czy obrazowych. Kluczowe jest rozpoznanie charakterystycznych cech, takich jak triki sensoryczne, nieregularne ruchy głowy oraz ból szyi. Badania dodatkowe (m.in. MRI, EMG, badania genetyczne) służą wykluczeniu innych schorzeń i identyfikacji nadaktywnych mięśni przed terapią toksyną botulinową. Średni czas od pojawienia się objawów do diagnozy wynosi 2,3 ± 1,1 roku, a do rozpoczęcia leczenia toksyną botulinową 5 ± 2,6 roku, co podkreśla problem opóźnień diagnostycznych wynikających z niskiej świadomości choroby i trudności w rozpoznaniu wczesnych objawów.
badania genetyczne, badanie neurologiczne, baklofen, drżenie samoistne, dystonia ogniskowa, dystonia polekowa, dystonia segmentalna, dystonia szyjna, dystonia tardywna, dystonia wrażliwa na lewodopę, elektromiografia, głęboka stymulacja mózgu, idiopatyczna dystonia szyjna, jądra podstawy, klonazepam, kora czuciowo-ruchowa, kręcz szyi spastyczny, leki antycholinergiczne, lewodopa, próg czasowej dyskryminacji somatosensorycznej, receptory dopaminowe D2, skala TWSTRS, toksyna botulinowa, trik sensoryczny, zaburzenia depresyjne, zaburzenia lękowe - Leksykon chorób i schorzeń
Palec trzaskający – Diagnostyka i diagnoza
Palec trzaskający (stenosing tenosynovitis) to schorzenie dotykające 1-2% populacji, a w grupach ryzyka nawet do 20%, charakteryzujące się zapaleniem i zwężeniem osłonki ścięgna zginacza, co prowadzi do zaburzeń płynności ruchu palca. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym i wywiadzie, z uwzględnieniem objawów takich jak ból, przeskakiwanie, zatrzaskiwanie oraz ograniczenie ruchomości. Kluczowe jest wykluczenie innych patologii, np. złamań, guzów czy infekcji. Stopień zaawansowania ocenia się według klasyfikacji Greena (I-IV), co pomaga w doborze terapii, choć nie koreluje bezpośrednio z efektem leczenia iniekcyjnego. Badania obrazowe, głównie USG, mogą potwierdzić diagnozę i ocenić stan troczka A1, natomiast RTG jest rzadko wskazane i służy wykluczeniu innych patologii.
badanie kliniczne, badanie palpacyjne, chirurg ręki, choroba de Quervaina, choroba Dupuytrena, czynnik reumatoidalny, dystonia ogniskowa, guzek ścięgna, guzek zapalny, hemoglobina glikowana, iniekcja kortykosteroidów, kciuk narciarza, palec trzaskający, przykurcz zgięciowy, reumatoidalne zapalenie stawów, staw międzypaliczkowy bliższy, staw śródręczno-paliczkowy, terapeuta zajęciowy, troczek A1, więzadło poboczne łokciowe, zapalenie pochewki ścięgnistej - Leksykon substancji czynnych
Neurotoksyna Clostridium botulinum typ A – Wskazania do stosowania
Neurotoksyna Clostridium botulinum typu A, dostępna w preparacie Dysport w dawkach 300 i 500 jednostek, jest stosowana w leczeniu różnych schorzeń neurologicznych zarówno u dzieci, jak i dorosłych. U pacjentów pediatrycznych (≥ 2 lat) wskazaniem jest spastyczność ogniskowa kończyn dolnych i górnych w przebiegu mózgowego porażenia dziecięcego, gdzie terapia prowadzi do redukcji napięcia mięśniowego i poprawy funkcji motorycznych. U dorosłych neurotoksyna znajduje zastosowanie m.in. w leczeniu neurogennej nadreaktywności wypieracza z nietrzymaniem moczu (w etiologii uszkodzenia rdzenia kręgowego lub stwardnienia rozsianego) u pacjentów stosujących regularne cewnikowanie przerywane, a także w terapii dystonii szyi (kurczowy kręcz szyi), blefarospazmu, połowiczego kurczu twarzy oraz spastyczności ogniskowej kończyn górnych i dolnych o różnej etiologii, w tym po udarach, urazach OUN i stwardnieniu rozsianym.
