więzadło poboczne łokciowe
Więzadło poboczne łokciowe (łac. ligamentum collaterale ulnare), zwane również więzadłem pobocznym przyśrodkowym stawu łokciowego, to istotna struktura anatomiczna zapewniająca stabilność przyśrodkowej części stawu łokciowego. Składa się z trzech głównych części: przedniej, tylnej oraz poprzecznej, tworząc kompleks więzadłowy o kształcie wachlarza.
Więzadło to rozpościera się od nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej do wyrostka łokciowego i kości łokciowej. Jego główną funkcją jest przeciwdziałanie siłom działającym w kierunku koślawiącym na staw łokciowy, przez co zapobiega nadmiernej abdukcji i rotacji zewnętrznej przedramienia względem ramienia.
Uszkodzenia więzadła pobocznego łokciowego są częstym problemem w sportach rzutowych (baseball, piłka ręczna) oraz urazach związanych z upadkiem na wyprostowaną rękę. Diagnoza opiera się na badaniu klinicznym, testach niestabilności oraz badaniach obrazowych (USG, MRI). Leczenie może być zachowawcze lub operacyjne, w zależności od stopnia uszkodzenia i potrzeb funkcjonalnych pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Łokieć golfisty – Diagnostyka i diagnoza
Łokieć golfisty (medial epicondylitis) to zapalne schorzenie ścięgien przyczepiających się do przyśrodkowego nadkłykcia kości ramiennej, wywołane powtarzającymi się skurczami mięśni przedramienia, prowadzącymi do mikropęknięć i bólu w wewnętrznej części łokcia. Diagnostyka opiera się głównie na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, w tym na teście przyśrodkowego nadkłykcia, który wywołuje ból przy zgięciu grzbietowym nadgarstka i wyproście łokcia. Różnicowanie obejmuje wykluczenie uszkodzeń więzadła pobocznego łokciowego, uwięźnięcia nerwu łokciowego, złamań, zapalenia stawów i innych patologii. Współistnienie zapalenia nerwu łokciowego może występować nawet u 50% pacjentów. Badania obrazowe, takie jak RTG (wykluczenie złamań i zapalenia stawów, obecność zwapnień u 25% pacjentów), USG (czułość 95%, swoistość 92%) oraz MRI (złoty standard do oceny tkanek miękkich i stopnia uszkodzenia ścięgien), są stosowane w przypadkach niejasnych lub podejrzenia współistniejących schorzeń.
badanie fizykalne, badanie przewodnictwa nerwowego, elektromiografia, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, mikropęknięcie ścięgna, osteochondritis dissecans, pronacja przedramienia, radiografia, rezonans magnetyczny, staw międzypaliczkowy bliższy, tendinoza, test iniekcyjny, ultrasonografia, więzadło poboczne łokciowe, zapalenie nerwu łokciowego, zginanie nadgarstka, złóg wapniowy - Leksykon chorób i schorzeń
Złamany palec lub kciuk – Epidemiologia
Złamania palców i kciuków stanowią około 10% wszystkich złamań szkieletu i są najczęstszymi urazami kończyny górnej, z częstością występowania około 12 na 100 000 osób rocznie. Epidemiologia tych złamań wykazuje charakterystyczny rozkład wiekowy i płciowy: najczęściej dotyczą dzieci i osoby starsze, z przewagą chłopców wśród dzieci oraz wyrównanym rozkładem płci u dorosłych. Paliczki dalsze są najczęściej łamanymi kośćmi, a palec mały najczęstszym miejscem złamań paliczków (26%). Złamania kciuka, szczególnie kości śródręcza pierwszej, stanowią około 25% złamań kości śródręcza i występują najczęściej u dzieci poniżej 16 roku życia oraz osób powyżej 65 roku życia. Główne mechanizmy urazów to upadki (29%), urazy zmiażdżeniowe (17%) oraz uderzenia szybko poruszającym się przedmiotem. W populacji zawodowej i sportowej złamania palców są istotnym problemem zdrowotnym, z wysokim odsetkiem amputacji u młodych pracowników oraz znaczną częstością urazów w sportach takich jak piłka ręczna, koszykówka i narciarstwo.
kciuk narciarza, palec młotkowaty, paliczek dalszy, staw międzypaliczkowy bliższy, staw międzypaliczkowy dalszy, staw śródręczno-paliczkowy, uraz mięśniowo-szkieletowy, uraz zmiażdżeniowy, więzadło poboczne łokciowe, zaburzenie funkcji, złamanie Bennetta, złamanie boksera, złamanie kości śródręcza, złamanie kostki, złamanie palca, złamanie paliczka, złamanie śródstawowe, zmiana zwyrodnieniowa stawu - Leksykon chorób i schorzeń
Palec trzaskający – Diagnostyka i diagnoza
Palec trzaskający (stenosing tenosynovitis) to schorzenie dotykające 1-2% populacji, a w grupach ryzyka nawet do 20%, charakteryzujące się zapaleniem i zwężeniem osłonki ścięgna zginacza, co prowadzi do zaburzeń płynności ruchu palca. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym i wywiadzie, z uwzględnieniem objawów takich jak ból, przeskakiwanie, zatrzaskiwanie oraz ograniczenie ruchomości. Kluczowe jest wykluczenie innych patologii, np. złamań, guzów czy infekcji. Stopień zaawansowania ocenia się według klasyfikacji Greena (I-IV), co pomaga w doborze terapii, choć nie koreluje bezpośrednio z efektem leczenia iniekcyjnego. Badania obrazowe, głównie USG, mogą potwierdzić diagnozę i ocenić stan troczka A1, natomiast RTG jest rzadko wskazane i służy wykluczeniu innych patologii.
badanie kliniczne, badanie palpacyjne, chirurg ręki, choroba de Quervaina, choroba Dupuytrena, czynnik reumatoidalny, dystonia ogniskowa, guzek ścięgna, guzek zapalny, hemoglobina glikowana, iniekcja kortykosteroidów, kciuk narciarza, palec trzaskający, przykurcz zgięciowy, reumatoidalne zapalenie stawów, staw międzypaliczkowy bliższy, staw śródręczno-paliczkowy, terapeuta zajęciowy, troczek A1, więzadło poboczne łokciowe, zapalenie pochewki ścięgnistej