blefarospazm, cewnikowanie przerywane, dysfunkcja nerwowo-mięśniowa, dystonia ogniskowa, hemifacial spasm, hyperhidrosis axillaris, kompleks neurotoksyny Clostridium botulinum, kurcz powiek, kurczowy kręcz szyi, mózgowe porażenie dziecięce, nadpotliwość, nadpotliwość pach, neurogenna nadreaktywność wypieracza, neurotoksyna Clostridium botulinum typ A, nietrzymanie moczu, połowiczy kurcz twarzy, spastyczność ogniskowa kończyn, spastyczność ogniskowa kończyn dolnych, stwardnienie rozsiane, toksyna botulinowa, udar mózgu, uraz czaszkowo-mózgowy, uszkodzenie rdzenia kręgowego, wzmożone napięcie mięśniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Dystonia – Diagnostyka i diagnoza
Dystonia to złożone zaburzenie ruchu charakteryzujące się mimowolnymi, podtrzymywanymi lub przerywanymi skurczami mięśni, prowadzącymi do nieprawidłowych, powtarzalnych ruchów lub nienaturalnych pozycji ciała. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu neurologicznym, z uwzględnieniem fenotypu klinicznego: wieku początku (wczesny <26 r.ż. sugeruje etiologię genetyczną), rozkładu objawów (ogniskowa, segmentalna, uogólniona), przebiegu czasowego oraz obecności objawów towarzyszących. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć inne zaburzenia ruchu, schorzenia ortopedyczne, nerwowo-mięśniowe, psychogenne oraz napady padaczkowe. Badania dodatkowe obejmują badania krwi, moczu, płynu mózgowo-rdzeniowego, neuroobrazowanie (MRI, CT), EEG oraz EMG, które mogą potwierdzić obecność współskurczów agonista-antagonista. Szczególnie wskazane są badania neuroobrazowe u pacjentów z dystonią połowiczą, uogólnioną dorosłych, o wczesnym początku lub z dodatkowymi objawami neurologicznymi.
badanie fizykalne, badanie neuroobrazowe, choroba Parkinsona, ciało modzelowate, dolny zakręt skroniowy, drżenie, dystonia odpowiadająca na lewodopę, dystonia ogniskowa, dystonia segmentalna, dystonia uogólniona, elektroencefalografia, elektromiografia, gen THAP1, gen TOR1A, napad padaczkowy, pląsawica, płyn mózgowo-rdzeniowy, próg czasowej dyskryminacji somatosensorycznej, sekwencjonowanie całego eksonu, skurcz mięśni, spastyczność, tik, wczesny początek choroby, zaburzenie ruchu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Dysport 500 jednostek kompleksu neurotoksyny Clostridium botulinum typu A/fiolkę
Dysport, zawierający neurotoksynę Clostridium botulinum typu A, dostępny jest w dawkach 300 i 500 jednostek/fiolkę w formie proszku do sporządzania roztworu do iniekcji. Lek jest wskazany do leczenia spastyczności ogniskowej u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym od 2. roku życia, obejmując kończyny górne i dolne. U dorosłych stosuje się go w terapii dystonii ogniskowych, takich jak kurczowy kręcz szyi, kurcz powiek oraz połowiczy kurcz twarzy, a także w leczeniu spastyczności kończyn wynikającej z udarów, urazów mózgu, rdzenia kręgowego czy stwardnienia rozsianego. Ponadto, Dysport jest stosowany w leczeniu neurogennej nadreaktywności wypieracza pęcherza moczowego u dorosłych z koniecznością regularnego czystego cewnikowania przerywanego oraz w terapii nadmiernej potliwości pach u pacjentów opornych na konwencjonalne metody leczenia.
cewnikowanie przerywane, dysfagia, dystonia ogniskowa, hyperhidrosis axillaris, iniekcja domięśniowa, iniekcja śródskórna, kręcz szyi, kurcz powiek, mózgowe porażenie dziecięce, nadmierna potliwość pach, neurogenna nadreaktywność wypieracza, neurotoksyna Clostridium botulinum, nietrzymanie moczu, połowiczy kurcz twarzy, rdzeń kręgowy, spastyczność ogniskowa, spastyczność ogniskowa kończyn, stwardnienie rozsiane, toksyna botulinowa, udar, uraz mózgu - Leksykon chorób i schorzeń
Ypsy – Zapobieganie i profilaktyka
Ypsy to mimowolne skurcze mięśni nadgarstka o podłożu psycho-neuromięśniowym, często występujące u sportowców wykonujących precyzyjne ruchy, takie jak uderzenia w golfie czy rzuty w baseballu. Etiopatogeneza obejmuje zarówno komponent neurologiczny (np. dystonia ogniskowa), jak i psychologiczny (lęk przed występem), co wymaga wielokierunkowej profilaktyki. Kluczowe strategie obejmują modyfikację techniki ruchu (np. zmiana uchwytu, stosowanie dłuższych putterów czy alternatywnego sprzętu), wdrożenie technik psychologicznych (mindfulness, ćwiczenia oddechowe, wizualizacja, relaksacja, rutyna przedstrzałowa) oraz optymalizację treningu i regeneracji. Istotne jest także prawidłowe przygotowanie fizyczne, rozgrzewka oraz zdrowy styl życia, w tym zbilansowana dieta i higiena snu, które wspierają funkcjonowanie układu nerwowo-mięśniowego i redukują ryzyko wystąpienia Ypsów.
abobotulinumtoxinA, baklofen, benzodiazepina, ćwiczenie oddechowe, drżenie, dystonia ogniskowa, incobotulinumtoxinA, lek antycholinergiczny, mindfulness, oddychanie przeponowe, onabotulinumtoxinA, propranolol, relaksacja mięśniowa, terapia EMDR, terapia poznawczo-behawioralna, toksyna botulinowa, toksyna botulinowa typu B, zaburzenie psycho-neuromięśniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Ypsy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ypsy to mimowolne skurcze mięśni nadgarstka, najczęściej występujące u golfistów podczas puttowania, ale także u innych sportowców i profesjonalistów wykonujących precyzyjne ruchy. Etiologia ypsów jest wieloczynnikowa, obejmująca dystonię ogniskową, napięcie mięśniowe związane z lękiem, powtarzający się stres oraz czynniki emocjonalne, takie jak presja występów. Objawy to nagłe, mimowolne ruchy szarpane, drżenia i skurcze mięśni, które zaburzają precyzję ruchów. Diagnostyka opiera się na wywiadzie i badaniu neurologicznym, a pomocne może być nagranie wideo ruchu nadgarstka podczas wykonywania zadania. Leczenie obejmuje farmakoterapię (benzodiazepiny, baklofen, leki antycholinergiczne, propranolol) oraz precyzyjne iniekcje toksyny botulinowej (onabotulinumtoksyna A, inkobotulinumtoksyna A, abobotulinumtoksyna A, toksyna botulinowa typu B), które ograniczają skurcze mięśni. Modyfikacja techniki i sprzętu oraz fizjoterapia (terapie manualne, uwolnienie mięśniowo-powięziowe, mobilizacja tkanek miękkich) wspomagają poprawę koordynacji nerwowo-mięśniowej i redukcję napięcia.
abobotulinumtoksyna A, badanie neurologiczne, baklofen, benzodiazepina, diagnoza pielęgniarska, drżenie mięśni, dystonia ogniskowa, koordynacja nerwowo-mięśniowa, koordynacja ruchowa, kurcz pisarski, lek antycholinergiczny, lęk przed występem, mimowolny skurcz mięśni, mobilizacja tkanek miękkich, napięcie mięśniowe, onabotulinumtoksyna A, propranolol, reakcja alergiczna, ryzyko upadku, toksyna botulinowa, toksyna botulinowa typu B, uwolnienie mięśniowo-powięziowe, wypalenie zawodowe, zanieczyszczenie krzyżowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenia ruchowe – Epidemiologia
Zaburzenia ruchowe stanowią zróżnicowaną grupę schorzeń neurologicznych charakteryzujących się mimowolnymi ruchami, które znacząco obniżają jakość życia pacjentów. Choroba Parkinsona, najczęstsze zaburzenie ruchowe, dotyka około 1% populacji powyżej 60 roku życia, a jej częstość wzrasta do 4-5% u osób powyżej 85 lat. Na świecie żyje ponad 10 milionów chorych, z prognozowanym wzrostem liczby przypadków, szczególnie w krajach rozwijających się. Drżenie samoistne występuje u około 10% osób powyżej 60 lat, a dystonia ogniskowa ma częstość 16,4/100 000. Choroba Huntingtona i mózgowe porażenie dziecięce mają częstość odpowiednio 5-10/100 000 i 2,1/1000 żywych urodzeń. Zaburzenia ruchowe wykazują zróżnicowanie epidemiologiczne w zależności od regionu geograficznego, wieku i płci, z mężczyznami bardziej narażonymi na chorobę Parkinsona (M:K=1,5:1) oraz wyższą częstością czynnościowych zaburzeń ruchowych u kobiet (K:M=2-3:1). Wzrost zachorowań na FMD odnotowano podczas pandemii COVID-19, a zaburzenia ruchowe związane ze snem, takie jak zespół niespokojnych nóg (1-20% populacji) i okresowe ruchy kończyn podczas snu (4-11% dorosłych), są powszechne i często współwystępują.
bruksizm, choroba Alzheimera, choroba Huntingtona, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, choroba Wilsona, czynnościowe zaburzenie ruchowe, drżenie czynnościowe, drżenie móżdżkowe, drżenie samoistne, dystonia, dystonia czynnościowa, dystonia ogniskowa, dystonia szyjna, dystonia uogólniona, głęboka stymulacja mózgu, hiperkinetyczne zaburzenie ruchowe, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kręcz szyi, mioklonia, mózgowe porażenie dziecięce, neuromodulacja, okresowe ruchy kończyn podczas snu, parkinsonizm, pląsawica, płyn mózgowo-rdzeniowy, późna dyskineza, schorzenie neurologiczne, udar mózgu, zaburzenie chodu, zaburzenie ruchowe, zaburzenie ruchowe związane ze snem, zaburzenie tikowe, zaburzenie zachowania w fazie snu REM, zespół niespokojnych nóg, zespół Tourette’a